Napisz recenzję lektury "Oskar i pani Róża"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.07.2024 o 9:29

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 11.07.2024 o 9:04

Eric Emmanuel Schmitt, francusko-belgijski pisarz, dramaturg i filozof jest autorem licznych powieści, dramatów oraz esejów. Karierę literacką rozpoczął jako dramaturg, zdobywając uznanie takimi dziełami jak „Gość” czy „Kadyk”. Jego twórczość często porusza głębokie tematy filozoficzne i egzystencjalne. Jedną z najważniejszych książek w dorobku Schmitta jest „Oskar i pani Róża”, wydana w 2002 roku, która szybko zyskała uznanie i stała się częścią kanonu literatury europejskiej. Podobnie jak „Mały Książę” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, „Oskar i pani Róża” jest uważana za książkę wyjątkową, która w prosty, lecz głęboki sposób porusza fundamentalne kwestie życia i śmierci.

Zarówno „Mały Książę”, jak i „Oskar i pani Róża” są małymi formami literackimi, które w swojej prostocie kryją ogromną głębię. Oba dzieła koncentrują się na dziecięcej perspektywie, by w metaforyczny sposób mówić o sprawach najważniejszych. Obie książki pokazały, że literatura dla dzieci może być nośnikiem trudnych i złożonych tematów takich jak śmierć, miłość czy samotność, przemycając jednocześnie wartości, które mogą dotknąć czytelnika w każdym wieku.

„Oskar i pani Róża” porusza czytelnika swoją trwałością przekazu. Schmitt nie tylko zmusza nas do refleksji nad naszym życiem, ale przede wszystkim pomaga czytelnikowi zmierzyć się z jego najgłębszymi lękami i emocjami. Książka wywołuje przemyślenia na temat naszej własnej śmiertelności, roli miłości i wsparcia w trudnych chwilach, oraz tego, jak fundamentalne wartości mogą wpłynąć na naszą codzienność. Wpływ książki na czytelnika jest długotrwały; jej przekaz pozostaje w świadomości na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Głównym bohaterem książki jest dziesięcioletni chłopiec Oskar, który cierpi na białaczkę i wie, że pozostało mu zaledwie kilkanaście dni życia. Poznajemy go w momencie, kiedy już jest świadomość ostateczności jego losu. Choć wydawać by się mogło, że opowieść o tak krótkim życiu nie może być pełna treści, Schmitt udowadnia, że nawet najkrótsze chwile mogą być przepełnione głębią i znaczeniem.

U boku Oskara pojawia się pani Róża, wolontariuszka w szpitalu, która staje się dla niego kimś więcej niż tylko opiekunką. To ona wprowadza go w tak zaawansowane dla jego wieku rozważania o życiu i śmierci. Dzięki niej Oskar odnajduje sens i spokój w swojej trudnej sytuacji. Pani Róża staje się dla niego przewodnikiem, wspierając go emocjonalnie i duchowo. To właśnie poprzez jej postać Schmitt pokazuje, jak ważna jest obecność drugiego człowieka w najtrudniejszych chwilach życia.

Jednym z najbardziej poruszających aspektów książki jest metaforyczne podejście do czasu. Pani Róża sugeruje Oskarowi, aby traktował każdy dzień jak dekadę swojego życia, ucząc go w ten sposób, jak czerpać radość i pełnię z każdej chwili. Oskar zaczyna prowadzić dziennik, w którym zapisuje swoje refleksje w formie listów do Pana Boga. Ta koncepcja pozwala mu przemyśleć swoje dotychczasowe życie, zrozumieć jego sens, a także oswoić się z myślą o nadchodzącej śmierci.

Temat umierania dzieci jest jednym z największych tabu w literaturze, a jednak Schmitt podchodzi do niego z niezwykłą łagodnością i empatią. Umiera się jednak ze szpitalem pełnym dziecięcych radości, a nie smutku i beznadziei. Autor w subtelny sposób ukazuje, jak wiele dziecięcych myśli i emocji ma w sobie analogię do tych dorosłych. Poprzez perspektywę dziecka, Schmitt daje czytelnikowi wgląd w najczystsze i najbardziej szczere przemyślenia na temat życia i śmierci.

Narracja Schmitta jest pełna wsparcia i zrozumienia, co sprawia, że książka jest przewodnikiem po emocjach, zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Łagodność opisu choroby i śmierci wprowadza czytelnika w stan refleksji nad własnym istnieniem, pokazując jednocześnie, że nawet w najtrudniejszych momentach życia można znaleźć nadzieję i spokój.

Charakteryzacja postaci w „Oskarze i pani Róży” jest wyjątkowo realistyczna i poruszająca. Emmanuelle Schmitt doskonale oddaje emocje, jakie towarzyszą bohaterom, sprawiając, że stają się oni bardzo autentyczni. Zarówno Oskar, jak i pani Róża, są postaciami, które poruszają najdelikatniejsze struny emocjonalne u czytelnika. Poznajemy ich myśli, przeżycia i marzenia, co sprawia, że można się z nimi utożsamiać i głęboko przeżyć ich historię.

Powieść ta jest nie tylko opowieścią o śmierci, ale przede wszystkim traktatem o fundamentalnych wartościach, takich jak życie, miłość, relacje z najbliższymi, wiara w Boga czy gniew. Schmitt w kompaktowej formie literackiej porusza najważniejsze tematy, które dotyczą każdego człowieka. Oskar w ostatnich dniach swojego życia przemyśla wiele kwestii, które dla wielu dorosłych pozostają nierozwiązane przez całe życie. Autor ukazuje, że można odnaleźć sens nawet w najtrudniejszych sytuacjach i wyciągnąć z nich wartościowe nauki.

Podsumowując, „Oskar i pani Róża” to niezaprzeczalnie jedno z najważniejszych dzieł Erica Emmanuela Schmitta. Książka ta, choć krótka, zawiera w sobie ogromną głębię i przekaz, który pozostaje w sercach i umysłach czytelników na długo po jej przeczytaniu. Schmitt poprzez łagodność i empatię swojej narracji daje nam nieocenione wsparcie w zrozumieniu i akceptacji trudnych momentów życia.

Każdy czytelnik znajdzie w tej książce coś wartościowego. Dla jednych będzie to opowieść o walce z chorobą i śmiercią, dla innych – o miłości, wierze i relacjach z najbliższymi. Rekomenduję „Oskara i pani Różę” każdemu, kto szuka literackiej refleksji nad fundamentalnymi pytaniami życia. Książka ta ma długotrwały wpływ emocjonalny i intelektualny, zmuszając do głębokiej refleksji nad własnym życiem i stosunkiem do śmierci.

Przeczytanie tej książki to nie tylko literackie doświadczenie, ale także emocjonalna podróż, która pozostawia trwały ślad. Zachęcam do przeczytania "Oskara i pani Róży" i do refleksji nad tym, jak ważne jest cieszenie się każdą chwilą życia oraz jak istotne są relacje z ludźmi, którzy nas otaczają.