"Dziady cz. III" - plan wydarzeń

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.07.2024 o 19:16

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 15.07.2024 o 18:42

„Dziady cz. III” Adama Mickiewicza to jedno z najważniejszych dzieł polskiej literatury romantycznej, którego znaczenie trudno przecenić. Utwór ten wprowadza najistotniejsze motywy romantyczne, takie jak postać bohatera romantycznego, poetyckie oraz patriotyczne wzorce, a także nawiązuje do sytuacji Polaków pod zaborami. Dzieło to jest zarówno głęboką medytacją nad losem narodowym, jak i osobistą podróżą duchową głównego bohatera.

„Dziady cz. III” to dramat fragmentaryczny, składający się z różnych, luźno ze sobą powiązanych scen, które przedstawiają różne aspekty sytuacji Polaków pod zaborami. Każda scena ma swoje unikalne przesłanie i odzwierciedla różne aspekty narodowej i indywidualnej walki o wolność.

Prolog rozpoczyna się w celi więziennej, gdzie więziony jest główny bohater – Gustaw, który przekształca się w Konrada. W tej części utworu dochodzi do metaforycznej przemiany, symbolizowanej przez interakcję z aniołami. Gustaw umiera duchowo, a naradza się Konrad, co wyznacza jego przeznaczenie jako wieszcza narodowego.

W pierwszej scenie mamy Wigilię Bożego Narodzenia w celi więziennej, gdzie więźniowie prowadzą rozmowy na temat represji, niesprawiedliwości i metod stosowanych przez zaborców. W tej części pojawiają się różne postaci, takie jak Żegota, który jest naiwny, Tomasz – realizista, i Jakub Sobolewski – świadek męczeństwa na Syberii. Pieśń zemsty, która pojawia się w tej scenie, symbolizuje zbiorowe dążenie do buntu i wolności.

Scena druga to Wielka Improwizacja Konrada, gdzie bohater prowadzi monolog romantyczny. Konrad oskarża Boga o niesprawiedliwość i pragnie stania się przewodnikiem narodu, domagając się „rządu dusz”. W tej scenie widzimy jego duchowy konflikt i krok od bluźnierstwa, a także moment upadku i walki aniołów z demonami, co podkreśla duchowe i metafizyczne aspekty dzieła.

W scenie trzeciej Ksiądz Piotr odwiedza Konrada w celi, przeprowadzając coś w rodzaju egzorcyzmów. Dochodzi tutaj do symbolicznego oczyszczenia Konrada. Ksiądz Piotr ma wizje dotyczące Rollisona, co znowu wprowadza elementy metafizyczne i prorocze.

Czwarta scena przenosi nas do dworu szlacheckiego pod Lwowem, gdzie pojawia się młoda dziewczyna wspominająca o poecie (Gustawie/Konradzie) i modląca się. W tej scenie pojawia się również wizja Matki Boskiej, co dodaje utworowi dodatkową warstwę religijności i mistycyzmu.

Scena piąta to moment, kiedy Ksiądz Piotr doznaje wizji dotyczącej przyszłości Polski. Polski przedstawiona jest tutaj jako Chrystus narodów, symbolizując męczeństwo i zmartwychwstanie. W tej proroczej wizji pojawia się także tajemnicza liczba „czterdzieści i cztery”.

Szósta scena to koszmary Senatora Nowosilcowa, w których widzi on upadek, strach przed carem i utratę prestiżu. Symboliczne demony sterujące jego życiem ukazują jego moralne upadki.

Scena siódma przenosi nas do warszawskiego salonu, gdzie przedstawiona jest elita towarzyska, arystokraci przechadzający się z Rosjanami, ignorujący sprawy patriotyczne. Scena ta kontrastuje z grupą dyskutujących o polityce konspiratorów, co pokazuje różnice w postawach Polaków wobec zaborców.

Ósma scena to bal w wileńskim salonie Nowosilcowa, na którym rozgrywa się dramatyczna sprawa Rollisona. Dochodzi tu do konfrontacji z Nowosilcowem i dramatycznego wejścia Rollisonowej, matki więźnia. Ksiądz Piotr przepowiada przyszłość Doktora i rozmawia z Rollisonową, a scenę kończy przerwana rozmowa z Konradem.

Scena dziewiąta przedstawia noc dziadów, gdzie dochodzi do spotkania z duchami. Guślarz patrzy na kibitki z więźniami, a krwawy ślad na piersi Konrada sugeruje jego wewnętrzne i duchowe cierpienie.

Na końcu mamy Ustęp, który jest lirycznym opisem różnych aspektów Rosji. Opisuje kraj zniewolony przez carski aparat, mroczną sylwetkę Petersburga i militarne symbole miasta. Pomnik cara jako symbol niewoli i postać Pielgrzyma pełnią rolę przewodnika po Rosji, wprowadzając dodatkową warstwę metaforyczną i symboliczną.

Signifikacja „Dziadów cz. III” w literaturze polskiej jest nie do przecenienia. Dzieło to nie tylko przyczyniło się do kształtowania narodowej tożsamości, ale również miało ogromny wpływ na późniejsze utwory literackie i sposób, w jaki Polacy postrzegają swoją historię i kulturę. Mickiewicz maluje głęboką metafizyczną i historyczną panoramę, które nadal oddziałują na współczesnych czytelników.

Konkludując, „Dziady cz. III” Mickiewicza to nie tylko dramat literacki, ale przede wszystkim głęboka refleksja nad losem narodu i jednostki w obliczu historycznych niesprawiedliwości. Utwór ten przybliża nam nie tylko realia Polski pod zaborami, ale również uniwersalne wartości takie jak wolność, sprawiedliwość i niezłomna walka o niezależność. Mickiewicz, poprzez postaci takie jak Konrad, Ksiądz Piotr czy Nowosilcow, ukazuje skomplikowaną strukturę ludzkiego ducha i narodowe aspiracje, które pozostają aktualne do dziś.