W każdym jest coś, co zasługuje na podziw innych. "Mały Książę" oraz inny utwór literacki

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 27.07.2024 o 13:09

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 25.07.2024 o 7:41

Podziw to uczucie uznania dla kogoś lub czegoś, które może wynikać z wielkich osiągnięć, jak również z drobnych, codziennych cech i gestów, które często są niedoceniane. Pojęcie to nie jest jednoznaczne - dla jednych osoba godna podziwu to ktoś, kto dokonał czegoś skrajnie trudnego, dla innych są to małe, ale głębokie akty odwagi i dobroci. Każdy człowiek posiada cechy, które mogą zasługiwać na podziw, jeśli poświęci się czas na bliższe poznanie go.

Rozważmy to na przykładzie bohaterów „Małego Księcia” Antoine'a de Saint-Exupéry'ego oraz „Dżumy” Alberta Camusa. Obie te powieści przedstawiają bohaterów, którzy mają cechy godne podziwu i mogą nas wiele nauczyć.

W „Małym Księciu” spotykamy bohatera tytułowego, Małego Księcia, który wyróżnia się swoją troską o własną planetę i codziennymi obowiązkami. Mimo że młody, jest bardzo odpowiedzialny - nieustannie dba o wyrywanie baobabów, które zniszczyłyby jego asteroidę, i regularnie czyści wulkany, aby zapobiec ich erupcji. Dodatkowo, Mały Książę opiekuje się swoją różą, mimo że jest kapryśna i trudna w obyciu. Jego zaangażowanie i oddanie uczą nas, że nawet na małej skali, można dokonać rzeczy wielkich i być godnym podziwu.

Pilot, narrator opowieści, zachował dziecięcą wrażliwość, która go odróżnia od innych dorosłych skupionych wyłącznie na materialnych aspektach życia. Pilot jest otwarty na nowe znajomości i głębsze relacje, co czyni go niezwykle wdzięczną i pełną zrozumienia jednostką. Jego empatyczne podejście do życia i zdolność do zachowania wewnętrznego dziecka pokazują, że prawdziwy podziw można znaleźć w prostocie i niewinności.

Postać Lisa w „Małym Księciu” jest alegorią sprytu w literaturze, ale w tej konkretnej opowieści symbolizuje mądrość życiową. Nauki Lisa dla Małego Księcia są głębokie i pełne sensu. Wartości relacji i przyjaźni oraz idea oswajania, czyli budowanie więzi poprzez cierpliwość i stopniowe poznawanie drugiej osoby, są wielką metaforą ludzkich relacji. Słynne stwierdzenie Lisa „To, co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu” uczy nas, że najważniejsze rzeczy w życiu są często niewidoczne i ukryte głęboko w sercach.

Z kolei w „Dżumie” Alberta Camusa podziw budzą bohaterowie, którzy walczą z epidemią dżumy i starają się zapobiec jej rozprzestrzenianiu. Doktor Rieux jest niezłomny i oddany swoim obowiązkom. Pracuje mimo ryzyka, pomaga chorym i stara się ograniczyć zarazę. Jego przekonanie, że nie jest bohaterem, lecz po prostu spełnia swoje obowiązki, pokazuje, że prawdziwa wielkość tkwi w codziennym poświęceniu i wytrwałości.

Tarrou jest kolejnym bohaterem, który zasługuje na podziw. Dąży do moralnej doskonałości mimo braku wiary religijnej. Patrzy na walkę z dżumą jako drogę do świętości, co pokazuje jego głęboką potrzebę czynienia dobra i prawości, niezależnie od okoliczności.

Rambert, dziennikarz, przechodzi dynamiczną przemianę wewnętrzną. Początkowo egoistycznie chce uciec z miasta w czasie epidemii, aby dołączyć do ukochanej, ale ostatecznie decyduje się pozostawić swoje osobiste pragnienia i pomagać w walce z dżumą. Jego przemiana jest dowodem na to, że niezależnie od naszych początkowych intencji, możemy odnaleźć w sobie odwagę i współczucie, które zasługują na podziw.

Ojciec Paneloux, duchowny, także przechodzi znaczącą przemianę. Na początku myśli o zarazie jako karze za grzechy, ale później uświadamia sobie cierpienie i niewinność ludzi, co prowadzi do zmiany jego podejścia i zaangażowania w walkę z dżumą. Jego zdolność do zmiany poglądów i dostosowania się do okoliczności pokazuje elastyczność ducha i wewnętrzną głębię, które są godne podziwu.

Podsumowując, bohaterowie „Małego Księcia” i „Dżumy” to postacie wielowymiarowe, które posiadają zarówno mocne, jak i słabe strony. Ich złożoność i realizm sprawiają, że są autentyczne i bliskie czytelnikowi. Metafora lisa, który mówi, że „piękno leży w oczach patrzącego”, podkreśla koncepcję oswajania - głębszego poznawania drugiej osoby i doceniania jej wartości. Każdy człowiek, jeśli poświęcimy mu odpowiednią ilość czasu i uwagi, może okazać się godny podziwu. Warto skupić się na pozytywnych aspektach innych ludzi, a nie na ich wadach i niedociągnięciach, co pomoże nam dostrzec piękno i dobrotliwość w każdym z nas.

Potwierdzam zatem tezę, że każdy człowiek ma w sobie coś, co zasługuje na podziw. Możemy odnaleźć te cechy, jeśli poświęcimy czas na głębsze poznanie innych i docenianie ich zalet. Zamiast koncentrować się na wadach i niedoskonałościach, zaleca się, byśmy próbowali dostrzegać te drobne, codzienne akty odwagi, ciepła i dobroci, które mogą kształtować naszą codzienność i uczynić świat lepszym miejscem.