Antygona - streszczenie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.07.2024 o 14:36

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 27.07.2024 o 13:52

"Antygona" – streszczenie

Antygona, tragedia napisana przez Sofoklesa w 442 r. p.n.e., jest jednym z najważniejszych dzieł literatury antycznej. Utwór ten jest częścią cyklu tragedii tebańskich, do którego należą również "Król Edyp" oraz "Edyp w Kolonie". Te trzy dramaty omawiają losy rodu Labdakidów, którego członkowie skazani są na nieuchronne cierpienie i klęskę. Kluczowym zagadnieniem poruszanym w "Antygonie" są kwestie władzy, moralności i konfliktu pokoleń. Te tematy przenikają całą treść dramatu, ukazując zmagania bohaterów z losem oraz podstawowymi wartościami i prawami.

Na początku tragedii akcja rozgrywa się przed pałacem królewskim w Tebach. Nowy władca miasta, Kreon, ogłasza swój rozkaz zakazujący pochówku Polinejkesa, brata Antygony i Ismeny. Polinejkes zdradził bowiem rodzinne miasto, walcząc po stronie obcych najeźdźców, co w oczach Kreona czyniło go zdrajcą niegodnym godnego pochówku. Decyzja ta jest dla Antygony niewyobrażalnym gwałtem na prawach boskich i rodowych. W rozmowie z Ismeną, swoją siostrą, Antygona jasno wyraża swoje zamiary – zamierza złamać zakaz Kreona i pochować brata, oddając mu należny szacunek. Ismena, obawiając się konsekwencji, odradza siostrze to działanie, lecz Antygona pozostaje nieugięta.

Kreon, pewny słuszności swoich decyzji, rozpoczyna rządy w Tebach, uznając, że jego słowa będą prawem niezłomnym. W spotkaniu z Radą Starców przedstawia swoje stanowisko, podkreślając konieczność podtrzymania porządku i karania zdrady. Gdy strażnik informuje go, że ktoś złamał zakaz i pochował Polinejkesa, Kreon jest wściekły i zarządza odkrycie sprawcy. Antygona, choć mogłaby się ukryć, przyznaje się bez wahania do swojego czynu, tłumacząc swoje działanie wiernością boskim prawom i obowiązkom wobec zmarłych. Kreon, zaskoczony jej odwagą, skazuje ją na śmierć. Ismena próbuje bronić siostry, twierdząc, że jest współwinna, jednak Antygona odrzuca jej pomoc, chcąc wziąć na siebie całą odpowiedzialność.

Sytuacja w Tebach staje się coraz bardziej napięta. Hajmon, syn Kreona i narzeczony Antygony, próbuje przekonać ojca do zmiany decyzji. Przypomina mu o zasadach sprawiedliwości i miłości, które powinny kierować władcą. Kreon, jednak nieustępliwy i pewny swojej władzy, odrzuca argumenty syna. W odpowiedzi Hajmon grozi desperackim czynem, jeśli Antygona zostanie stracona.

Antygona zostaje skazana na śmierć przez uwięzienie w jaskini. Chór starców komentuje tę sytuację wzniosłymi pieśniami o miłości, fatum i cierpieniu, podkreślając tragiczność losu Antygony. Do Kreona przychodzi wróżbita Tyrezjasz, ostrzegając go przed gniewem bogów i prorokując nieszczęścia, które spadną na jego ród, jeśli nie cofnie swojego rozkazu. Z początku Kreon jest sceptyczny i nie zamierza zmieniać swojego zdania. Jednak powoli zaczyna się wahać, co wzmaga się pod wpływem presji społecznej i groźby boskiej interwencji.

Kreon, uświadomiwszy sobie swoje błędy, postanawia cofnąć wyrok i pochować Polinejkesa zgodnie z boskimi nakazami. Niestety, jego decyzja przychodzi zbyt późno. Posłaniec przynosi wieści o samobójstwie Antygony, która nie chcąc czekać na nieuniknioną śmierć, odebrała sobie życie. Zrozpaczony Hajmon, znajdując ciało ukochanej, również popełnia samobójstwo, a jego śmierć wywołuje kolejną tragedię. Matka Hajmona, Eurydyka, nie mogąc znieść straty syna, odbiera sobie życie.

Kreon, świadom całej serii tragicznych zdarzeń, które wyniknęły z jego nieodpowiedzialnych decyzji, pozostaje sam ze swoim bólem i poczuciem winy. W końcu zdaje sobie sprawę z konsekwencji swojego autorytaryzmu i braku szacunku dla boskich praw. Jego pycha i bezkompromisowość doprowadziły do śmierci członków jego rodziny, co zostaje surowo ocenione przez bogów i społeczeństwo.

"Antygona" stanowi potężną przestrogę przed pychą i autorytaryzmem. Konflikt między prawami boskimi a ludzkimi, który przejawia się w postaciach Antygony i Kreona, jest centralnym tematem tragedii. Antygona reprezentuje wierność niezmiennym prawom boskim i moralności, podczas gdy Kreon symbolizuje władzę ludzką, która może sięgać po ekstremalne środki dla utrzymania porządku. Ich postawy odzwierciedlają nie tylko osobiste przekonania, ale także głębokie konflikty społeczno-polityczne dotyczące obowiązków jednostki wobec rodziny, państwa i bogów.

Uniwersalność "Antygony" sprawia, że tragedia ta pozostaje aktualna również dzisiaj. Porusza bowiem problemy etyczne i polityczne, takie jak granice władzy, konflikt autorytaryzmu z demokracją oraz prawa jednostki względem praw państwowych. Historie bohaterów Sofoklesa skłaniają czytelników do refleksji nad własnymi wartościami i decyzjami, przypominając, że każde działanie niesie ze sobą konsekwencje, często nieodwracalne. "Antygona" to dramat, który nie tylko opowieściowo angażuje, ale również moralnie wzbogaca, pozostawiając trwały ślad w sercach i umysłach odbiorców.