Napisz opowiadanie o Kubusiu Puchatku

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.07.2024 o 12:43

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 29.07.2024 o 12:06

Kubuś Puchatek, główny bohater wielu opowiadań A.A. Milne'a, jest niezaprzeczalnie misiem o bardzo małym rozumku, ale za to z wielkim sercem. Jego codzienne życie na ogół krąży wokół prostej, lecz nad wyraz przyjemnej rutyny – spędza dni na szukaniu i konsumowaniu miodu, spacerach po Stumilowym Lesie i odwiedzaniu swoich przyjaciół. Jest radosny, beztroski i nieustannie głodny, co czyni go jedną z najbardziej ujmujących postaci literatury dziecięcej.

Pewnego dnia Kubuś Puchatek obudził się w swoim małym domku we wnętrzu drzewa. Było to zwykłe poranne przebudzenie, jakich wiele w życiu misia, ale szybko zorientował się, że coś jest nie tak. Przeciągnął się, ziewnął i... poczuł dziwną pustkę. Coś go gnębiło, ale nie potrafił określić, co to było. Usadowił się na swoim pluszowym tyłeczku i zadumał głęboko, jak na misia o małym rozumku przystało. Po dłuższej chwili doszedł do wniosku, który przeraził go tak, jak mało co w jego życiu – nie czuł głodu!

Dla Kubusia Puchatka taki stan rzeczy był zupełnie nie do zaakceptowania. Był to poranek bez głodu, coś takiego nie wydarzyło się nigdy wcześniej, jak daleko sięgała pamięć misia. Spróbował zjeść śniadanie, ale każde kęs miodu sprawiał mu ból brzucha i odrzucał jego apetyt. To nie tylko zaskoczyło, ale i przygnębiło naszego bohatera. W końcu miś, który nie może jeść miodu, to jak ptak, który nie może latać. Puchatek popadł w prawdziwe przygnębienie.

Widząc brak możliwości samodzielnego rozwiązania tego problemu, Puchatek doszedł do wniosku, że tylko jego przyjaciel Krzyś, mądry i zawsze pomocny chłopiec, może coś na to poradzić. Postanowił udać się do Krzysia, nawet pomimo tego, że czuł się niebywale źle. Przez cały czas podróży przez las nie zwracał najmniejszej uwagi na piękno otaczającej go przyrody. Choć Stumilowy Las tego dnia wyglądał wyjątkowo pięknie – soczyście zielone drzewa, ciepły wiaterek i błękitne niebo tworzyły malowniczy krajobraz – jedyne, co znajdowało się w głowie Kubusia, to jego własne, przygnębiające doznania.

W końcu dotarł do domu Krzysia i bez pukania wtoczył się do środka, dramatycznie opowiadając o swoim strasznym stanie. Krzyś, będąc chłopcem o serdecznym sercu i bystrym umyśle, najpierw nie bardzo uwierzył w to, co usłyszał. Spróbował nawet poczęstować Kubusia ciastkiem, ale miś, ku zdziwieniu wszystkich, odsunął przekąskę. To właśnie w tym momencie Krzyś zorientował się, że problem jest bardzo poważny. Kubuś, który odmawia jedzenia, zdecydowanie potrzebuje pomocy.

Nie widząc innego wyjścia, Krzyś postanowił poprosić o wsparcie Mamy-Kangurzycy, znanej ze swoich skutecznych sposobów na wszelkie niedomagania. Kiedy dotarli do jej domu, Kangurzyca powitała ich z uśmiechem i ogromną serdecznością. Z dużym zrozumieniem wysłuchała Puchatka, a następnie zaproponowała kilka tradycyjnych, domowych sposobów na poprawę samopoczucia. Chciała podać Kubusiowi łyżkę tranu, lecz Krzyś zdecydowanie odmówił. W końcu stanęło na miętowej herbacie, która według Mamusi-Kangurzycy, miała zbawienny wpływ na różne dolegliwości.

Kubuś z nieco mniejszym entuzjazmem, niż zwykle by wypił miód, zgodził się spróbować herbatki. Po chwili, brzuszek Kubusia cicho zabulgotał, a potem coraz głośniej, aż w końcu wydał z siebie donośne burczenie. Puchatek poczuł, że wraca mu apetyt i całe przygnębienie powoli zaczyna z niego schodzić.

Radość Krzysia była ogromna. Serdecznie podziękował Mamie-Kangurzycy za szybką i skuteczną pomoc, a następnie zabrał Kubusia z powrotem do jego domku. Po powrocie, Krzyś przygotował dla Puchatka obfite śniadanie, składające się głównie z miodu, ulubionego przysmaku misia. Puchatek, nie czekając ani chwili dłużej, zabrał się do jedzenia z wielkim zadowoleniem.

W miarę jak konsumpcja posiłku postępowała, Puchatek czuł się coraz lepiej. W końcu, z pełnym brzuszkiem i wielkim uśmiechem na twarzy, oświadczył: „Krzyś, teraz czuję się znacznie lepiej. Zdecydowanie wróciłem do siebie!” Radość, jaką wywołało to wyznanie, była tak wielka, że obaj przyjaciele śmiali się i cieszyli z całkowitej ulgi Kubusia.

Mimo trudnego początku, dzień skończył się dobrze dla Kubusia Puchatka. Dzięki swoim lojalnym przyjaciołom, którzy nie wahali się pomóc, każdy problem, nawet najstraszniejszy, mógł być rozwiązany. Przyjaźń i wsparcie bliskich okazały się niezastąpione, pokazując, że w trudnych chwilach nie jesteśmy sami.

Wartość przyjaźni, jaką odczuł tego dnia Kubuś, była bezcenna. To właśnie bliskość i wsparcie innych dodają nam sił i pomagają przetrwać najtrudniejsze chwile. Kubuś Puchatek, choć miś o bardzo małym rozumku, doskonale zrozumiał, że najcenniejsze w życiu są te chwile, które spędzamy z ukochanymi osobami. I właśnie dlatego każdy nowy poranek w Stumilowym Lesie był witał z radością i pełnym entuzjazmem, wiedząc, że z przyjaciółmi u boku można stawić czoła każdemu wyzwaniu.