Miłość – inspiruje, ale czasem podcina skrzydła. W pracy odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej, innego utworu literackiego i wybranych kontekstów. Nowa matura

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 5.08.2024 o 8:18

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 5.08.2024 o 7:39

Miłość to uczucie, które od wieków fascynuje ludzkość, stanowi potężny motyw w literaturze i sztuce. Jako siła niezmiernie złożona i potężna, wpływa na losy ludzi, niejednokrotnie ich inspirując, ale i przyczyniając się do ich upadków. W literaturze polskiej można odnaleźć liczne przykłady, w których miłość stanowi zarówno motor napędowy działań postaci, jak i przyczynę ich największych tragedii. W niniejszym wypracowaniu przeanalizujemy wpływ miłości na życie bohaterów "Lalki" Bolesława Prusa, "Trenu VIII" Jana Kochanowskiego oraz "Dziadów cz. IV" Adama Mickiewicza, pokazując, jak uczucie to inspiruje, ale również podcina skrzydła.

Miłość w "Lalce" Bolesława Prusa

Wokulski, jako pozytywista, jest człowiekiem przedsiębiorczym i pragmatycznym. Jego cechy charakteru wyraźnie objawiają się poprzez dążenie do bogacenia się oraz realizację pracy organicznej i pracy u podstaw. Jednak ta strona jego osobowości jest w stałym konflikcie z romantyzmem, który popycha go ku wielkim emocjom i ideałom.

Miłość do Izabeli Łęckiej jest dla Wokulskiego motywacją do zdobywania wiedzy, pieniędzy oraz pozycji społecznej. To uczucie napędza go do nieustannego działania i osiągania kolejnych sukcesów. Jednak związek Wokulskiego z Izabelą jest również źródłem jego największych cierpień. Izabela, będąc osobą płytką i egoistyczną, nie odwzajemnia uczucia Wokulskiego, co prowadzi do jego duchowego kryzysu. Miłość do Izabeli najpierw motywuje go do działania, a następnie niszczy, gdy bohater stopniowo uświadamia sobie, że jego uczucie było jedynie iluzją.

Scena „kłótni” Wokulskiego z postacią Mickiewicza, gdzie główny bohater wyraża swoje rozczarowanie życiem i ideami romantyzmu, jest doskonałym przykładem dwoistości jego postaci. Wokulski odczuwa głęboki konflikt między romantycznym idealizmem a pozytywistycznym pragmatyzmem, co symbolizuje wewnętrzne rozdwojenie bohatera. Ów konflikt prowadzi go do ostatecznego załamania, niejednoznacznego zakończenia jego życia, które można interpretować jako symbol niszczycielskiej mocy miłości.

Miłość rodzicielska w "Trenie VIII" Jana Kochanowskiego

"Tren VIII" to wyraz potwornego żalu i pustki po utracie dziecka. Miłość rodzicielska, która była dla Kochanowskiego źródłem radości i siły, po śmierci Urszuli przemienia się w głębokie cierpienie. Poeta opisuje dom bez córki jako zimne, puste miejsce, w którym brakuje radości i ciepła. Słowa takie jak „dom mój i z niego żadna pociecha” oddają depresyjny nastrój i uczucie beznadziei po stracie najbliższej osoby.

Strata Urszuli miała ogromny wpływ na życie i twórczość Kochanowskiego. Ból po śmierci córki stał się inspiracją do stworzenia niezwykle poruszających i głębokich w swoich emocjach utworów, które oddają nie tylko osobistą tragedię poety, ale również uniwersalne doświadczenie żalu i straty.

Jednak ten rozwój artystyczny miał także swoją ciemną stronę – ból, który Kochanowski przeżywał, podciął mu skrzydła na jakiś czas, pogrążając go w głębokiej rozpaczy i sceptycyzmie wobec wcześniejszych przekonań. Dopiero po pewnym czasie udało mu się znaleźć nowy sposób na radzenie sobie z tą stratą i zintegrować ją z resztą swojego życia i twórczości.

Romantyczna miłość w "Dziadach cz. IV" Adama Mickiewicza

Kontekst romantyczny, w którym powstało to dzieło, kładł ogromny nacisk na idealizację uczucia miłosnego oraz jego duchową i moralną wartość. Miłość była widziana jako święte doświadczenie, które wynosi człowieka na wyższy poziom egzystencji. Jednak Mickiewicz, poprzez postać Gustawa, pokazuje również destrukcyjne aspekty takiej idealizacji.

Gustaw, który zakochał się i stracił ukochaną, nie potrafi poradzić sobie z rzeczywistością. Jest pogrążony w melancholii i duchowym bólu, które prowadzą go do samobójstwa. W swoich dialogach z Księdzem Gustaw wyraża głęboką krytykę literatury romantycznej, którą obwinia za swoje nieszczęścia. „Książki zbójeckie” uwodziły go idealistycznymi obrazami miłości, nieuczciwie przedstawiając jej realia.

Mickiewicz, prezentując Gustawa jako ofiarę romantycznych ideałów, krytykuje ich wpływ na młode, wrażliwe umysły. Samobójstwo Gustawa to kulminacja jego duchowego cierpienia, symbol destrukcyjnej mocy miłości, która zbyt idealizowana może prowadzić do tragicznych konsekwencji.

Podsumowanie

W „Lalce” miłość Stanisława Wokulskiego do Izabeli Łęckiej inspiruje go do działania, ale ostatecznie prowadzi do duchowego załamania. W „Trenie VIII” miłość rodzicielska staje się źródłem głębokiego bólu, który jednak inspiruje poetyckie arcydzieła. Z kolei w „Dziadach cz. IV” romantyczna miłość doprowadza Gustawa do destrukcji i śmierci, ukazując niebezpieczeństwa zbytniej idealizacji uczuć.

Miłość to potężna siła, która może inspirować do wielkich czynów, ale również podcinać skrzydła, wprowadzając chaos i cierpienie. Jest to doświadczenie uniwersalne i odwieczne, z którym człowiek musi się zmierzyć, aby odnaleźć równowagę i sens w życiu.