Czy samotność jest zrządzeniem losu czy też świadomym wyborem człowieka? Rozważ problem i uzasadnij swoje stanowisko, odwołując się do podanego fragmentu Wieży Gustawa Herlinga-Grudzińskiego oraz innego tekstu literackiego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.08.2024 o 8:47

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 6.08.2024 o 8:20

Samotność to stan emocjonalny, często postrzegany jako dzielący życie na dwie kategorie: cierpienie i izolację lub ucieczkę od świata dla potrzeb refleksji i odpoczynku. Samotność może być zrządzeniem losu, ale również świadomym wyborem człowieka. Praktyka życiowa wielu bohaterów literackich stawia przed nami pytanie: Czy samotność to efekt nieuchronnych okoliczności, czy też świadoma decyzja jednostki? Dwie postacie literackie, które pomogą w rozważeniu tego zagadnienia, to główny bohater „Wieży” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego oraz Stanisław Wokulski z „Lalki” Bolesława Prusa.

Rozwinięcie

Samotność jako zrządzenie losu

Główny bohater opowiadania „Wieża” to postać dotknięta trądem, nieuleczalną chorobą, która zmusza go do życia w totalnej izolacji. Z powodu obawy przed zarażeniem innych, społeczeństwo decyduje o jego przymusowym osadzeniu w wieży, gdzie jest skazany na samotność i odosobnienie. Choroba prowadzi go do miejsce, gdzie nie ma kontaktu z innymi ludźmi, a każdy dzień jest wypełniony oczekiwaniem na możliwą wizytę, co i tak zdarza się tylko sporadycznie.

Analiza emocji bohatera:

Bohater doświadcza bogatej gamy emocji typowych dla kogoś, kto został wbrew własnej woli wyizolowany ze społeczeństwa: strachu, cierpienia, poczucia odrzucenia. Wielogodzinna samotność jest dla niego prawdziwą męką, co pokazuje jego ogromna radość z wizyty drugiego człowieka. Na dowód tego, jak desperacko szuka kontaktu z drugim człowiekiem, można przytoczyć scenę, w której z zachwytem obserwuje bawiące się dzieci. Takie zastępcze sposoby na "uczestnictwo" w normalnym życiu pokazują, jak bardzo pragnie być częścią społeczeństwa, niestety pozostaje to dla niego nieosiągalne.

Konkluzja podrozdziału:

W przypadku bohatera „Wieży”, samotność jest niechciana i spowodowana przez nieuleczalną chorobę. Jest więc efektem zrządzenia losu, na które bohater nie ma wpływu – przeżywa to wyłącznie jako dokuczliwą izolację przyniesioną przez okoliczności, nad którymi nie może zapanować.

Opis sytuacji Stanisława Wokulskiego z „Lalki” Bolesława Prusa:

Stanisław Wokulski, bohater „Lalki” Prusa, także doświadcza samotności, jednak jej źródło różni się znacznie od sytuacji bohatera „Wieży”. Wokulski kocha Izabelę Łęcką, jednak jego uczucia są jednostronne. Nieszczęśliwe zakochanie oraz pochodzenie społeczne sprawiają, że nie jest akceptowany w wyższych kręgach towarzyskich, co uwidacznia jego odizolowanie. Nawet jego desperackie czyny, jak wykupienie długów rodzinnych Łęckich, nie przynoszą oczekiwanego rezultatu.

Analiza emocji i działań Wokulskiego:

W stanie zakochania odbiegającego od rzeczywistości, Wokulski podejmuje liczne działania, które mają na celu zdobycie serca Izabeli. Mimo swojego zaangażowania i wysiłków, świadomość nieodwzajemnionej miłości prowadzi go do głębokiej desperacji. Izolacja emocjonalna, wynikająca z niezdolności do zakochania się w kimś innym, staje się dla niego codziennością. Widać to, gdy Wokulski oddala się od innych kobiet, koncentrując się wyłącznie na nieodwzajemnionych uczuciach do Izabeli.

Konkluzja podrozdziału:

Samotność Wokulskiego wynika z jego własnych wyborów, choć naznaczonych nieszczęśliwymi okolicznościami. Jego miłość do Izabeli zdaje się być bardziej przymusem niż świadomą decyzją, co prowadzi do konkluzji, że samotność bohatera była ostatecznie niezależna od jego woli.

Argumenty i przykłady z podanych tekstów literackich

W „Wieży” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego mamy do czynienia z przymusową izolacją wynikającą z choroby bohatera. Jedyną formą przełamania tej izolacji wydają się być rzadkie wizyty innych ludzi oraz jego obserwacje z oddali. Ta sytuacja podkreśla, jak bardzo bohater pragnie kontaktu, a dramatyzm jego sytuacji potęguje niezdolność do samodzielnego wyboru innej drogi życia.

W „Lalce” Bolesława Prusa samotność Wokulskiego wynika z nieszczęśliwej miłości i pragnienia akceptacji społecznej. Jego desperackie próby zdobycia uczucia Izabeli kończą się niepowodzeniem, co prowadzi go do emocjonalnej izolacji. Podjęcie tak licznych działań, które nie przynoszą oczekiwanego skutku, pokazuje, że samotność bohatera jest także wynikiem losowych okoliczności – niespełnionej miłości, na którą nie miał wpływu.

Wnioski

Samotność może być rzeczywiście niezależna od woli człowieka, wynikająca albo z zewnętrznych zdarzeń losowych jak choroba w „Wieży”, albo z wewnętrznych doznań i przymusów emocjonalnych, jak w przypadku Wokulskiego z „Lalki”.

Odniesienie do współczesności:

W dzisiejszym społeczeństwie technologia i zmieniające się struktury społeczne stworzyły nowe kontekstualne ramy dla problemu samotności. Ludzie mogą być otoczeni przez nowoczesne wynalazki, a mimo to doświadczać emocjonalnej izolacji. Problem samotności, choć różnorodny w swojej naturze, pozostaje aktualny i wymaga refleksji nad sposobami zapobiegania jej skutkom.

Pytania retoryczne i refleksja osobista:

Czy w życiu codziennym możemy całkowicie wyeliminować przypadki samotności wynikające z losowych okoliczności? Jakie formy wsparcia można zaoferować osobom, które cierpią z powodu samotności, która nie jest ich wyborem? Odpowiedzi na te pytania mogą pomóc w zrozumieniu i poprawie życia jednostek dotkniętych samotnością.

Zakończenie