Hamlet - bohaterowie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 12.08.2024 o 8:34

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 12.08.2024 o 7:38

Dramat "Hamlet" Williama Szekspira jest jednym z najważniejszych i najbardziej złożonych dzieł literatury światowej. Opowiada historię księcia Hamleta, który ma na celu zemstę za zamordowanie swojego ojca przez stryja Klaudiusza. W utworze Szekspir kreuje postacie o skomplikowanej psychologii, których losy splatają się w sieci intryg, zdrady i moralnych dylematów. Tematem niniejszego wypracowania jest analiza i charakterystyka głównych bohaterów dramatu, którzy będąc reprezentacjami różnorodnego spektrum ludzkich odczuć i motywacji, ukazują uniwersalną i ponadczasową naturę człowieka.

Głównym bohaterem dramatu jest Hamlet, książę Danii. Jest synem zamordowanego króla i królowej Gertrudy. Już na początku dramatu widzimy jego intelektualną wszechstronność, melancholijną naturę oraz skłonność do głębokich refleksji. Hamlet jest wrażliwym artystą, który ceni sobie intelektualne rozmowy i estetyczne przeżycia. Spotkanie z duchem ojca staje się punktem zwrotnym w jego życiu. Dowiaduje się, że jego ojciec został zamordowany przez swojego brata, Klaudiusza, który obecnie zasiada na tronie Danii. Dla Hamleta to odkrycie staje się przyczyną jego alienacji oraz wciąga go w wir szaleństwa, czy to rzeczywistego, czy pozornego – do dziś pozostaje to przedmiotem licznych debat. Hamlet symuluje szaleństwo, aby ukryć swoje prawdziwe intencje, co jednak prowadzi do jego wewnętrznej przemiany i obsesji na punkcie zemsty. Jego finalne działania, kulminujące w śmierci Klaudiusza, pokazują trzeźwość umysłu i determinację do końca. Mimo to, Hamlet ponosi śmierć, co w sposób tragiczny podkreśla jego złożoność jako bohatera.

Klaudiusz, nowy król Danii i stryj Hamleta, to postać o zupełnie innym charakterze. Jest intrygantem i bezwzględnym władcą, który nie cofnie się przed niczym, by utrzymać swoją władzę. Brak empatii i psychopatyczne rysy czynią go groźnym przeciwnikiem. Jego największym zbrodniczym czynem jest zabójstwo własnego brata, co pchnęło go na tron. Kolejno bunty zleca morderstwo Hamleta, dodatkowo kreśląc go jako człowieka pozbawionego sumienia. Niemniej jednak, w niektórych momentach dramatu widać u niego wyrzuty sumienia. W scenie modlitwy Klaudiusz próbuje zdobyć się na pokutę, ale jego wewnętrzne opory są zbyt silne. Ostatecznie ginie z rąk Hamleta, co podkreśla jego trwonienie tronu dla swoich bezprawnych ceremionii.

Gertruda, matka Hamleta i wdowa po zamordowanym królu, to postać, której cechy i motywacje są w gruncie rzeczy czytelnemu sercu. Łatwa do manipulacji i podatna na wpływy, Gertruda wpada w ręce Klaudiusza, co sugeruje brak umysłowej siły. Choć nie ma dowodów, aby była bezpośrednio zaangażowana w zabójstwo swojego męża, jej szybkie małżeństwo z Klaudiuszem rodzi wiele podejrzeń. Po odkryciu prawdy o zbrodni, jej psychiczne załamanie jest wyraźnie widoczne. Śmierć Gertrudy jest przypadkowa; ginie przez truciznę przeznaczoną dla Hamleta, co stanowi ironiczny akord w jej smutnej historii.

Ofelia, córka Poloniusza i siostra Laertesa, to postać tragiczna i bardzo wrażliwa. Jej serce jest podatne na sugestie ojca i brata, którzy widzą w niej jedynie narzędzie polityki. Zerwanie z Hamletem, wynikające z nakazów rodziny, oraz strach przed jego domniemanym szaleństwem prowadzą ją do rozpadu psychicznego. Ofelia przechodzi przez prawdziwe załamanie, które ostatecznie kończy się jej tragiczną śmiercią – samobójstwem. Jej losy dodają dramatowi dodatkowego ciężaru emocjonalnego, uwypuklając temat ludzkiej kruchości.

Laertes to młody, inteligentny człowiek, syn Poloniusza i brat Ofelii. Po śmierci ojca załamuje się nerwowo i szturmuje zamek, pragnąc sprawiedliwości. Z czasem wchodząc w spisek z Klaudiuszem, uzależnienia się od jego wpływów. Laertes boryka się z moralnymi wątpliwościami, ale jego determinacja do zemsty jest niezłomna. Ostatecznie ginie z ręki Hamleta, co podkreśla tragizm jego losu i niewłaściwe decyzje, które go zniszczyły.

Fortynbras, norweski książę, pojawia się na końcu dramatu po masakrze wewnętrznej turkawki na zamku. Jego obecność przynosi pewną nową równowagę. Oceniając Hamleta i jego czyny, uznaje jego działanie za heroiczne i nadaje mu tytuł bohatera.

Horacy, przyjaciel Hamleta i lojalny żołnierz, odgrywa istotną rolę w ujawnieniu prawdy o wydarzeniach. To on donosi Hamletowi o duchu ojca i pozostaje lojalny do samego końca, ostrzegając Hamleta przed spiskami i będąc świadkiem wydarzeń. Jego wierność i uczciwość kontrastują z zepsuciem otaczającego świata.

Poloniusz, szambelan królewski i przyjaciel Klaudiusza, jest z jednej strony człowiekiem intryg i tajemnic, z drugiej zaś troskliwym ojcem. Uczestniczy w spiskach, próbując manipulować wydarzeniami na swoją korzyść, ale jego śmierć z rąk H acusado w pełni swą osobowość i tragizm.

Rosenkrantz i Gildenstern, przyjaciele Hamleta z młodości, z polecenia Klaudiusza mają zbadać źródło niepokoju Hamleta. Ich losy kończą się tragicznie jako wykonawców intryg, ale ich postaci symbolizują zdradę i fałszywą przyjaźń.

Bernardo i Marcellus, wartownicy na zamku, są świadkami pojawienia się ducha króla. Ich role w fabule są mniejsze, ale wprowadzają wyjątkową atmosferę mistycyzmu i prześladowania.

Biorąc to wszystko pod uwagę, analiza bohaterów "Hamleta" Szekspira ukazuje głębię emocji i moralnych konfliktów w ich historii. Szekspir stworzył postaci, które pomimo różnic w osobowościach, spotykają podobne dylematy i emocje. Tragedia wielowątkowej ich losów podkreśla uniwersalną i ponadczasową naturę ludzkiej kondycji. Patrząc na te postaci z perspektywy współczesnej, możemy dostrzec niezmienność ludzkich ambicji, lęków i sił moralnych, które tak samo determinują nasze życie dziś, jak w czasach Szekspira.

Postacie w dramacie "Hamlet" odzwierciedlają nieodłączne części ludzkiej natury. Ich złożoność i wielowymiarowość czynią ich doświadczenia uniwersalnymi. Pokazuje to, że niezależnie od kontekstów historycznych czy kulturowych, podstawowe ludzkie emocje i dylematy pozostają niezmienne na przestrzeń wieków.