Erno (Ernest) Nemeczek - charakterystyka

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 30.08.2024 o 18:44

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 28.08.2024 o 14:12

Erno (Ernest) Nemeczek, główny bohater powieści Ferenca Molnára "Chłopcy z Placu Broni", to postać, której losy poruszają serca czytelników nie tylko dzięki swoim dramatycznym aspektem, ale także przez ukazanie głębokiej przemiany młodego chłopca. Powieść przenosi nas do czasów dzieciństwa w XIX-wiecznych Węgrzech, gdzie grupa chłopców walczy o swoje miejsce do zabawy – tytułowy Plac Broni. W tym niezrozumiałym mikroświecie sprzeczności, rywalizacji i lojalności centralną postacią, która odgrywa kluczową rolę, jest właśnie Erno Nemeczek.

Erno Nemeczek, nazywany też Ernestem w polskich przekładach powieści, jest najmłodszym i najsłabszym członkiem grupy chłopców broniących Placu Broni przed „czerwonymi koszulami” – inną grupą podwórkowych rywali. Na początku powieści ten jedenastoletni chłopiec jest postacią marginalizowaną i bagatelizowaną przez swoich towarzyszy. Nie tylko jest jedynym szeregowcem w grupie, co oznacza, że nie ma żadnych honorów ani przywilejów, ale także często staje się kozłem ofiarnym, a każdy jego błąd jest zauważany i karany. Wyrozumiałość, z którą jego mali koledzy mogliby potraktować jego słabości, nie znajduje miejsca w ich hierarchii.

Erno pochodzi z ubogiej rodziny – jego ojciec jest krawcem, a matka zajmuje się domem. Mieszkają na parterze kamienicy przy ulicy Rakos. Warunki życia Nemeczeków są skromne, co dodatkowo kładzie cień na jego pozycję w grupie. Codzienność chłopca dzieli się pomiędzy naukę w czwartej klasie szkoły podstawowej i zabawy na ulicach Budapesztu, które znacząco odbiegają od wyidealizowanych czasów dzieciństwa.

Erno jest drobnym, wątłym chłopcem, co w połączeniu z częstymi łzami w trudnych sytuacjach sprawia, że łatwo staje się obiektem drwin i lekceważenia ze strony kolegów. Jego nieśmiałość i uczucie przykrości spowodowane niesprawiedliwością są cechami, które na pierwszy rzut oka nie zyskują szacunku otoczenia. Nemeczek jednak z czasem ewoluuje z nieśmiałego, bezbronnego chłopca w postać wyraźnie odznaczającą się odwagą i determinacją.

Jego relacje z innymi chłopcami z Placu Broni są skomplikowane. Nieustannie musi salutować i słuchać poleceń innych członków grupy, co go rozżala. Jedyną chwilą ulgi jest moment, kiedy ukarana zostaje inna osoba z grupy, a nie on. Jest to jednak krótkotrwała i rzadko spotykana sytuacja. Z biegiem czasu Nemeczek przechodzi przez wiele prób, które ujawniają jego niezłomne serce i wewnętrzną siłę. Wrogowie, tacy jak bracia Pastorowie z „czerwonych koszul”, kradną mu kulki, a on nie jest w stanie się bronić. Niemniej jego bezsilność wobec silniejszych przeciwników jest tylko powierzchowna.

Jego prawdziwa odwaga i lojalność ujawniają się w momencie kulminacyjnym konfliktu między grupami. Nemeczek zgłasza się na ochotnika do niebezpiecznych misji, zakrada się na zebranie wrogów i odzyskuje skradzioną chorągiewkę. Nawet upokorzenia takie jak zanurzanie w stawie nie łamią jego ducha. Jego reakcje na niesprawiedliwość i chęć bycia użytecznym w grupie podkreślają głęboką lojalność wobec kolegów oraz wielką odwagę. Nie jest to jednak ślepa lojalność. Kiedy Gereb – jeden z członków grupy – zdradza tajemnice "Chłopców z Placu Broni" wrogom, Nemeczek odrzuca propozycję przejścia na stronę „czerwonych koszul” i podałby prawdę o zdradzie swojego kolegi.

Niemniej jednak, największym poświęceniem Nemeczka jest jego zdrowie i życie. Wątły organizm chłopca nie jest w stanie poradzić sobie z kilkukrotnym zanurzeniem w lodowatej wodzie, co prowadzi do poważnego zapalenia płuc. Mimo ostrzegających sygnałów i niewątpliwego ryzyka, Nemeczek decyduje się na ucieczkę z domu, aby wziąć udział w ostatecznej bitwie o Plac Broni. Jego bohaterstwo podczas walki nie ma sobie równych – jest kluczowym czynnikiem, który przeważa szalę zwycięstwa na korzyść swojej grupy. Jego działania w tej walce przysparzają mu upragnionego szacunku i awansu na stopień kapitana, jednak jego zdrowie nie wytrzymuje tych wszystkich prób.

Ostatnie chwile życia Nemeczka są poruszające. Dramatyzm jego poświęcenia chwyta za serce, gdy przemierza wspomnienia o Placu Broni, który stał się miejscem jego heroizmu i wielkiej przemiany. Śmierć Nemeczka jest tragicznym zakończeniem jego losów – od unikanego i wyśmiewanego chłopca do bohatera o utrzymanym honorze i niezłomnej lojalności.

Podsumowując, Erno Nemeczek jest postacią niezwykle pozytywną i dramatyczną w narracji Ferenca Molnára. Jego przemiana z nieśmiałego, wątłego dziecka w odważnego i lojalnego obrońcę Placu Broni jest symbolem dojrzewania i odkrywania własnej wartości. Tragizm tej postaci i ostateczne poświęcenie życia dla idei, które wkrótce stracą swoją wartość wraz ze zbudowaniem kamienicy na miejscu Placu Broni, pokazują bezsens walki i poświęceń. Nemeczek staje się jednym z najbardziej pamiętnych i wzruszających bohaterów literatury młodzieżowej, symbolizując zupełne oddanie i niewypowiedziane bohaterstwo.