Jakich środków używa Federigo, by zdobyć względy Monny Giovanny?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.08.2024 o 18:48

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 30.08.2024 o 18:06

„Dekameron” Giovanniego Boccaccia, jeden z najważniejszych dzieł literatury renesansowej, to zbiór stu nowel, który opowiada historie dziesięciu młodych Florentczyków uciekających przed zarazą na wieś. Wśród nich znajduje się opowieść o Federigo degli Alberighi i jego miłości do Monny Giovanny, która stanowi ilustrację zarówno miłości romantycznej, jak i wartości takich jak poświęcenie i prawdziwe oddanie. Federigo, florencki szlachcic, podejmuje szereg działań mających na celu zdobycie serca Monny Giovanny. Z czasem jego sposoby ewoluują od konwencjonalnych działań, poprzez nawiązanie relacji z synem ukochanej, aż do ostatecznej ofiary, która przynosi mu upragniony sukces.

Pierwsze próby zdobycia względów Monny Giovanny

Kolejnym krokiem są wystawne uczty, które Federigo organizuje, aby zaimponować Giovannie swoją hojnością i gościnnością. Na jednej z takich uczt serwuje najdroższe dania, zaprasza najznamienitszych gości i dba o każdy detal, by Monna Giovanna mogła się poczuć wyjątkowo zaszczycona. Niezwykle kosztowne bankiety miały na celu pokazanie bogactwa i możliwości gospodarczych Federiga, co w zamyśle miało skłonić Giovannę do spojrzenia na niego przychylniejszym okiem.

Federigo jest również hojny w ofiarowaniu prezentów Monnie Giovannie. Przykłady takich podarków to biżuteria, dragocenne tkaniny, a nawet egzotyczne zwierzęta. Każdy z tych darów jest dokładnie przemyślany i ma na celu wzbudzenie podziwu oraz wdzięczności. Federigo stara się pokazać swoje oddanie i gotowość do poświęceń poprzez materialne oferty, licząc na to, że serce Monny Giovanny zostanie w końcu zdobyte.

Jednak, mimo tych pełnych przepychu i z pozoru skutecznych zabiegów, Federigo nie zdobywa serca Giovanny. Jego działania nie przynoszą oczekiwanego rezultatu, a skutek tych nieudanych prób jest brzemienny w skutki: Federigo traci niemal cały swój majątek. Pozostaje mu tylko jego ukochane zwierzę – sokół.

Nowy etap w relacji po śmierci męża Giovanny

Federigo stara się nawiązać relację z synem Monny Giovanny, widząc w tym sposób na zdobycie jej serca. Po śmierci męża, to właśnie syn staje się najważniejszą osobą w życiu Monny Giovanny, a Federigo, będąc blisko chłopca, zyskuje pośredni dostęp do jej uczuć. Spędza z nim czas, organizuje wspólne zabawy, naucza polowań z sokołem, uczy rycerskich umiejętności – wszystko, by zyskać jego przyjaźń i sympatię.

Motywacją Federiga jest nie tylko pragnienie zyskania przyjaźni syna, ale i nadzieja, że poprzez zacieśnienie relacji z dzieckiem, Monna Giovanna dostrzeże w nim człowieka wartościowego i godnego zaufania. Federigo liczy na to, że jego uczucia do syna przełożą się na wzajemne zrozumienie i szacunek z Monną Giovanną.

Ostateczna ofiara i skuteczność tej metody

Zarówno w literaturze, jak i w życiu, często to kulinaria stanowią wyraz miłości i poświęcenia. W kulminacyjnej scenie Monna Giovanna przybywa do Federiga z prośbą o sokoła, nieświadoma, że Federigo już zdecydował się go poświęcić, aby ją godnie ugościć. Zabicie i upieczenie sokoła jest aktem ostatecznym, który symbolizuje bezwarunkowe oddanie i miłość.

Federigo, mimo ubóstwa, decyduje się na ten dramatyczny krok, by pokazać, że jest gotów poświęcić wszystko, nawet swoje ostatnie ukochane stworzenie, dla ukochanej. Ten gest ma wymiar symboliczny i emocjonalny – pokazuje, że jego miłość nie zna granic, a jego uczucia są autentyczne i głębokie.

Silnym kontrastem jest reakcja Federiga, gdy dowiaduje się, że celem wizyty Giovanny była prośba o sokoła dla jej chorego syna. Jego załamanie pokazuje autentyczność jego emocji i głębokie cierpienie wynikające z nieświadomego rozdysponowania najcenniejszego daru.

Jednak Monna Giovanna, wzruszona i poruszona poświęceniem Federiga, dostrzega w jego czynie coś więcej niż tylko dramatyczny gest. Zaczyna rozumieć, że Federigo jest człowiekiem wyjątkowym, zdolnym do największych poświęceń w imię miłości. Jego czystość serca, autentyczność i bezinteresowność przekonują ją, że jest on wart jej uczucia.

Podsumowanie

W kontekście renesansowego społeczeństwa i wartości, jakie ono wyznawało, historia ta niesie także uniwersalne przesłanie o bezinteresowności i poświęceniu. Ukazuje, że prawdziwe uczucie nie wymaga materialnych dowodów ani ekstrawaganckich gestów, lecz autentyczności i gotowości do poświęceń. To właśnie takie wartości budują prawdziwe, trwałe relacje i miłość, która przetrwa próby czasu.