Uległość czy walka? Uzasadnij swój wybór, odwołując się do wybranych bohaterów literackich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 31.08.2024 o 11:36

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 31.08.2024 o 10:44

Wypracowanie na temat „Uległość czy walka? Uzasadnij swój wybór, odwołując się do wybranych bohaterów literackich” jest głęboką refleksją nad różnymi postawami ludzkimi wobec rzeczywistości. W zależności od kontekstu historycznego, społecznego i indywidualnych przekonań bohaterów literackich, zarówno uległość, jak i walka mają swoje uzasadnienie. Literatury polskie dostarczają licznych przykładów, które ilustrują skutki obu podejść.

#

Dylemat między uległością a walką jest uniwersalnym problemem, który towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów. To, czy poddać się okolicznościom, czy stawić im czynny opór, jest pytaniem, przed którym staje każdy z nas w różnych momentach życia. Różne sytuacje życiowe wymagają różnych podejść. W historii literatury odnajdujemy bohaterów, którzy podejmują różne decyzje w obliczu opresji, niesprawiedliwości lub zagrożenia. Na przykładach literackich widzimy, że zarówno uległość, jak i walka mogą prowadzić do różnych konsekwencji.

W literaturze polskiej, zwłaszcza w kontekście historycznych zmagań o niepodległość, dominują postawy heroiczne. Zarówno w „Dziadach” Adama Mickiewicza, jak i w „Kordianie” Juliusza Słowackiego czy w „Syzyfowych pracach” Stefana Żeromskiego, bohaterowie wybierają walkę jako sposób zachowania swojej godności i tożsamości. Z drugiej strony, utwory takie jak „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego ukazują negatywne skutki marazmu i uległości.

Część I: Walka jako środek obrony godności – „Dziady cz. III” Adama Mickiewicza

W utworze pojawia się wiele postaci, które angażują się w różne formy oporu. Konrad, główny bohater, jest poetą, który poprzez swoją twórczość próbuje wzbudzić w narodzie ducha walki. Walkę z opresją podejmuje także Rollison, który zostaje poddany torturom za swoje zaangażowanie w działalność spiskową. Bohaterowie „Dziadów” ryzykują życie, zdrowie i wolność, aby nie ulec zniewoleniu.

Walka pozwala im zachować godność i nie poddać się reżimowi. W obliczu terroru i tyranii, uległość równa się poddaniu się i akceptacji niewoli. Wybór walki, choć bolesny i niebezpieczny, jest jedynym sposobem na zachowanie wartości i tożsamości narodowej.

Część II: Przejście od uległości do walki – „Kordian” Juliusza Słowackiego

Podróż bohatera po Europie i spotkania z różnymi postaciami, w tym z papieżem, mają kluczowe znaczenie dla jego przemiany. Rozczarowany brakiem wsparcia dla Polski, Kordian decyduje się na zamach na cara. Ta decyzja jest symbolicznym aktem buntu i świadczy o jego ostatecznym wyborze walki zamiast uległości.

Choć zamach kończy się niepowodzeniem, przynosząc Kordianowi klęskę, jego decyzja o walce i próba przejęcia inicjatywy są ważnym przykładem determinacji i odwagi. Historia Kordiana pokazuje jednak, że walka musi być przemyślana i dobrze zaplanowana, aby była skuteczna. Klęska bohatera jest ostrzeżeniem przed pochopnym podjęciem działań bez wystarczającej analizy sytuacji.

Część III: Długotrwała walka i jej efekty – „Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego

Borowicz, z uległego chłopca staje się świadomym Polakiem, doceniającym wartość własnej tożsamości narodowej. Jego przemiana to długotrwały proces, który pokazuje, że walka o tożsamość narodową wymaga determinacji i wytrwałości. Choć natychmiastowe efekty tej walki nie są widoczne, długoterminowo przynosi ona pozytywne rezultaty.

Długotrwała walka z rusyfikacją to nieustanne działania na rzecz oporu, małe, codzienne akty sprzeciwu. Bohaterowie „Syzyfowych prac” pokazują, że nawet w najtrudniejszych warunkach warto walczyć o swoje wartości i tożsamość. Walka ta przynosi efekty w perspektywie długoterminowej, mimo że nie zawsze są one widoczne od razu.

Część IV: Uległość jako marazm – „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego

Realistyczne przedstawienie marazmu narodu, który zamiast walczyć, woli bawić się i oddawać przyziemnym radościom, stanowi ostrą krytykę społeczeństwa. Uległość prowadzi do stagnacji i bezradności, a brak aktywnego działania grozi utratą tożsamości narodowej.

Wyspiański w swoim dramacie nawołuje do mobilizacji, do czynu. Potępia bierną postawę i podkreśla, że tylko poprzez aktywne działanie można osiągnąć cele i zabezpieczyć przyszłość narodu. „Wesele” jest apelem do przebudzenia i podjęcia walki, niezależnie od trudności i przeciwności.

Podsumowanie

W praktyce życiowej warto oceniać sytuację trzeźwo i dostosować swoją postawę do rzeczywistości. Ani stała uległość, ani nieustanna walka nie są zawsze skuteczne. Kluczem jest umiar i rozsądek, a także umiejętność rozpoznania, kiedy walka jest konieczna, a kiedy lepiej wycofać się i przemyśleć dalsze kroki.

Wnioski

Warto radzić czytelnikom, aby analizowali sytuacje, w jakich się znajdują, i wybierali postawy zależnie od kontekstu i szans na sukces. Tylko takie podejście pozwala na osiągnięcie celów i zachowanie godności w niełatwych warunkach życiowych. Analiza literatury uczy nas, że walka o wartości jest cenna, ale musi być przemyślana i dobrze zaplanowana.