Przed czym i do czego mogą uciekać bohaterowie tekstów kultury? Odpowiedz odwołując się do podanego fragmentu Ferdydurke Witolda Gombrowicza oraz innych tekstów kultury.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.09.2024 o 10:38

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 1.09.2024 o 10:08

I. Wprowadzenie do tematu ucieczki w literaturze Motyw ucieczki jest jednym z najbardziej uniwersalnych i powszechnych motywów w literaturze. Jest obecny w dziełach literackich różnych epok, od starożytności po współczesność. Ucieczka może przyjąć różne formy, w zależności od kontekstu i intencji bohatera – może to być ucieczka przed innymi ludźmi, przeznaczeniem, karą za popełnione czyny, czy nawet przed samym sobą. Często bohaterowie uciekają przed zewnętrznymi narzuceniami, próbują uniknąć odpowiedzialności lub wyrwać się z narzuconych im ról społecznych.

Jednak wielu literackich bohaterów przekonuje się boleśnie, że przed niektórymi rzeczami uciec się nie da. Ucieczka, niezależnie od swojej motywacji, często kończy się porażką, a bohaterowie zmuszeni są skonfrontować się z rzeczywistością, przed którą próbowali umknąć. W tej pracy zostanie przeanalizowany motyw ucieczki na podstawie „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza oraz innych tekstów kultury, a teza, której będziemy bronić, to iż ucieczka bohaterów literackich często kończy się niemożliwością uniknięcia problemów, przeznaczenia czy odpowiedzialności.

Rozwinięcie

Przyczyną jego ucieczki jest przede wszystkim sprzeciw wobec narzucanej mu formy społecznej oraz potrzeba autentycznej wolności. Józio pragnie uwolnić się od narzuconych mu ról i oczekiwań, które odbierają mu poczucie indywidualności i autentyczności. Podjął próbę ucieczki, wyjeżdżając z dworku Hurleckich wraz z Zosią. Jednakże szybko zrozumiał, że fizyczna ucieczka nie przynosi ulgi ani rozwiązania problemów.

Józio dostrzega, że niemożliwe jest całkowite uwolnienie się od narzuconych form społecznych. Z jednej formy ucieka tylko po to, aby wpaść w kolejną. Każda próba ucieczki jest jedynie chwilowym odsunięciem problemu, który nadal pozostaje nierozwiązany. Ostatecznie bohater dochodzi do wniosku, że pełna autentyczność i niezależność pozostają nieosiągalnymi dążeniami, a kultura i społeczeństwo wciąż będą narzucać swoje formy i wymagania.

III. „Król Edyp” Sofoklesa – tragiczna ucieczka przed przeznaczeniem W „Królu Edypie” Sofoklesa, główny bohater Edyp jest synem króla Teb, który nie zna swojego prawdziwego pochodzenia. Przepowiednia wyroczni Delfickiej przewiduje, że Edyp zabije swojego ojca i ożeni się z matką. W trosce o dobro swojego adoptowanego syna, król Koryntu, chcąc uniknąć spełnienia przepowiedni, decyduje się na jego wygnanie.

Edyp, nieświadomy swojego losu i pochodzenia, decyduje się opuścić Korynt i uciec przed swoim przeznaczeniem. Trafia do Teb, gdzie staje się bohaterem po pokonaniu Sfinksa. Jako nagrodę otrzymuje rękę Jokasty, wdowy po królu Lajosie, nie wiedząc, że jest swoją własną matką. Ta ironia losu staje się tragiczna, gdyż Edyp swoim działaniem, mającym na celu uniknięcie przeznaczenia, paradoksalnie je spełnia.

Gdy prawda wychodzi na jaw, Edyp zostaje przytłoczony ogromem swojego nieszczęścia. Oślepia się i udaje na wygnanie, nie mogąc znieść własnego losu. Jego próba ucieczki przed przepowiednią prowadzi jedynie do wypełnienia jej w sposób jeszcze bardziej dramatyczny. Finał tej tragicznej historii pokazuje, że ludzkie próby ucieczki przed losem i przeznaczeniem są często skazane na niepowodzenie.

IV. „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego – ucieczka przed karą i sumieniem W „Zbrodni i karze” Fiodora Dostojewskiego, główny bohater, Rodion Raskolnikow, jest ubogim studentem, który usprawiedliwia intelektualnie swoje plany morderstwa lichwiarki, wierząc, że przestępstwo to może przynieść korzyść społeczną. Jego motywy są skomplikowane: chcąc udowodnić swoją wyższość moralną i intelektualną, decyduje się na zabójstwo.

Po popełnieniu zbrodni, Raskolnikow zmaga się z ogromnymi wyrzutami sumienia i paranoją. Ukrywa skradzione przedmioty i próbuje dalej żyć, ale jego sumienie nie daje mu spokoju. Próbuje uciekać od rzeczywistości, ale jego umysł staje się pułapką, w której coraz bardziej się pogrąża. Raskolnikow ucieka również przed karą, starając się zatuszować swoje ślady, jednak wewnętrzna walka jest o wiele trudniejsza do stoczenia niż zewnętrzne przeszkody.

Niepowodzenie tej ucieczki staje się jasne, gdy jego wewnętrzna degradacja psychiczna prowadzi go do samopoznania i ostatecznego przyznania się do winy. Raskolnikow poddaje się i zostaje skazany na katorgę. W czasie odbywania kary na Syberii doświadcza wewnętrznej przemiany, częściowo dzięki wsparciu Soni Marmieładowej, która pomaga mu znaleźć nadzieję na odkupienie i nowy początek.

Zakończenie

Analiza losów Józia Kowalskiego z „Ferdydurke”, Edypa z „Króla Edypa” i Rodiona Raskolnikowa ze „Zbrodni i kary” ukazuje, że każda próba ucieczki bohaterów literackich kończy się pewnym rodzajem klęski. Bohaterowie zmuszeni są stawić czoła problemom, przed którymi próbowali uciec, często doprowadzając do jeszcze bardziej dramatycznych konsekwencji.

Literatura uczy nas, że ucieczka przed rzeczywistością, innymi ludźmi czy sobą samym jest zazwyczaj skazana na niepowodzenie. Przez pryzmat historii literackich bohaterów możemy zrozumieć skomplikowaną naturę ludzkiej kondycji, relacje między jednostką a społeczeństwem oraz nieuchronność przeznaczenia. Refleksje te znajdują odzwierciedlenie również w dzisiejszym świecie, gdzie ludzie wciąż poszukują autentyczności, wolności, a także próbują zmierzyć się z odpowiedzialnością za swoje czyny.

Uwagi dodatkowe

Bibliografia