Metody prezentacji zjawisk na mapach: planety i gwiazdy, zmiany temperatury powietrza w atmosferze.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.01.2024 o 9:47

Rodzaj zadania: Wypracowanie z geografii

Dodane: 19.01.2024 o 0:45

Ilościowe metody prezentacji zjawisk na mapach to różne sposoby graficznej reprezentacji danych, które pozwalają na analizę rozkładu zjawisk geograficznych. Metody te są niezwykle przydatne w badaniach geograficznych, umożliwiające przedstawienie informacji w sposób zrozumiały i dostępny.

1. Metody zasięgów – polegają na zaznaczaniu granic występowania danego zjawiska. Na przykład, mapa z zaznaczonym obszarem występowania konkretnego typu gleby ułatwi zrozumienie jej rozkładu.

2. Metody izolinii – to sposób prezentacji zjawisk o ciągłym rozkładzie, takich jak temperatura, opady czy ciśnienie atmosferyczne. Linie łączą punkty o tej samej wartości danego zjawiska, co pozwala na szybką ocenę gradientów i tendencji, na przykład ułatwia zrozumienie przebiegu izoterm czy izohiet.

3. Metody diagramów - stosowane przy reprezentacji danych statystycznych, takich jak populacja, PKB itp. Diagramy mogą przyjmować różne formy, takie jak słupkowe, kołowe czy liniowe i często umieszcza się je w miejscach, których dotyczą na mapie, np. wykres słupkowy przedstawiający liczbę mieszkańców umiejscowiony na odpowiednim regionie kraju.

4. Metody kartogramów – polegają na wypełnianiu określonych jednostek administracyjnych kolorem lub wzorem w zależności od wartości prezentowanego zjawiska. Przykładem takiej metody może być wypełnienie powierzchni województw kolorem, który odzwierciedla wysokość PKB na mieszkańca w danym województwie.

5. Metody kartodiagramów – to połączenie mapy z diagramami, gdzie na danej jednostce terytorialnej umieszczany jest wykres lub inne graficzne przedstawienie zjawiska. Dla przykładu, na mapie gminy możemy przedstawić dane o liczbie urodzeń przy pomocy niewielkiego diagramu kołowego.

Różnica między planetą, a gwiazdą jest znaczna i wynika z fundamentalnych cech tych obiektów astronomicznych. Gwiazdy to olbrzymie sferycznie symetryczne obiekty astronomiczne składające się głównie z plazmy, które dzięki reakcjom jądrowym zachodzącym w ich wnętrzach emitują światło i inne promieniowanie. Nasza Słońce jest przykładem takiej gwiazdy.

Planety natomiast są znacznie mniejszymi ciałami niebieskimi, które nie produkują własnego światła, lecz odzwierciedlają światło otrzymywane od gwiazd, tak jak Ziemia odbija światło Słońca. Planety, w przeciwieństwie do gwiazd, nie mają warunków do prowadzenia reakcji jądrowych i świecą tylko dzięki odbiciu światła od swojej gwiazdy macierzystej.

Zmiany temperatury powietrza w profilu pionowym atmosfery są związane z budową atmosfery ziemskiej i procesami fizycznymi w niej zachodzącymi. Atmosferę można podzielić na kilka warstw: troposferę, stratosferę, mezosferę, termosferę i egzosferę.

W troposferze, która sięga około 6-18 km nad poziomem morza (zależnie od szerokości geograficznej), temperatura generalnie maleje wraz z wysokością, średnio o ,65°C na każde 100 m wzniesienia. W stratosferze, rozciągającej się do około 50 km n.p.m., temperatura najpierw się stabilizuje, a następnie zaczyna wzrastać wraz z wysokością, głównie za sprawą absorpcji promieniowania ultrafioletowego przez ozon. W mezosferze, do wysokości około 80-85 km, temperatura znowu spada, osiągając najniższe wartości na granicy termosfery, gdzie zaczyna ona gwałtownie wzrastać, osiągając bardzo wysokie wartości, co jest jednak mylące, ponieważ gęstość powietrza jest tam na tyle niska, że człowiek odczuwałby tam przede wszystkim zimno. Egzosfera jest ostatnią warstwą atmosfery, gdzie temperatura ponownie staje się trudna do zmierzenia ze względu na rzadkość cząsteczek gazów.

Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla przewidywania zmian pogody, klimatu oraz dla rozwoju lotnictwa i astronautyki.