Wybrany nurt polityczny II połowy XIX wieku na ziemiach polskich
Rodzaj zadania: Wypracowanie z historii
Dodane: dzisiaj o 14:59
Streszczenie:
Poznaj pozytywizm na ziemiach polskich w II połowie XIX wieku, jego założenia, twórców i rolę w walce o rozwój narodu w okresie zaborów.
W II połowie XIX wieku ziemie polskie, będące pod zaborami Rosji, Prus i Austrii, były areną różnych przemian politycznych, społecznych i gospodarczych. Po klęsce powstania styczniowego (1863–1864) Polacy musieli odnaleźć się w nowej rzeczywistości, w której otwarta walka zbrojna o niepodległość wydawała się niemożliwa i prowadziła do represji. W tej sytuacji powstało kilka nowych nurtów politycznych, z których każdy prezentował odmienną wizję działania na rzecz sprawy narodowej. Jednym z najważniejszych nurtów politycznych tego okresu był pozytywizm.
Pozytywizm – geneza i charakterystyka
Pozytywizm, jako kierunek ideowy, wywodził się z filozofii Augusta Comte’a i jej hasła „wiedza – potęga”, które zyskało na aktualności szczególnie po upadku powstania styczniowego. Był odpowiedzią na rozczarowanie romantyczną wiarą w zbrojne powstania i romantyczny mesjanizm. Najsilniej rozwinął się w Królestwie Polskim (Pod zaborem rosyjskim), gdzie represje po powstaniu były wyjątkowo dotkliwe.Pozytywiści głosili idee pracy organicznej i pracy u podstaw. Uważali, że nadrzędną drogą do odzyskania niepodległości i podniesienia narodu z upadku jest rozwój gospodarczy, oświatowy oraz społeczny wszystkich warstw społecznych, a zwłaszcza najuboższych: chłopów i robotników.
Główne założenia pozytywizmu na ziemiach polskich
1. Praca organiczna – społeczeństwo narodowe rozumiano jako „organizm”, którego każda warstwa i grupa społeczna powinna sprawnie funkcjonować dla dobra całości. Pozytywiści propagowali rozwój gospodarki, zakładanie towarzystw naukowych, spółdzielni, stowarzyszeń samopomocowych czy kredytowych. Chodziło o wzrastanie siły ekonomicznej narodu, co w przyszłości mogło być podstawą walki o niepodległość.2. Praca u podstaw – nacisk kładziono na podniesienie poziomu wykształcenia i świadomości wszystkich warstw społeczeństwa, zwłaszcza chłopstwa i drobnomieszczaństwa. Pozytywiści postrzegali szerzenie oświaty jako sposób budowy społeczeństwa obywatelskiego i narodu gotowego do działania w korzystniejszym momencie dziejowym.
3. Asymilacja Żydów i równouprawnienie kobiet – pozytywiści walczyli z uprzedzeniami społecznymi, opowiadali się za równością wszystkich narodowości i warstw społecznych. Chcieli włączenia Żydów do życia narodowego i poprawy sytuacji kobiet poprzez zapewnienie im dostępu do edukacji.
4. Legalizm i lojalizm – część pozytywistów (zwanych lojalistami), szczególnie pod zaborem rosyjskim i austriackim, opowiadała się za lojalnym wypełnianiem obowiązków wobec zaborcy przy równoczesnym rozwoju narodowej kultury i gospodarki. Uważano, że otwarta walka jest nierealna i nieskuteczna.
Przedstawiciele polskiego pozytywizmu
Najważniejszymi przedstawicielami tego nurtu byli pisarze i publicyści, tacy jak Bolesław Prus (właśc. Aleksander Głowacki), Henryk Sienkiewicz, Eliza Orzeszkowa czy Aleksander Świętochowski. W swoich dziełach literackich i artykułach propagowali idee pracy organicznej, walkę z ciemnotą i biedą, ukazywali konieczność rozwoju nauki i edukacji.Wymienić należy także działaczy społecznych i naukowych, takich jak Hipolit Cegielski (działacz organicznik w Wielkopolsce), którzy praktycznie wcielali pozytywizm w życie, inwestując w rozwój przemysłu, handlu, edukacji czy działalność pozarządową.
Wpływ pozytywizmu na społeczeństwo
Pozytywizm wpłynął na przemiany polskiego życia społecznego w drugiej połowie XIX wieku. Dzięki niemu powstawały liczne towarzystwa oświatowe (jak *Warszawskie Towarzystwo Oświaty*), rozwijały się czasopisma popularyzujące naukę, zakładano szkoły, biblioteki, kasy oszczędnościowe, chóry, spółdzielnie czy straże pożarne.W Wielkopolsce, którą zaborca pruski germanizował, pozytywizm przyjął formę czynnego oporu poprzez rozwój polskich instytucji gospodarczych, oświatowych oraz samopomocy społecznej i ekonomicznej — tu szczególnie silna była idea pracy organicznej. Przykładem tego może być działalność Hipolita Cegielskiego czy powstawanie Banków Ludowych.

Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się