"Wilki i owce” Andrzeja Bubienia- ocena sztuki

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 13.04.2024 o 13:40

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

W zakresie teatralnym rzadko zdarza się, aby adaptacja klasycznego tekstu literackiego wypadła tak intrygująco i współcześnie, jednocześnie nie tracąc nic z oryginalnego ducha dzieła. Sztuka „Wilki i owce” napisana przez Aleksandra Nikołajewicza Ostrowskiego w XIX wieku, to dzieło, które w niezwykle celny sposób ukazuje obyczajowe zawiłości tamtejszej epoki. Jednak to, co uczynił z tekstu Ostrowskiego Andrzej Bubień w swojej adaptacji dla teatru opolskiego, dodaje dziełu nowy wymiar, oddziałując na współczesnego odbiorcę równie mocno co na widza z czasów, gdy dramat został napisany. Andrzej Bubień, będąc znawcą twórczości Ostrowskiego, z ogromną starannością przeniósł dramat na deski teatru, kładąc szczególny nacisk na charakterystykę postaci oraz wykorzystanie scenografii, aby stworzyć spektakl, który porusza współczesne problemy społeczne.

Andrzej Bubień jako reżyser podszedł do adaptacji z niebywałą dbałością o szczegóły. Jego interpretacja postaci Meropy Dawydowny Murzawieckiej, w kreacji Ewy Wyszomirskiej, ukazała niezwykłe bogactwo osobowości bohaterki, dając widzom możliwość utożsamienia się z jej losami. To samo dotyczy postaci Głafiry Aleksjejewny, granej przez Małgorzatę Szczerbowską, której ewolucja z pokornej "owcy" do "wilczycy" została przedstawiona w sposób niezwykle przekonywający, z kulminacyjnym punktem w scenie "pożerania" Michała Borosowicza Łyniajewa. Warto także pochwalić Andrzeja Czernika oraz zespół aktorów epizodycznych za ich wkład w ogólną jakość przedstawienia, który nie mógłby się obejść bez ich zaangażowania.

Scenografia i oprawa techniczna spektaklu, za które odpowiedzialna była Elżbieta Terlikowska, odgrywały kluczowe role w kreowaniu nastroju i przekazu. Realizacja epoki, dążenie do wierności szczegółom, a równocześnie wpływ na ogólną atmosferę przedstawienia, nie pozostawiły widzów obojętnymi. Muzyka, oświetlenie oraz stroje stanowiły dopełnienie wizji reżyserskiej, przyczyniając się do stworzenia przedstawienia, które było nie tylko wiernym odtworzeniem tekstu oryginalnego, ale również dziełem żywym, oddziałującym na emocje i refleksję.

Tematyka „Wilki i owce”, choć z pozoru osadzona w realiach XIX-wiecznej Rosji, nie straciła na aktualności. Dzięki umiejętnościom reżyserskim Bubienia, przedstawienie stało się platformą do dyskusji o współczesnych problemach społecznych, ukazując uniwersalność ludzkich charakterów, ambicji i pragnień. Siła dramatu w wywoływaniu refleksji nad ludzką naturą i społeczeństwem jest nie do przecenienia.

Podsumowując, adaptacja „Wilki i owce” w reżyserii Andrzeja Bubienia dla teatru opolskiego to eksponat kunsztu teatralnego, w którym każdy aspekt produkcji - od pracy aktorskiej, przez scenografię, aż po muzykę - przyczynia się do stworzenia niepowtarzalnego dzieła. Dzięki temu spektakl nie tylko zyskał ogromną wartość artystyczną, ale także stał się ważnym głosem w dyskusji o naturze człowieka i zmieniających się przez wieki, a jednak nieustannie aktualnych, problemach społecznych. Zachęca do ponownego zastanowienia się nad dziełem Ostrowskiego i jego interpretacji, ukazując, że klasyka literatury może być nie tylko źródłem wiedzy o przeszłości, ale i bezcennym komentarzem do naszego współczesnego życia.