Recenzja filmu pod tytułem w reżyserii Pietra Wera: „Stowarzyszenie umarłych poetów”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.04.2024 o 9:16

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Oglądanie "Stowarzyszenia Umarłych Poetów" na lekcji języka polskiego było nie tylko atrakcją o charakterze edukacyjnym, ale i doświadczeniem, które wywołało piorunujące wrażenie. Film ten, w reżyserii Petera Weira, zdobył m.in. Oscara za najlepszy scenariusz, i wpłynął znacząco na moje postrzeganie literatury oraz roli nauczyciela.

Produkcja z 1989 roku, dzięki scenariuszowi Toma Schulmana oraz muzyce Maurice'a Jarre'a, komponuje się w całość, której nie można zapomnieć. W filmie śledzimy postać nietuzinkowego nauczyciela angielskiego – Johna Keatinga, z pasją grana przez Robina Williamsa. Pan Keating wkracza w życie uczniów konserwatywnej Akademii Welton i stawia przed nimi wyzwanie - żyć pełnią życia, inspirować się poezją i nie bać się być sobą.

Film przedstawia rozwój kluczowych postaci uczniowskich, takich jak Neil, Todd, Knox i Chris, odzwierciedlając ich wewnętrzne walki i poszukiwanie własnego "ja". Znaczący wpływ na przemiany tych młodych ludzi ma właśnie Keating, który swoimi metodami nauczania - często niekonwencjonalnymi, często sprzecznymi z normami szkoły – zachęca uczniów do krytycznego myślenia i samodzielności.

Film ukazuje rok 1959, choć tematyka buntu przeciwko konformizmowi, poszukiwania tożsamości czy relacji nauczyciel-uczeń są nadal aktualne. Uniwersalność przesłania filmu widać także w jego porównaniu do problemów współczesnej edukacji, gdzie kreatywność i indywidualność często są stawiane na drugim planie.

Pod względem artystycznym, reżyseria Petera Weira oraz kreacja Robina Williamsa są godne uwagi. Williams, zazwyczaj kojarzony z rolami w komediach, tutaj brilluje w dramatycznym wydaniu, podkreślając ważenie momenty filmu swoją grą aktorską. Ścieżka dźwiękowa Maurice'a Jarre'a doskonale wpasowuje się w nastrój filmu, wywołując u widza szereg emocji.

Osobiście, podczas seansu, niejednokrotnie łapałem się na tym, że wczuwam się w postaci uczniów, a lekcje pana Keatinga przypominają mi, jak istotne jest marzenie i dążenie do jego realizacji. Pragnienie posiadania takiego nauczyciela jak John Keating, który przelewa miłość i pasję do literatury, stało się dla mnie wyraźne. Inspiracje i wpływy wychowawcze, jakie film przedstawia, są ponadczasowe.

Podsumowując, "Stowarzyszenie Umarłych Poetów" to film, który nie tylko dostarcza niezwykłych wrażeń artystycznych, ale także skłania do refleksji nad wartościami w życiu, roli marzeń oraz doniosłości oddziaływania wychowawczego nauczycieli. Rekomenduję go każdemu, kto poszukuje w kinie czegoś więcej niż tylko rozrywki, a inspiracji do prowadzenia życia z pasją. To, jak film raportuje nas z powrotem do Hollywoodzkiej produkcji, pokazuje talent i umiejętności twórców, którzy mogą zmieniać nasz sposób myślenia poprzez siłę obrazu i narracji. Gdyby kino miało misję edukacyjną, to "Stowarzyszenie Umarłych Poetów" byłoby jednym z jej najjaśniejszych przykładów.