Poszłam do lasu w którym nigdy nie byłam...

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.11.2023 o 9:35

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.11.2023 o 17:12

Poszłam do lasu, który zawsze był dla mnie nieznany i tajemniczy. Jego mroczne korony drzew wzbudzały we mnie ciekawość, a jednocześnie niepewność. Czułam się jak mała podróżniczka, gotowa na nowe odkrycia.

Kiedy tylko wkraczałam między wysokie sosny, od razu poczułam, że to miejsce ma w sobie coś niezwykłego. Zagęszczony zapach mchu i szelest liści pod moimi stopami sprawiały, że czułam się, jakby czas płynął wolniej. To było zupełnie inaczej niż w moim codziennym otoczeniu - miejskim zgiełku i betonowych chodnikach.

Wędrowałam po ścieżkach, które zdawały się nigdy nie kończyć. Roślinność była tak bujna i zielona, że trudno było przejrzeć przez wszystkie te łany traw i gęste krzaki. Ptaki śpiewały między gałęziami, tworząc melodyjny koncert, który był zupełnie inny od odgłosów ulicy.

Im dalej zagłębiałam się w las, tym bardziej czułam w sobie uniesienie. Już nie myślałam o tym, co zostawiłam za sobą, tylko oddawałam się całkowicie temu nowemu środowisku. Coraz częściej schodziłam z wyznaczonych szlaków, eksplorując zakamarki lasu, które były zupełnie nieznane i jednocześnie magiczne.

Przyszła pora na pierwsze moje odkrycie. Nagle przed moimi oczami pojawił się piękny, malutki strumyk. Jego przejrzysta woda lśniła na słońcu i wydawała spokojne dźwięki, które wprowadzały mnie w głęboki stan relaksu. Poczułam, że to właśnie tutaj, miejscu pełnym spokoju i harmonii, mogę znaleźć chwilę dla siebie.

Czas płynął tak niepostrzeżenie, że ledwo zauważyłam, jak zapadł zmierzch. Słońce już nie było tak jasne i cały las wyglądał zupełnie inaczej. Czułam się trochę niepewnie, ale równocześnie ekscytacja nowymi doznaniami dawała mi odwagę.

Głęboko oddaliłam się od ścieżki i znalazłam się w miejscu, gdzie nie docierał żaden promień światła. Tutaj rządziła cisza i tajemniczość. Drzewa stały się jednym ciemnym murem, skrywającym nieznane mi stworzenia lasu. Wtem usłyszałam odgłosy, które sprawiły, że serce zaczęło mi walić jak młotem. Czy to wilki? Może dzikie zwierzęta, które czają się w ciemnościach lasu?

Chociaż czułam lekki niepokój, mój ciekawości nie dał się przełamać. Zbliżałam się powoli, chcąc zobaczyć te tajemnicze istoty. W miarę jak odkrywałam, że były to jedynie sowy, które wydawały straszne dźwięki, moje serce zaczęło powoli wracać do normalności. Byłam pełna uznania dla tych ptaków, które w nocy potrafiły tak ekscytująco odzywać się.

Po wszystkich tych wrażeniach nadszedł czas na powrót do domu. Z łezką w oku patrzyłam na las, który właśnie poznałam. Byłam pewna, że tam wrócę i odkryję jeszcze więcej jego tajemnic.