Recenzja filmu w reżyserii Pietra Wera pod tytułem: „Stowarzyszenie umarłych poetów”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.04.2024 o 17:21

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 20.04.2024 o 14:27

Oglądanie "Stowarzyszenia umarłych poetów" było dla mnie szczególnym doświadczeniem. Film, wyreżyserowany przez Petera Weira w 1989 roku, otworzył przede mną nowe perspektywy na edukację i życie w ogóle. Już po pierwszym seansie poczułem, że to nie jest tylko zwyczajny film, ale lekcja, która może zmieniać sposób postrzegania literatury i świata przez młodych ludzi.

"Stowarzyszenie umarłych poetów" to opowieść osadzona w 1959 roku w konserwatywnej Welton Academy. Głównym bohaterem jest nauczyciel angielskiego, John Keating, znakomicie zagrany przez Robina Williamsa. Keating, używając niekonwencjonalnych metod nauczania, zachęca swoich uczniów do myślenia samodzielnego i czerpania radości z literatury.

Film przedstawia, jak Keating inspiruje uczniów do reaktywacji tytułowego "Stowarzyszenia Umarłych Poetów", tajnego klubu poezji. Chłopcy zaczynają spotykać się nocą, by czytać poezję i dzielić się swoimi myślami oraz marzeniami. Wpływ Keatinga na życie chłopców jest ogromny - każdy z nich zaczyna przełamywać swoje lęki i bariery.

Analizując główne postaci, nie można pominąć, jak wielką metamorfozę przechodzi Todd Anderson, wcielony przez Ethana Hawke'a. Początkowo nieśmiały i zahamowany, pod wpływem Keatinga zaczyna odkrywać swoje pasje i głos. Jego transformacja kulminuje w emocjonalnej scenie recytacji. Podobnie Neil Perry, grany przez Roberta Seana Leonarda, którego marzenie o karierze aktorskiej wbrew woli ojca staje się motywem przewodnim tragizmu i walki o własne "ja".

Motywy przewijające się w filmie, takie jak konflikt indywidualności z konformizmem czy rola nauczyciela w życiu uczniów, są nadal aktualne. Peter Weir z niezwykłą subtelnością pokazuje, jak wielki wpływ może mieć nauczyciel, który traktuje uczniów jak równych sobie, a nie tylko podopiecznych. Reżyser korzysta z licznych technik filmowych, aby podkreślić dramatyzm i emocjonalne napięcie scen, takich jak zmienne oświetlenie czy ujęcia z różnych perspektyw, co jeszcze bardziej wciąga widza w świat przedstawiony.

Muzyka Maurice’a Jarre dodatkowo wzmacnia atmosferę filmu, nadając scenom głębi i emocjonalnego rezonansu. Dzięki temu, nawet po latach, "Stowarzyszenie umarłych poetów" nie traci na aktualności i z powodzeniem znajduje nową publiczność.

Recepcja filmu była bardzo pozytywna zarówno wśród krytyków, jak i widzów. Nagroda Akademii Filmowej dla najlepszego scenariusza oryginalnego tylko potwierdza jego wartość. Film ten nie tylko bawi, ale również uczy i inspiruje do zmiany myślenia o edukacji i roli nauczyciela.

W mojej ocenie, "Stowarzyszenie umarłych poetów" to film absolutnie wyjątkowy i wartościowy, który każdy młody człowiek powinien zobaczyć. Nie tylko ze względu na literackie inspiracje, ale również jako przykład tego, jak ważne w życiu są marzenia i dążenie do ich realizacji. Film ten zdecydowanie zmienił moje postrzeganie wielu kwestii i z pewnością będzie miał podobne działanie na innych.