Porównanie Ismeny i Antygony z tragedii Sofoklesa

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 14.05.2024 o 14:34

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 12.05.2024 o 8:12

Tragedia Sofoklesa „Antygona”, jedna z jego najważniejszych dzieł, zgłębia dramatyczne wydarzenia związane z rodem Labdakidów. Opowieść o Antygonie to kontynuacja klątwy, która ciąży na tej rodzinie, począwszy od tragedii jej ojca, Edypa. Celem tej pracy jest dokładne porównanie charakterów i postaw dwóch głównych bohaterek dramatu, Antygony i Ismeny, które, będąc siostrami, reprezentują diametralnie różne podejścia do życia i obowiązków rodzinnych.

Antygona jest córką Edypa i zarówno jej charakter, jak i działania są kierowane głębokim przekonaniem o słuszności obrony honoru rodziny, nawet w obliczu osobistego zagrożenia. Odważna i niezłomna, bierze na siebie ciężar pogrzebania brata, Polinejkesa, który zginął z ręki własnego brata Etoklesa w walce o władzę w Tebach. Pomimo że Kreon, nowy władca miasta, zabronił pochowania Polinejkesa pod groźbą śmierci, Antygona stawia czoło temu zakazowi, pokazując swoją odwagę i determinację. W jednej z kluczowych scen dramatu, rozmowie z Ismeną, Antygona mówi: „Niech nie będzie ukryta moja śmierć, gdybym miała umrzeć - lecz umrę, robiąc coś szlachetnego”.

Z kolei Ismena, choć również córka Edypa, to postać znacznie bardziej zachowawcza i bierna. Inicjalnie odmawia pomocy Antygonie w pogrzebaniu brata, obawiając się konsekwencji, które mogą wynikać z przeciwstawienia się Kreonowi. Strach przed władzą i konsekwencjami swojego działania skłaniają ją do początkowej odmowy współdziałania z Antygoną, co ilustruje jej pierwsza reakcja: „Mnie zaś przeraża moc tych, którzy rządzą”. Mimo to, jej postać przesuwa się w kierunku przemiany, kiedy próbuje dołączyć do Antygony i przyjąć część odpowiedzialności za czyn, w jednym z momentów dramatu próbując nawet bezskutecznie przekonać Kreona o swojej współwinie.

Porównanie postaci Antygony i Ismeny uwidacznia głębokie różnice w ich podejściu do prawa i obowiązku. Antygona stawia na pierwszym miejscu prawo boskie i honor rodzinny, podczas gdy Ismena do końca pozostaje rozdarta między strachem a lojalnością wobec rodziny. Obie jednak dzielą te same korzenie i jednako ciężar tragedii, związanej z klątwą ciążącą na ich rodzie. Liść rodzinnego pochodzenia skutkuje różnicami w ich decyzjach i działaniach, jednak obie wykazują głęboką lojalność rodzinna, choć manifestują ją na różne sposoby.

Ich relacje są skomplikowane i pełne napięć, ale zarazem ukazują głęboką więź. Ostateczne odrzucenie Ismeny przez Antygonę, kiedy to próbuje ona przyłączyć się do swojej siostry w ostatniej chwili, uwidacznia tragedię obu postaci, każdej walczącej ze swoimi lękami i przekonaniami.

Podsumowując, Antygona i Ismena reprezentują dwa różne, ale równie istotne podejścia do życia i obowiązków. Antygona jako symbol odwagi, niezłomności i lojalności rodzinnej, w kontrze do Ismeny, będącej obrazem strachu, ostrożności, ale też zmieniającego się rozumienia lojalności. Analiza ich postaw daje wgląd nie tylko w indywidualne losy, ale także w ogólnoludzkie dylematy dotyczące konfliktu między prawem a moralnością.