„Wilki i owce” Andrzeja Bubienia- ocena sztuki

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.05.2024 o 12:21

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 15.05.2024 o 21:14

Dramat "Wilki i owce" autorstwa Aleksandra Nikołajewicza Ostrowskiego to jedno z najważniejszych dzieł literatury rosyjskiej XIX wieku. Ostrowski, znany z realnego i krytycznego podejścia do społeczeństwa swojego czasu, przedstawił w nim brutalną walkę o władzę, wpływy i bogactwo, ukazując ludzi jako zwierzęta zdolne do podłości i manipulacji. Jego twórczość, pełna ironii i dramatycznych zwrotów akcji, była odzwierciedleniem ówczesnej rosyjskiej rzeczywistości, a "Wilki i owce" są jednym z najlepszych przykładów tej literackiej spuścizny.

Andrzej Bubień, polski reżyser, znany z głębokiego zrozumienia twórczości Ostrowskiego, podjął się zadania przekształcenia tego klasycznego dramatu na współczesną scenę. Jego celem było nie tylko wierne oddanie fabuły i postaci, ale również aktualizacja problematyki sztuki, aby dotarła ona do współczesnego widza. Bubień starał się pokazać, że mimo upływu lat, tematyka "Wilków i owiec" jest niezmiernie aktualna, ponieważ problemy takie jak walka o byt, dominacja i siła pieniądza są stałymi elementami ludzkiej natury.

Na poziomie fabularnym "Wilki i owce" Ostrowskiego to dramat, który wprowadza nas w świat ludzi podzielonych na dwie kategorie: dominujących "wilków" i podporządkowanych "owiec." Główna bohaterka, Meropa Dawydowna Murzawiecka, jest typowym przedstawicielem wilków – postacią silną, zdeterminowaną i bezwzględną w dążeniu do swoich celów. Pieniądz jest dla niej głównym napędem działania, co stawia ją w ciągłym konflikcie z innymi postaciami.

Relacje międzyludzkie w dramacie są pełne napięcia i manipulacji. Meropa Dawydowna jest mistrzynią manipulacji, kontrolującą otoczenie poprzez swoje intrygi. Kontrastują z nią inne postaci, takie jak Głafira Aleksjejewna, która na początku wydaje się być "owcą" – niewinną i podatną na wpływy. Jednak w miarę rozwoju fabuły Głafira przechodzi wewnętrzną przemianę i staje się "wilczycą", co pokazuje, że granice między wilkami a owcami są płynne i mogą się zmieniać w zależności od okoliczności. Michał Borosowicz Łyniajew, kolejna kluczowa postać, jest manipulowany przez innych, co czyni go idealnym obrazem kogoś podległego, mimo swojej zamożności i pozycji społecznej.

Andrzej Bubień w swojej reżyserii zwraca szczególną uwagę na wielowymiarowość postaci. Meropa Dawydowna w interpretacji Ewy Wyszomirskiej jest pełna złożoności – z jednej strony jest to postać negatywna, pełna niegodziwości i obłudy, ale z drugiej strony potrafi być również życzliwa, co dodaje jej charakterowi głębi i realizmu. Głafira Aleksjejewna, grana przez Małgorzatę Szczerbowską, ewoluuje na przestrzeni spektaklu, przeobrażając się z niewinnej dziewczyny w bezwzględną manipulantkę, co Szczerbowska odgrywa z dużą precyzją i emocjonalną intensywnością. Andrzej Czernik w roli Michała Borosowicza Łyniajewa prezentuje swoją postać jako idealną ofiarę manipulacji – jego kreacja jest przejmująco przekonująca.

Nie tylko pierwszoplanowi aktorzy zasługują na uwagę. Judyta Paradzińska, Zofia Bielewicz, Leszek Malec, Maciej Namysło, Waldemar Kotas, Grzegorz Minkiewicz i Bogdan Zieliński również wyróżniają się swoimi dopracowanymi, choć epizodycznymi rolami, dodając spektaklowi realizmu i pełni.

Scenografia, za którą odpowiadała Elżbieta Terlikowska, wprowadza widza w realia XIX-wiecznego życia. Użycie odpowiednich sprzętów codziennego użytku, strojów zgodnych z epoką oraz makijaży pozwala na autentyczne przeniesienie się do tamtych czasów. Oświetlenie i muzyka, starannie dobrane przez reżysera, pomagają w budowaniu atmosfery napięcia i dramatyzmu, co stanowi kluczowy element iluzji teatralnej.

Spektakl "Wilki i owce" w reżyserii Andrzeja Bubienia jest dziełem o wysokiej wartości artystycznej. Doskonała gra aktorska, precyzyjna reżyseria oraz skrupulatnie przygotowana scenografia składają się na całość, która nie tylko oddaje ducha oryginalnego dzieła, ale również wprowadza jego problematykę w współczesny kontekst. Poruszane tematy są uniwersalne i ponadczasowe, a dzięki aktualizacji reżyserskiej stają się bliskie również dzisiejszemu widzowi.

Podsumowując, spektakl "Wilki i owce" w reżyserii Andrzeja Bubienia to wyjątkowe osiągnięcie teatralne, które udowadnia, że klasyczna literatura może być wciąż aktualna i inspirująca. Dzięki przemyślanej reżyserii i wysokiej jakości wykonaniu aktorskiemu, sztuka ta staje się nie tylko odtworzeniem dramatu z XIX wieku, ale również głęboką refleksją nad ludzką naturą i społecznymi mechanizmami, które są niezmienne mimo upływu lat. Dlatego warto zobaczyć ten spektakl, aby zrozumieć, że "Wilki i owce" to nie tylko historia o przeszłości, ale również przestroga i lekcja dla współczesnych.