„Syzyfowe prace” w reżyserii Pawła Komorowskiego- krótka recenzja.

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.05.2024 o 19:33

15 listopada 2006 roku, w szkolnej sali informatycznej, nasza klasa III c miała wyjątkową okazję obejrzeć film „Syzyfowe prace” w reżyserii Pawła Komorowskiego. Zajęło nam to dwie lekcje języka polskiego, podczas których zagłębiliśmy się w adaptację znanej powieści Stefana Żeromskiego. Film stanowił część zajęć dydaktycznych, co umożliwiło nam bliższą analizę tego dzieła w odniesieniu do literackiego pierwowzoru.

Film "Syzyfowe prace" to polska produkcja wyreżyserowana przez Pawła Komorowskiego, zrealizowana przy udziale takich twórców jak Wiesław Zdort odpowiedzialny za zdjęcia oraz Jerzy Matuszkiewicz, który skomponował muzykę. Główne role zagrali Alicja Bachleda-Curuś jako Anna Stogowska, Łukasz Garlicki jako Marcin Borowicz oraz Bartek Kasprzykowski jako Andrzej Radek.

Motywem przewodnim filmu, podobnie jak i powieści, jest ukazanie rosyjskiego zaboru i związanej z nim rusyfikacji polskich dzieci. Film skupia się na losach uczniów gimnazjum w Klerykowie, którzy stają przed wyzwaniem obrony swojej narodowej tożsamości w obliczu nacisków ze strony władzy zaborczej. Jest to opowieść o walce młodych ludzi o zachowanie polskości mimo systematycznych prób jej wyniszczenia.

Przy porównaniu filmu z powieścią Żeromskiego zauważamy kilka istotnych zmian fabularnych. Wersja filmowa znacząco redukuje niektóre wątki obecne w książce. Przykładem jest pominięcie okresu życia Marcina Borowicza od czasów spędzonych w szkole podstawowej w Owczarach. Komorowski rozpoczyna historię od momentu, gdy Marcin trafia do piątej klasy gimnazjum w Klerykowie, co pozwala skupić się na kluczowych wydarzeniach związanych z rusyfikacją.

Aktorzy zaangażowani w produkcję, mimo młodego wieku i relatywnie niewielkiego doświadczenia, poradzili sobie z zadaniem bardzo dobrze. Wyjątkowo wyróżnił się Bartek Kasprzykowski w roli Andrzeja Radka. Jego naturalna i pełna emocji gra była wierna literackiemu pierwowzorowi Radka, co sprawiło, że postać ta stała się niezwykle wyrazista i przekonująca. Niestety, pewne elementy filmu mogłyby zostać lepiej zrównoważone – mam na myśli zwłaszcza za mocno wyeksponowane uczucie między Anną Stogowską a Marcinem Borowiczem, które nieco przesłania inne ważne motywy fabuły. W książce uczucie Marcina było bardziej subtelnie ukazane i nie dominowało nad głównym tematem rusyfikacji.

Muzyka autorstwa Jerzego Matuszkiewicza doskonale współgrała z wydarzeniami na ekranie, wzmacniając atmosferę i podkreślając emocje bohaterów. Składana przez nią ścieżka dźwiękowa dynamicznie zmieniała się zgodnie z nastrojem poszczególnych scen, co znacznie podnosiło walory estetyczne filmu.

Podsumowując, "Syzyfowe prace" w reżyserii Pawła Komorowskiego to film dobrze zrealizowany, który spełnia swoje zadanie jako adaptacja dzieła Stefana Żeromskiego. Przewiduję, że krytycy ocenią go wysoko ze względu na wierne odtworzenie atmosfery tamtych czasów oraz celne ukazanie dramatycznych przeżyć bohaterów. Osobiście film bardzo mi się podobał i uważam, że każdy powinien go obejrzeć, aby lepiej zrozumieć kontekst historyczny oraz literacki. Komorowski umiejętnie zilustrował grozę rusyfikacji, a także ukazał niezłomność młodych Polaków w obronie swojej tożsamości.

Oglądanie filmu skłoniło mnie do głębszych refleksji nad trudnym okresem rusyfikacji w historii Polski. Adaptacja filmowa może znacząco pomóc w lepszym zrozumieniu tych dramatycznych wydarzeń i przeżyć młodych ludzi, którzy zmagali się z próbami wyniszczenia ich narodowej świadomości. Zachęcam również do powrotu do oryginalnej powieści Żeromskiego, aby porównać literackie i filmowe interpretacje, co z pewnością wzbogaci nasze rozumienie zarówno historii, jak i literatury.