Recenzja filmu Franco Zefirellego „Romeo i Julia”

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.05.2024 o 22:27

Film „Romeo i Julia” reżyserowany przez Franco Zefirellego z 1968 roku to słynna adaptacja klasycznego dzieła Williama Szekspira. Film ten stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych interpretacji szekspirowskiej tragedii, odnosząc wielki sukces zarówno wśród widzów, jak i krytyków. Wybitność tej adaptacji potwierdza fakt, że film zdobył dwa Oscary w 1969 roku – za najlepsze zdjęcia wykonane przez Pasqualino De Santis oraz za najlepsze kostiumy, które zaprojektował Danilo Donati. Scenariusz filmu został napisany przy współpracy Franco Brusati, Maestro D'Amico i samego Franco Zeffirellego.

W filmie obsada aktorska odegrała kluczową rolę w oddaniu ducha oryginalnej sztuki Szekspira. W rolę Romea wcielił się 17-letni Leonard Whiting. Był to jego debiut na dużym ekranie, ale już wtedy wyróżniał się chłopięcą twarzą, ciemnymi włosami i ładną sylwetką, co idealnie wpasowało się w wizję Zeffirellego. Reżyser z pełną odpowiedzialnością postawił na młodego aktora, co okazało się strzałem w dziesiątkę. W rolę Julii wcieliła się 15-letnia Olivia Hussey, która za tę kreację zdobyła „Złoty Glob” w 1969 roku. Choć w filmie nie zabrakło scen, które mogły wywoływać mieszane uczucia — jak scena śmierci Julii, gdzie wbicie sobie miecza w serce wyglądało mało realistycznie — to młoda aktorka zdołała urzec swoją autentycznością i naturalnym urokiem.

Drugoplanowe role również zostały obsadzone z ogromną starannością. Milo O'Shea, grający ojca Laurenta, wzbudzał szacunek swoją autentyczną i profesjonalną kreacją. Przyjaciele Romea — grani przez Johna McEnery i Bruce’a Robinsona — także wybitnie wpasowali się w swoje role, dodając filmowi dynamizmu i intensywności. Rodzice głównych bohaterów, którzy odegrali Esmeralda Ruspoli i Antonio Pierfederici jako rodzice Romea oraz Natasha Parry i Paul Hardwick jako rodzice Julii, dostarczyli solidnych występów, co dopełniło całości.

Franco Zeffirelli z ogromną pieczołowitością starał się, aby jego film wiernie odzwierciedlał literacki oryginał. Chociaż adaptacja wymagała skróceń dramaturgii, by dostosować się do formatu filmowego, reżyser położył nacisk na dbałość o detale i zgodność z epoką. Aktorzy mówili oryginalnym językiem Szekspira, a dialogi były dokładne i w pełni autentyczne.

Kostiumy zaprojektowane przez Danilo Donati były arcydziełem same w sobie. Stroje dostosowane do klimatu epoki były zróżnicowane, pełne falban i haftów dla kobiet, podczas gdy męskie kostiumy wiernie odzwierciedlały ówczesną modę. Również scenografia stworzona przez Lorenzo Mangiardin była ogromnym atutem filmu. Przemyślany układ scen, dbałość o szczegóły i doskonały dobór rekwizytów podkreślały autentyczność i wysoki poziom przygotowania scenografii.

Kolejnym niezwykle ważnym elementem była muzyka, którą skomponował znany włoski kompozytor Nino Rota. Jego kompozycje nawiązywały do epoki szekspirowskiej, nadając filmowi odpowiedniego klimatu. Warto jednak zauważyć, że miejscami muzyka była nadmiernie użyta, co można zauważyć na przykład podczas balu u Kapuletów.

Zdjęcia, za które odpowiedzialny był Pasqualino De Santis, uważane są za wyjątkowe. Uchwycenie światła, gra kolorów i kompozycja kadrów dodawały filmowi magii, za co słusznie został wyróżniony Oscarem.

Film Zeffirellego to jedna z najlepszych adaptacji „Romea i Julii”. Porównując tę wersję z późniejszymi próbami ekranizacji, można stwierdzić, że jest to najbardziej wierna i oddająca ducha oryginału interpretacja. Choć film nie jest pozbawiony wad, to jego mocne strony przewyższają ewentualne niedociągnięcia.

Podsumowując, „Romeo i Julia” Franco Zefirellego to wartościowy element kinematografii. Wspaniała obsada aktorska, wierność oryginałowi, mistrzowska scenografia, piękne kostiumy oraz niezapomniana muzyka stawiają ten film w czołówce najlepszych adaptacji literatury klasycznej. Zachęcam każdego do obejrzenia tej adaptacji, zarówno jako wartościowego dzieła filmowego, jak i wierności literackiemu pierwowzorowi.