Jak hasło „carpe diem” funkcjonuje w filmie „Stowarzyszenie umarłych poetów”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 3.02.2024 o 21:25

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 2.02.2024 o 22:56

Hasło „carpe diem”, pochodzące z łacińskiego, oznacza „chwytaj dzień”. Swoje korzenie znajduje w twórczości rzymskiego poety Horacego, który w swoich pracach zwracał się do epikureizmu, kierunku filozoficznego akcentującego potrzebę czerpania radości z chwili obecnej i korzystania z każdego dnia maksymalnie, gdyż przyszłość jest niepewna. Film "Stowarzyszenie umarłych poetów", w reżyserii Petera Weira z 1989 roku, podejmuje tę ideę i wprowadza ją do świata konserwatywnej Akademii Weltona, gdzie nowy nauczyciel, John Keating, zakłóca ustalony porządek i nakłania uczniów do świadomego przeżywania swojego życia.

W kontekście balladowego świata Akademii Weltona, rządzonym przez rygor i konformizm, pojawienie się Keatinga stanowi powiew świeżości. Charakterystyczny dla niego entuzjazm i nietypowe metody nauczania wkrótce inspirują uczniów do przewartościowania tradycyjnie narzuconych im celów i oczekiwań. Pierwsza lekcja Keatinga, podczas której zachęca uczniów do spaceru do gabloty z twarzami absolwentów i inscenizuje „słyszenie” ich głosu z przeszłości, stanowi metaforę przemijania i wezwanie do świadomego przeżywania życia.

Słowa „carpe diem” wybrzmiewają w filmie jako zasada życiowa, zachęcająca do doceniania wolności, indywidualnego wyrazu oraz podejmowania życiowych wyzwań. Keating kładzie nacisk na autentyczność i osobiste pasje, co widać na przykładzie Neila, który wbrew naciskom rodzicielskim pragnie realizować się jako aktor. Reaktywacja przez uczniów "Stowarzyszenia umarłych poetów", w ramach którego odbywają się tajne spotkania pełne poezji, symbolizuje poszukiwanie i dążenie do realizacji własnych celów, nawet w obliczu presji zewnętrznej.

Wpływ Keatinga jest niezaprzeczalnie silny, jednak nie pozostaje bez konsekwencji. Ambitny Neil, który rozpoczyna żyć zgodnie z ideą „carpe diem”, doświadcza tragicznego konfliktu między swoimi marzeniami a surowymi oczekiwaniami ojca, co doprowadza do jego tragicznego końca. Ta tragedia to zderzenie ideologiczne hasła z realiami społecznymi, które z kolei wywiera wpływ na inne postaci, w tym na Keatinga, którego metody i wpływ na uczniów są błędnie interpretowane przez konserwatywne kierownictwo szkoły, co prowadzi do jego zwolnienia.

Konsekwencje działania według zasady „carpe diem” są wzruszająco przedstawione w końcowej scenie, kiedy uczniowie stają w obronie Keatinga. Ich decyzje są świadectwem trwałych wartości, jakie nauczyciel wpajał - autentyczności, niezależności i odwagi do świadomego wyboru ścieżki życiowej. Przesłanie filmu stanowi zachętę do refleksji nad własnym życiem, konfrontując żyjącego bezrefleksyjnie w granicach narzuconych zasad z tym, kto za każdym razem stara się wykorzystać czas na najcenniejsze dla siebie aktywności.

W swej kwintesencji film „Stowarzyszenie umarłych poetów” jest hołdem dla idei „carpe diem”. Przypomina, że życie można przeżyć różnie - wzorem uczniów Weltona, wybrać świadome korzystanie z czasu, lub pozwolić, by dni przeciekały niezauważenie przez palce. Mądrość Keatinga podkreśla, że tylko decyzje podejmowane z uwagą na nasze prawdziwe pragnienia mogą być fundamentem prawdziwego szczęścia. Film pozostawia nas więc z pytaniem, czy dajemy sobie szansę na chwytanie dnia, na pełne i świadome życie.