„Stowarzyszenie umarłych poetów” – recenzja filmu Petera Weira

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.05.2024 o 10:21

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 24.05.2024 o 10:06

Film „Stowarzyszenie umarłych poetów”, będący adaptacją powieści N.H. Kleinbauma, w reżyserii Petera Weira, to niezwykle poruszający obraz, który zdobył szerokie uznanie na całym świecie od momentu premiery w 1989 roku. Powieść, a także film, koncentruje się na grupie uczniów z elitarnej męskiej szkoły w stanie Vermont, gdzie nowy nauczyciel, profesor John Keating, inspiruje młodzież do bardziej pełnego i samodzielnego myślenia.

Film szybko zyskał status kultowego, zdobywając serca widzów nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale także w Europie – Francji, Wielkiej Brytanii i Polsce. Jego popularność wynika nie tylko z głębokiej treści, ale także z wybitnych kreacji aktorskich i malowniczych krajobrazów, które przenoszą widza w świat amerykańskiego systemu edukacji z końca lat 50. XX wieku. Produkcja Petera Weira od tamtej pory pozostaje w sercach wielu widzów jako film o wyjątkowym przesłaniu i nieprzemijającej wartości.

Akcja filmu toczy się w 1959 roku w ekskluzywnej męskiej szkole Welcome Academy w stanie Vermont. To miejsce cechuje się surowymi i konserwatywnymi zasadami nauczania, które mają na celu przede wszystkim kształcenie elity akademickiej i przygotowanie młodych mężczyzn do kariery zawodowej. W życie szkoły wkracza nowy nauczyciel literatury angielskiej, John Keating, który swoją niekonwencjonalną metodą nauczania szybko wywołuje zainteresowanie, a także kontrowersje wśród uczniów i pracowników szkoły.

John Keating, w rolę którego wcielił się Robin Williams, jest postacią pełną zapału do nauczania i pasji do literatury. Przyjeżdża do Welcome Academy z początkiem nowego roku szkolnego, wprowadzając uczniów w świat poezji i literatury w sposób, jakiego dotąd nie znali. Jego kluczową ideą jest „Carpe Diem” – hasło pochodzące z łacińskiej sentencji oznaczającej „chwytaj dzień”. Keating zachęca uczniów do myślenia samodzielnego, wyrażania własnych opinii oraz rozwijania osobowości, co staje się głównym motywem filmu.

Reżyser Peter Weir w swojej adaptacji wprowadził pewne zmiany względem oryginalnej powieści N.H. Kleinbauma. Niektóre elementy książki zostały pominięte, co wpłynęło na klimat dzieła, lecz w zamian film zyskał na dynamiczności i skrócił czas trwania, co jest kluczowe dla produkcji filmowych. Weir skutecznie oddał atmosferę szkoły z jej surowością i napięciami, a jednocześnie ukazał relacje między uczniami a Keatingiem w sposób doskonały.

Metody nauczania Keatinga spotkały się z dezaprobatą ze strony dyrekcji szkoły oraz rodziców uczniów. Konserwatywne zasady panujące w Welcome Academy nie pozwalały na liberalne podejście do edukacji, co prowadzi do konfliktu między nauczycielem a władzą szkolną. Jednak Keating nawiązuje głęboką więź z młodzieżą, która zaczyna dostrzegać w nim nie tylko nauczyciela, ale również mentora i przyjaciela. Uczniowie, zainspirowani jego słowami, reaktywują tajemniczą grupę „Stowarzyszenie umarłych poetów”, spotykając się po kryjomu, aby czytać i dyskutować o poezji.

Gra aktorska w filmie jest jednym z jego najmocniejszych punktów. Robin Williams w roli profesora Keatinga przedstawia przełomową kreację, która znacząco odbiega od jego wcześniejszych, komediowych ról. Williams w niezwykle przekonujący sposób oddaje empatię, ciepło i pasję do literatury. Obok niego warto wspomnieć także o Gale Hausenie jako Charlim Daltonie, Jamesie Watersonie jako Pitsie oraz Ethanie Hawke jako Toddu Andersonie.

Muzyka skomponowana przez Dona Karlina doskonale uzupełnia atmosferę filmu, wzmacniając jego emocjonalne sceny. Krajobrazy i sceneria filmu również zasługują na wyróżnienie – pięknie uchwycone przez kamerę obrazy ukazują malowniczy, typowo amerykański pejzaż oraz autentyczność realiów szkolnych lat 50.

Przesłanie filmu jest bardzo głębokie i ponadczasowe. Keating nie uczy tylko literatury, lecz pokazuje, że życie to coś więcej niż przygotowanie do kariery – to również indywidualne marzenia, pasje i możliwość samorealizacji. Filozofia „Carpe Diem” zachęca do pełnego przeżywania każdego dnia i odważnego kroczenia własną ścieżką, znalezienia swoich słów, które staną się wskazówką życiową.

Podsumowując, „Stowarzyszenie umarłych poetów” to film, który ma ogromny wpływ na widza. Zachęca do refleksji nad własnym życiem, wartościami oraz do zastanowienia się, co jest naprawdę ważne. Doskonałe kreacje aktorskie, wspaniała muzyka i malownicze krajobrazy sprawiają, że film zyskał miano kultowego. Gorąco polecam go każdemu, kto pragnie przemyśleń i inspiracji do odkrycia siebie samego. Film ten jest niezapomnianą lekcją życia, którą warto obejrzeć choćby raz w życiu.