Wizyta doktor Pawłą Obareckiego u pacjenta. Napisz dialog

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.05.2024 o 9:20

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 28.05.2024 o 9:12

Doktor Paweł Obarecki, ceniony lekarz w lokalnej społeczności, znany był ze swojej determinacji i troski o pacjentów. Tego chłodnego, jesiennego poranka, zmęczony po długiej nocy spędzonej na grze w karty, przygotowywał się do kolejnych wizyt we wsi. Z lekką niechęcią do opuszczenia ciepłego domu, wstał, zjadł szybkie śniadanie i zebrał niezbędne rzeczy potrzebne do pracy.

Określając swoje obowiązki jako priorytet, mimo zmęczenia, wyruszył na spotkanie z jedną z rodzin, które miały dziś otrzymać jego pomoc. Przemierzając wiejskie drogi, zimny wiatr otulał go rażącym chłodem. Otaczająca go sceneria zdradzała oznaki biedy – małe, prymitywne chałupy, ludzie ubrani w skromne, często załatane ubrania. Po kwadransie marszu, dotarł do pierwszej chaty.

Progi chaty przekroczył z poczuciem obowiązku, choć z sercem pogrążonym w codziennych zmartwieniach. Izbę zamieszkiwała skromna młoda kobieta z bladą cerą, wyraźnie zmęczona, ale uprzejma.

- Dzień dobry – powiedział Doktor Obarecki, zdejmując kapelusz. - Dzień dobry, panie doktorze – odpowiedziała kobieta ze słabym uśmiechem, wpuszczając go do wnętrza chaty.

Wizytę rozpoczęła imienia córka pacjenta, uprzejmie wskazując doktorowi drogę do pomieszczenia, w którym leżał jej chory ojciec. Doktor uważnie rozglądał się po wnętrzu chaty – ciasne, ciemne izby promieniowały biedą. Przekroczył próg izby, gdzie na łóżku leżał starszy mężczyzna, wyraźnie cierpiący.

- Dzień dobry – powiedział doktor, zbliżając się do pacjenta. – Jak się pan dzisiaj czuje? - Słabo, panie doktorze, bardzo słabo – odpowiedział mężczyzna, z trudem podnosząc głowę.

Obarecki spojrzał na chorującego z troską, ale także ze świadomością, że zaniedbanie leczenia mogło prowadzić do poważniejszych konsekwencji.

- Od kiedy zaczął się ten stan? – pytał Obarecki, przygotowując się do badania. - To wszystko zaczęło się zaraz po powodzi. Woda zabrała nam wszystko... – wyrecytował starzec, przerywając na moment, by złapać oddech. – Byłem zmuszony pracować na mokro i chyba tam się przeziębiłem.

Doktor słuchał uważnie, dostrzegając oznaki poważnej choroby. Krytyka była delikatna, lecz stanowcza.

- Powinien pan wcześniej zareagować – rzekł spokojnie, przystępując do badania. – Teraz konieczne będzie dokładniejsze leczenie.

Szczegółowo przeprowadzał badanie: obserwując, osłuchując, dotykając. Diagnoza była jasna – zaawansowana gruźlica. Reakcja pacjenta była pełna zmartwienia, ale i nadziei, kiedy doktor wyjaśniał konieczność natychmiastowego podjęcia leczenia.

- Przepiszę panu syrop, który powinien pomóc – mówił. – Proszę przyjmować go trzy razy dziennie. Ważny jest odpoczynek i odpowiednia dieta, choć wiem, że w tych warunkach może to być trudne.

- Dziękuję, panie doktorze – powiedział mężczyzna. – Mam nadzieję, że zdrowie wróci.

- Nie martw się, odwiedzę pana ponownie za kilka dni – zapewniał doktor. – Niech pan przestrzega tych zaleceń, resztą się zajmę.

Pod koniec wizyty, pacjent i jego córka dziękowali doktorowi za pomoc.

- Czy mogę coś zapłacić za wizytę i lekarstwa? – spytał zawstydzony mężczyzna.

- Nie trzeba – odpowiedział doktor z uśmiechem. – Najważniejsze, żeby pan szybko wrócił do zdrowia. Proszę się nie krępować i zgłaszać się w razie potrzeby.

Gdy opuszczał chatę, drzwi zamknęły się za nim z lekkim skrzypieniem. Chłodny wiatr przeniknął go na nowo, a serce przepełniło się smutnymi refleksjami. Bieda tej wsi była przejmująca, a trudności z dostępem do leczenia jeszcze bardziej widoczne.

"Robię, co mogę, ale czy to wystarczy?" – myślał, idąc w stronę kolejnego domu. "Ludzie tu potrzebują lekarza, ale warunki są takie trudne..."

Na końcu jednak, pałający w sercu Obareckiego altruizm przeważał nad zwątpieniami. Niezależnie od trudnych warunków i własnych ograniczeń, starał się nieść pomoc komu tylko mógł, mając nadzieję, że choć odrobina jego wsparcia przyniesie ulgę mieszkańcom tej biednej wioski. Choć leczenie takich chorób jak gruźlica w wiejskich warunkach pełnych niedostatku było nader trudne, nadzieja na poprawę zdrowia pacjentów była tym, co dodawało mu siły do kolejnych działań.