Czy uważasz, że postawa profesora Sonnebrucha jest godna naśladowania?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 31.05.2024 o 22:25

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 31.05.2024 o 22:15

W literaturze często spotykamy postaci, które mają różnorodne podejście do moralnych i etycznych wyzwań, z jakimi muszą się zmierzyć. Jedną z takich postaci jest profesor Walter Sonnebruch z dramatu Leona Kruczkowskiego „Niemcy”. Nasze zadanie polega na analizie, czy jego postawa jest godna naśladowania, zwłaszcza w kontekście tragicznych wydarzeń II wojny światowej.

Profesor Walter Sonnebruch jest niemieckim naukowcem, który osiągnął uznanie i sławę na polu medycyny. Jest przedstawicielem niemieckiej inteligencji, która w dramatycznych latach wojennych miała istotny wpływ na kształtowanie rzeczywistości. Choć nie wierzył w ideologię nazistowską, jego postawa charakteryzowała się znaczną obojętnością wobec rzeczywistości, w której żył.

Warto podkreślić, że już na początku wypracowania postawiam tezę, iż postawa profesora Sonnenbrucha nie jest godna naśladowania. Profesor, mimo swojej wiedzy i pozycji, nie przeciwstawiał się jawnie hitleryzmowi i zbrodniom, które miały miejsce na jego oczach. Jego milczące przyzwolenie na okrucieństwa oraz obojętność wobec ludzkiego cierpienia kładą się cieniem na jego postaci.

Pierwszym argumentem przemawiającym przeciwko godności naśladowania profesora Sonnebrucha jest jego brak otwartego sprzeciwu wobec hitleryzmu. W jednej z kluczowych scen dramatu, Joachim Peters, były pacjent profesora, prosi go o pomoc, spierając się o swoje życie. Profesor, zamiast zaryzykować i pomóc Petersowi, pozostaje obojętny, argumentując, że jego pomoc niczego nie zmieni. Ta decyzja ukazuje jego egoizm i brak odwagi cywilnej. Ostateczne zignorowanie prośby Petersa prowadzi do tragicznych skutków, które mogłyby być inaczej, gdyby profesor wykazał się odrobiną odwagi.

Kolejnym argumentem przemawiającym przeciwko naśladowaniu postawy profesora jest użycie jego badań naukowych w służbie zbrodni. Mimo że miał świadomość, że wyniki jego badań są wykorzystywane przez nazistów do niewłaściwych celów, nie zrobił nic, aby temu przeciwdziałać. Jego obojętność na skutki naukowych odkryć, z których czerpał korzyści, świadczy o braku moralnej odpowiedzialności. Naukowiec, który nie interesuje się, jak jego praca wpływa na innych ludzi, zatraca swe człowieczeństwo.

Nie sposób nie wspomnieć także o relacji profesora Sonnebrucha z jego synem Williem. Willy, jako młody i podatny na wpływy człowiek, w pełni oddaje się ideologii nazistowskiej. Profesor nie tylko nie przeciwdziała temu, ale także nie stara się przekazać synowi umiejętności odróżniania dobra od zła. Ta pasywność i obojętność wobec kształtowania moralnego kompasu własnego dziecka jest kolejnym dowodem na niewłaściwą postawę profesora.

Profesora charakteryzuje również postawa izolacji od rzeczywistości. Nie angażuje się w życie publiczne, nie zabiera głosu w sprawie przemocy i agresji, która jest codziennością w nazistowskich Niemczech. Zachowuje się, jakby nie dotyczyły go zbrodnie, które dokonują się na jego oczach. Chęć ochrony własnych wartości i dziwnie pojmowanej neutralności za wszelką cenę dowodzi, że jego postawa nie jest godna naśladowania.

W końcu, profesor Sonnebruch pokazuje swój egoizm w relacjach interpersonalnych. Sytuacja z Joachimem Petersem jest tego najlepszym przykładem. Professor zdecydował się milczeć i nie podjąć kroków, które mogłyby uratować życie człowieka. Jego egoistyczna postawa i obojętność na ludzkie cierpienie są nie do przyjęcia.

Podsumowując, argumenty przedstawione powyżej jasno pokazują, że postawa profesora Sonnebrucha nie jest godna naśladowania. Jego brak sprzeciwu wobec hitleryzmu, użycie nauki w złych celach, pasywność w wychowywaniu syna, obojętność na rzeczywistość oraz egoizm w relacjach międzyludzkich składają się na negatywną ocenę jego charakteru. Dzieło Leona Kruczkowskiego „Niemcy” służy jako ostrzeżenie przed obojętnością wobec zła i podkreśla potrzebę odpowiedzialności za swoje czyny oraz postawy.

Historia profesora Sonnebrucha zwraca uwagę na rolę inteligencji w społeczeństwie. Jako osoby obdarzone wiedzą i autorytetem, naukowcy i intelektualiści mają szczególną odpowiedzialność za szerzenie wiedzy, wartości etycznych i moralnych. Postawa profesora uczy nas, że milczenie i brak reakcji na zło mogą być równie szkodliwe jak aktywne złe działania. Ostatecznie, nauka płynąca z tej historii jest jasna – obojętność wobec zła prowadzi do tragedii, a moralna odpowiedzialność i odwaga są kluczowe w budowaniu lepszego świata.

Bibliografia: