Była zbrodnia, będzie i kara – historia Widma z II części „Dziadów”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 2.06.2024 o 20:59

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 2.06.2024 o 20:49

Widmo z II części "Dziadów" Adama Mickiewicza jest jedną z najbardziej przejmujących postaci w całym dramacie. Pojawiające się w magiczną noc duchy przychodzą, aby ostrzec żyjących przed moralnym upadkiem i wskazać nieuchronność kary za popełnione winy. Widmo, o którym będę opowiadać, jest przykładem człowieka, który za życia dopuścił się wielu okrutnych czynów i za to po śmierci musi ponosić cierpienia.

Właściciel wsi, którym było Widmo, za życia był człowiekiem bardzo majętnym. Posiadał ogromne bogactwa, z których korzystał jedynie dla spełnienia własnych zachcianek. Organizował wystawne bale, na które zapraszał wielu gości. Był dumny i pyszny, nie przejmował się losem swoich poddanych. Jego egoizm był tak wielki, że nie tylko nie pomagał swoim chłopom, ale również surowo ich karał za najmniejsze przewinienia. Był obojętny na ich cierpienia i nie wykazywał ani odrobiny współczucia.

Jednym z przykładów jego nieludzkiej surowości była historia chłopa, który ukradł kilka jabłek z ogrodu właściciela. Doniósł na niego ogrodnik, a właściciel, zamiast udzielić chłopu upomnienia lub drobnej kary, rozkazał go wychłostać. Kara była tak surowa, że chłop zmarł na skutek zadanych mu ran. Innym przykładem jest historia wdowy, która przyszła do niego z prośbą o pomoc. Była zima, a ona z dzieckiem nie miała gdzie się schronić. Gdy poprosiła o pomoc, właściciel odprawił ją z niczym. Jego służący wyrzucił ją na mróz, gdzie oboje zamarzli na śmierć.

Właściciel nie miał skrupułów, nie żałował swojego zachowania i cieszył się z posiadanych bogactw i władzy. Po jego śmierci jednak sytuacja się zmieniła. Jako duch błąkał się po ziemi, nie znajdując spokoju. Cierpiał z głodu i pragnienia, dręczony wyrzutami sumienia za swoje okrutne czyny. Prosił, aby dano mu dwa ziarna pszenicy i miarkę wody, co według niego mogłoby przynieść mu ulgę. Jednak nikt mu nie pomagał, ponieważ za życia on sam nie okazywał litości ani współczucia.

Przemiana właściciela w widmo obnaża prawdziwy stan jego duszy. Kat za życia staje się ofiarą po śmierci, zdany na łaskę tych, których za życia krzywdził. Obrzęd dziadów, w którym uczestniczy, nie przynosi mu ulgi, gdyż jego zbrodnie były zbyt wielkie. Jego los jest przestrogą dla żyjących - każda zbrodnia musi zostać ukarana.

Widmo, choć duchowe, dochodzi w końcu do zrozumienia ogromu wyrządzonego przez siebie zła. Cierpi i żałuje swoich czynów, ale jest świadome, że kara, jaką ponosi, jest adekwatna do jego win. Morał tej historii jest jasny: każdy czyn ma swoje konsekwencje. Mickiewicz poprzez postać Widma pokazuje, jak ważne jest przestrzeganie zasad moralnych, rozwijanie współczucia i empatii w stosunku do innych.

Podsumowując, los Widma z II części "Dziadów" jest przestrogą nie tylko dla bohaterów dramatu, ale i dla każdego czytelnika. Przypomina, że nasze działania, zarówno dobre, jak i złe, mają swoje konsekwencje. Postać Widma, które za życia było bezdusznym i okrutnym właścicielem, a po śmierci stało się cierpiącą duszą, uwypukla potrzebę moralności i wartości ludzkich. Żyjąc według zasad moralnych, rozwijając w sobie współczucie i empatię, możemy uniknąć podobnego losu. Mickiewicz w swoim utworze stawia na moralność jako fundament życia społecznego, zachęcając do postępowania zgodnie z prawami moralnymi.