Wyczyn Zenka – opowiadanie z elementami dialogu, na podstawie powieści „Ten obcy”

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 24.06.2024 o 10:46

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 20.06.2024 o 20:51

"Ten obcy" to powieść autorstwa Ireny Jurgielewiczowej, która po raz pierwszy została wydana w 1961 roku. Książka porusza tematy przyjaźni, dorastania i samodzielności, a jej bohaterami są tytułowy „obcy” Zenek oraz czwórka przyjaciół: Ula, Pestka, Marian i Julek.

Ula to sympatyczna i troskliwa dziewczyna, która szybko znajduje wspólny język z Zenkiem. Pestka jest energiczną i pewną siebie liderką grupy. Marian cechuje się odpowiedzialnością i opiekuńczością wobec młodszego brata, Julka, który jest ciekawy świata i pełen entuzjazmu. Zenek Wójcik, tajemniczy chłopak, uciekł z domu, by odnaleźć wujka, który kiedyś się nim opiekował. Zenek znalazł tymczasowe schronienie na wyspie, która była często odwiedzana przez czwórkę przyjaciół.

Pewnego dnia przyjaciele postanowili spotkać się z Zenkiem na wyspie. Jednak, gdy przybyli na miejsce, chłopaka nie było.

– Gdzie on może być? – zmartwiła się Ula, nerwowo patrząc dokoła. – Obiecał, że tutaj będzie. – Może poszedł na zakupy – zasugerował Julek, trzymając w ręce patyk, którym rozgrzebywał ziemię. – A może po prostu coś mu wypadło – stwierdziła Pestka, próbując uspokoić przyjaciółkę.

Niepewność szybko przerodziła się w kolektywną decyzję szukania Zenka przy sklepach. W drodze do miasteczka Marian zauważył małego ptaszka, który wylądował na drzewie.

– Patrzcie, sikorka! – zawołał z entuzjazmem Julek. – Ciekawe, czy Zenek by wiedział, jaka to odmiana.

Nagle zza rogu pojawił się Zenek.

– To rzadki gatunek sikorki – odparł Zenek, uśmiechając się i podchodząc bliżej.

Przyjaciele odetchnęli z ulgą.

– Myśleliśmy, że coś ci się stało! – powiedziała Ula, wyraźnie zmartwiona.

– Nie, po prostu udałem się po zakupy – uspokoił ją Zenek, pokazując torbę z piekarni.

Julek, jak to miał w zwyczaju, zażądał zakupienia oranżady.

– Ja chce oranżadę! – zawołał, skacząc wokół Zenka. Wszyscy wybuchli śmiechem na widok jego żywiołowości.

Zenek zgodził się i razem udali się w stronę sklepiku. Wtedy przed nimi pojawiła się dorożka z kobietą i śpiącym dzieckiem. Kobieta zatrzymała się przed sklepem i poszła do środka, pozostawiając dziecko samo w dorożce.

Niespodziewanie, pojawił się traktor, który spłoszył konia. Dorożka zaczęła gwałtownie poruszać się na środku ulicy.

– Trzeba coś zrobić! – zawołał Marian, patrząc przerażonym wzrokiem na przyjaciół.

Całe zamieszanie przyciągnęło uwagę przechodniów, którzy zaczęli krzyczeć i próbowali zwrócić uwagę na sytuację.

– Zenek! – krzyknęła Ula, widząc jak jej przyjaciel wskakuje na dorożkę.

Zenek bez chwili zastanowienia ruszył na ratunek. Skoczył na dorożkę i jednym silnym ruchem chwycił lejce, próbując uspokoić konia. Zwierzę spłoszone, z trudem pozwoliło się opanować, ale determinacja Zenka przyniosła efekty.

Gdy sytuacja się uspokoiła, wdzięczna kobieta wybiegła ze sklepu.

– Och, dziękuję ci, chłopcze! – zawołała ze łzami w oczach, podchodząc do Zenka. – Uratowałeś moje dziecko!

Zenek, z opanowaniem i skromnością odparł:

– To nic takiego. Ważne, że dziecku nic się nie stało.

Podziwiający tłum zaczął zadawać pytania:

– Kim jesteś, chłopcze? – spytał jeden z mężczyzn, wyciągając rękę do Zenka.

Zenek odpowiedział wymijająco:

– Jestem tylko przyjacielem.

Na to mierzył wzrokiem zdziwione twarze, szybkim krokiem oddalił się od tłumu, wracając do przyjaciół.

– Chodźmy – powiedział, jakby nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego.

Przyjaciele spokojnie udali się do sklepiku po oranżadę, a później wrócili na wyspę.

– Jesteś niesamowity, Zenek! – stwierdziła Pestka, gdy usiedli na brzegu rzeki, popijając swoje napoje.

Marian dodał z podziwem w głosie:

– Odważny i zawsze gotowy do pomocy.

Poczuli dumę z tego, że mają takiego przyjaciela. Zenek, dzięki swojemu wyczynowi, zyskał jeszcze większy szacunek w ich oczach. Przyjaźń między nimi nabrała nowego, głębszego znaczenia.

– Ciekawe, co jeszcze nas czeka – zamyślił się Julek, oglądając zachodzące słońce.

Ula, wzdychając z zadowoleniem, stwierdziła:

– Najważniejsze, że mamy siebie. Razem poradzimy sobie ze wszystkim.

Wieczór spędzony na wyspie był pełen rozmów o wydarzeniu dnia, a przyjaciele czuli, jak bardzo są dla siebie ważni. Wyczyn Zenka przypomniał im, jak dużą wartość mają odwaga, odpowiedzialność i zaufanie. Książka Ireny Jurgielewiczowej, mimo upływu lat, wciąż uczy młodych czytelników, jak ważne są te wartości w codziennym życiu.

Wyczyn Zenka stał się dla nich symbolem odwagi i poświęcenia, a dla przyjaciół wzorem do naśladowania. Ich relacja wzmocniła się, pokazując, że prawdziwa przyjaźń i odwaga potrafią przetrwać każdą próbę.