Opowiadanie odtwórcze na podstawie Aktu IV komedii pt. „Zemsta”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.06.2024 o 14:11

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.06.2024 o 13:16

Aleksander Fredro, utalentowany polski dramatopisarz i poeta, to twórca jednej z najbardziej znanych komedii w polskiej literaturze - "Zemsty". Ta pełna humoru i ironii sztuka przedstawia perypetie dwóch skłóconych magnatów – Rejenta Milczka i Cześnika Raptusiewicza. Komedia ukazuje zawiłości i absurdalności ludzkich charakterów oraz ich skłonności do konfliktów. Główne postaci dramatu to również Podstolina, młoda dziewczyna Klara, Wacław - syn Rejenta, oraz Papkin, komiczny adorator i nieskuteczny pośrednik.

W czwartym akcie komedii dochodzi do kulminacji konfliktu między Cześnikiem a Rejentem. Zanim jednak przejdziemy do najbardziej ekscytujących momentów tego aktu, warto przypomnieć sobie, co wydarzyło się wcześniej. Cześnik, pragnąc zemścić się na Rejencie za rzekome krzywdy, planuje małżeństwo ze zamożną Podstoliną, aby przejąć jej majątek. Rejent z kolei, zamierza żenić swojego syna Wacława z Podstoliną, co prowadzi do konfliktów między zwaśnionymi rodzinami. Wacław natomiast zakochany jest w Klarze, bratanicy Cześnika, co jeszcze bardziej komplikuje sytuację.

Czwarty akt zaczyna się od przygotowań Cześnika do pojedynku z Rejentem. Cześnik przebywa w swoim domu, otoczony zaufaną służbą - Dyndalskim, Śmigalskim i kucharzem Perełką. Jednym z pierwszych zadań, które wydaje słudze Śmigalskiemu, jest zaproszenie gości na planowane wesele. Jednocześnie, Cześnik zwraca się do kucharza Perełki, instruując go szczegółowo na temat menu, zapewniając jednocześnie, że uczta ma być wystawna i obfita, podkreślając wagę nadchodzącego wydarzenia.

Cześnik przymierza różne szable, by wybrać tę odpowiednią na pojedynek z Rejentem. Zastanawia się nad bronią, aż w końcu decyduje się na "demeszkę" z Damaszku, którą przypasa z pomocą Dyndalskiego. W tym czasie przemyśla swoje plany i rozważania na temat nadchodzącego starcia. Jego gniew na Rejenta wciąż rośnie, co jest wyraźne w jego monologach.

W tym momencie pojawia się Papkin, który właśnie wraca ze spotkania z Rejentem. Przekazuje Cześnikowi list od Rejenta, a przy tym wyraża swoje obawy związane z trucizną, którą miałby podać Cześnikowi. Papkin jest osobą wyjątkowo tchórzliwą i przesadnie bojącą się wszelkiego zagrożenia, co sprawia, że jego reakcje są często komiczne. Cześnik, zirytowany listem od Rejenta, odczytuje go na głos i dowiaduje się o zdradzie Podstoliny, która miała plany ślubne z Wacławem. To wprawia Cześnika w gniew i zmusza go do zerwania zaręczyn z Podstoliną, po czym opuszcza pomieszczenie, nie mogąc dłużej znieść tej sytuacji.

Papkin, nadal przerażony myślą o truciznie, zaczyna sporządzać swój testament, narzekając przy tym na zdradliwe wino. Jest przekonany, że jego śmierć jest nieunikniona, więc planuje koszty swojego pogrzebu i zakup trumny. Jego lęk o życie staje się głównym wątkiem jego działań w tej części aktu.

Tymczasem Cześnik opracowuje plan zemsty na Wacławie, chcąc zmusić go do poślubienia Klary, aby zrobić na złość Rejentowi. Ma trudności w sporządzaniu listu, więc wzywa Dyndalskiego do pomocy. Dyndalski wysyła chłopca po Wacława, a sam Cześnik pilnuje dziury w murze granicznej, która umożliwia przechodzenie między zamkami.

W tle tej sceny dowiadujemy się, że Papkin, za opłatą od Wacława, ukrywa jego prawdziwą tożsamość, co pozwala mu na spotkania z Klarą. Papkin kończy swój testament i planuje go odczytać Klarze, co przynosi kolejną komiczną sytuację.

W międzyczasie dochodzi do wyznania miłości Wacława do Klary. Pomimo zaręczyn z Podstoliną, Wacław otwarcie wyznaje swoje uczucia do Klary, co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. Informuje ją również o spisku Cześnika, co prowadzi do konfrontacji między nimi.

Ostatecznie, pojawia się Cześnik, który zmusza Wacława do ślubu z Klarą, chcąc wykorzystać tę sytuację do ostatecznej zemsty na Rejencie. Ukazuje to absurdalność i komizm sytuacji, w której prywatna wojna dwóch starców wpływa na życie młodych ludzi.

W końcowych scenach aktu, zdezorientowany Cześnik pyta Dyndalskiego o miejsce pobytu mieszkańców zamku. Dyndalski informuje go, że wszyscy udali się na wesele Wacława, co jeszcze bardziej irytuje Cześnika. Dochodzi do krótkiego starcia między Cześnikiem a Rejentem, gdzie Cześnik, początkowo rozzłoszczony, wyciąga szablę, ale ostatecznie powstrzymuje się i wybucha śmiechem.

Moment ten staje się punktem zwrotnym, prowadzącym do pojednania zwaśnionych stron. Weselnicy wychodzą z kaplicy, a Rejent wybacza i błogosławi młodą parę, co prowadzi do ogólnego pogodzenia zwaśnionych osób. Całość kończy się harmonijnym weselem, które symbolizuje zjednoczenie i pokój między dwiema rodzinami.

"Czemsta" Fredry kończy się z niezwykle ważnym morale, podkreślającym konieczność pojednania i współpracy w życiu codziennym. Ukazuje, że konflikty i zemsta nie prowadzą do trwałych rozwiązań, a prawdziwe szczęście można osiągnąć jedynie przez wzajemne porozumienie i zrozumienie. Komedia Fredry, mimo że osadzona w kontekście czasów szlacheckich, niesie uniwersalne przesłanie, które pozostaje aktualne i wartościowe także we współczesnym świecie.