Mit opowiada historię o powstaniu gestu podawania dłoni na powitanie, jako symbolu pokoju i jedności między ludźmi. Obyczaj ten wynikał z potrzeby komunikacji i zapobiegania konfliktom między plemionami. Jest uniwersalny i ważny do dziś. ?✅
Wstęp
w tematykę mitu
Mit, w szerokim tego słowa znaczeniu, to rodzaj opowieści, która ma na celu wyjaśnienie zjawisk natury, tajemnic ludzkiego bytu oraz kształtowanie światopoglądu. Często zawiera elementy fantastyczne, które pomagają zrozumieć rzeczywistość i dają odpowiedzi na fundamentalne pytania. W kulturach na całym świecie istnieją różne obyczaje, które nierzadko mają swoje korzenie w pradawnych wierzeniach i legendach. Przykładem takiego obyczaju jest podawanie dłoni na powitanie, gest powszechnie praktykowany przez ludzi na całym świecie, symbolizujący szacunek i pokój. Jakie są jednak jego korzenie? Aby to zrozumieć, musimy cofnąć się daleko w przeszłość, do czasów, gdy ludzie żyli w małych plemionach i komunikowali się głównie za pomocą gestów.
Zakreślenie czasów i miejsca akcji
W odległych czasach, zanim narodziły się cywilizacje zdolne do konstrukcji wielkich miast, ziemia była zamieszkana przez liczne plemiona rozsiane po różnych kontynentach. Ludzie żyli w bliskim kontakcie z naturą, często przemieszczały się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu lepszych warunków do życia. Były to czasy, gdy nie istniał jeszcze język w takiej formie, jaką dzisiaj znamy, a jedynym sposobem komunikacji były proste gesty. Brak jednolitego systemu porozumiewania się bywał przyczyną nieporozumień, a nawet tragicznych wydarzeń.
Rozwinięcie
Tło historyczne społeczeństw
Plemię jako podstawowa jednostka społeczna
W tamtych dawnych czasach plemię stanowiło podstawową jednostkę społeczną. Każde plemię miało swoje własne tradycje, wierzenia i symbole, które je definiowały. Jednak brak wspólnego języka sprawiał, że kontakty z obcymi były trudne i często niebezpieczne. Aby przetrwać, te małe społeczności musiały opracować jakiś wspólny system znaków.
Migracje sezonowe
Po zakończeniu surowej zimy plemiona często wyruszały na sezonowe wędrówki, szukając nowych terenów, obfitujących w zasoby naturalne, takie jak pożywienie i bezpieczne schronisko. Te migracje były nieodzowną częścią ich życia, a zarazem okazją do spotkań z innymi plemionami. Wielu członków plemienia cieszyło się na te okazje, bo pozwalały nie tylko na znalezienie lepszych warunków do życia, ale także na wymianę doświadczeń i nawiązanie nowych kontaktów.
Spotkania międzyplemienne
Coroczne spotkania w jaskini Medena
Niedaleko górskiego pasma znajdowała się wielka jaskinia znana jako Jaskinia Medena. Co roku, w określonym czasie, przybywały tu plemiona z różnych stron, by uczestniczyć w wielkim zgromadzeniu. Było to miejsce, w którym można było spotkać starszych przedstawicieli plemion, mędrców i wojowników, a także młodsze generacje, gotowe do otworzenia nowych rozdziałów w historii swoich ludów.
Uroczystości i wymiana doświadczeń
Pierwszy dzień: pradawny taniec
Pierwszy dzień zgromadzenia w Jaskini Medena był zawsze wyjątkowy. Pod jasnym światłem księżyca, który wydawał się być bliżej ziemi niż zwykle, wszyscy gromadzili się, aby uczestniczyć w pradawnym tańcu. Wirowali wokół ogniska, każdy ruch niósł ze sobą głębokie znaczenie, a taniec nie tylko łączył ludzi, ale także odtwarzał wspólną przeszłość, kiedy to ludzie jeszcze żyli blisko natury, przed okresem Ork - czasu wielkich zmian.
Kolejne dni: Rada Starszych
Kolejne dni były poświęcone Radzie Starszych, gdzie wokół ogniska zbierali się najstarsi i najmądrzejsi przedstawiciele plemion. Dyskutowali o minionym roku, dzielili się wiedzą i doświadczeniem, przekazywali sobie opowieści i znaki, które miały pomóc w komunikacji między różnymi grupami. Te rady były nieocenione, bo pozwalały na harmonijną współpracę i wzajemne zrozumienie.
Historia Arto i znaczenie powitania
Spotkanie Arto z nieznajomym
W jednym z tych zimowych dni, młody wojownik imieniem Arto, schronił się w jaskini przed gwałtowną śnieżycą. Ogrzewał się przy małym ognisku, gdy nagle usłyszał kroki zbliżającej się osoby. Z ciemności wyłoniła się postać, inny człowiek, który najprawdopodobniej także szukał schronienia. Nieznajomy podszedł bliżej, ale nie istniał żaden wspólny znak, który mógłby upewnić Arto, że przybyszowi można zaufać.
Tragiczne konsekwencje braku znaku powitalnego
Brak jakiegokolwiek gestu powitalnego sprawił, że Arto instynktownie uznał nieznajomego za zagrożenie. W ciemnej jaskini, w zimowej białości świata na zewnątrz, doszło do potyczki. Obaj mężczyźni walczyli zaciekle, uzbrojeni jedynie w podstawowe narzędzia, jakie mieli przy sobie. Wynikiem tej walki była tragiczna śmierć nieznajomego. Dopiero następnego dnia Arto odkrył, że był to członek zaprzyjaźnionego plemienia, który również przybył na zgromadzenie, niestety, śmiertelnie.
Ustanowienie nowego znaku powitania
Wniosek Arto i Rady Starszych
Po tym tragicznym incydencie Arto zdał sobie sprawę, że konieczne jest ustanowienie nowego znaku powitalnego, który jednoznacznie będzie informował o pokojowych zamiarach. Zgłosił tę potrzebę przed Radą Starszych przy najbliższym zgromadzeniu. Starszyzna, rozumiejąc znaczenie tego gestu, podjęła dyskusję nad wprowadzeniem jednoznacznego gestu, który by zapobiegał takim tragediom w przyszłości.
Ustanowienie obyczaju podawania dłoni
Po długich naradach, Rada Starszych postanowiła, że od tego momentu każdy członek plemienia, spotykając nową osobę, powinien wyciągnąć prawą dłoń na powitanie. Podanie dłoni miało symbolizować brak broni w rękach, jako gest pokoju i jedności. Gdy dwie osoby podawały sobie dłonie, tworzyła się między nimi bliska więź, dystans utrudniał rozpoczęcie walki i pokazywał, że obaj mają czyste zamiary.
Zakończenie
Powód trwałości nowych norm
Nowy gest szybko zyskał na popularności i został zaakceptowany przez różne plemiona nie tylko w regionie, ale także na całym świecie. Uprościło to komunikację między różnymi grupami ludzi i pozwoliło na zbudowanie wzajemnego zaufania. W rezultacie, podanie dłoni stało się powszechnie przyjętym obyczajem, który zapobiegał nieporozumieniom i konfliktom.
Podsumowanie znaczenia obyczaju
W dzisiejszym świecie podawanie dłoni na powitanie jest gestem, który symbolizuje szacunek, pokojowe zamiary i chęć porozumienia. Niezależnie od kultur i tradycji, jest to uniwersalny sposób na rozpoczęcie rozmowy i nawiązanie kontaktu. Jest to także dowód na to, jak mądrość i doświadczenie przeszłych pokoleń kształtują naszą teraźniejszość.
Refleksja końcowa
Podanie dłoni, choć wydaje się gestem prostym, niesie ze sobą głębokie przesłanie. Jest to dowód na to, jak starożytne zwyczaje przetrwały do dziś, pomagając nam w budowaniu lepszego, bardziej zrozumiałego świata. Ludzie od zarania dziejów potrzebowali jasnych sygnałów porozumienia, a gest, który narodził się z potrzeby przetrwania i pokoju, stał się nieodłącznym elementem naszej kultury. Widzimy więc, jak ważne jest, aby szanować i rozumieć korzenie naszych obyczajów, gdyż to one kształtują naszą codzienną rzeczywistość.
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.06.2024 o 20:25
O nauczycielu: Nauczyciel - Magdalena W.
Mam 10‑letnie doświadczenie w pracy w liceum ogólnokształcącym i w przygotowaniach do matury. Dbam o to, by tekst był czytelny, logiczny i osadzony w przykładach, a młodszym uczniom pomagam ćwiczyć strategie pod egzamin ósmoklasisty. Na lekcjach łączę cierpliwy feedback z praktyką krok po kroku. Uczniowie często mówią, że dzięki temu widzą wyraźny postęp z tygodnia na tydzień.
Ocena:5/ 54.07.2024 o 12:40
Doskonałe wypracowanie! Pisząc mit, który wyjaśniałby istnienie obyczaju podawania dłoni na powitanie, uczestnik podjął się ambitnego zadania i doskonale poradził sobie z tym wyzwaniem.
Oceniający:Nauczyciel - Magdalena W.
Opowieść o Arto i tragicznym incydencie, który skłonił do ustanowienia nowego znaku powitalnego, jest nie tylko ciekawa, ale również głęboko przemyślana. Dodanie historycznych i społecznych kontekstów oraz opis obyczajów plemion sprawiły, że mit nabiera realistycznego wydźwięku. Całość jest bardzo dobrze skonstruowana, a refleksje na temat znaczenia obyczajów są bardzo trafne. Świetna praca!
Komentarze naszych użytkowników:
Ocena:5/ 51.12.2024 o 5:42
Oceniający:Piotr
Dzięki za to super wyjaśnienie, teraz wiem, jak to z tym podawaniem dłoni jest! ?
Ocena:5/ 54.12.2024 o 11:26
Oceniający:Dominik
Zastanawiam się, czemu akurat dłonie? Dlaczego nie na przykład podawanie stóp? ?
Ocena:5/ 58.12.2024 o 15:29
Oceniający:Piotr
Może to dlatego, że dłonie są bardziej neutralne? Daje się je łatwo zauważyć i to z nimi często robimy różne rzeczy.
Ocena:5/ 59.12.2024 o 22:58
Oceniający:Maciej
Fajne, dzięki! Czy jest jakiś mit o tym, skąd wzięła się obyczaj całowania w policzek? ?
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.06.2024 o 20:25
O nauczycielu: Nauczyciel - Magdalena W.
Mam 10‑letnie doświadczenie w pracy w liceum ogólnokształcącym i w przygotowaniach do matury. Dbam o to, by tekst był czytelny, logiczny i osadzony w przykładach, a młodszym uczniom pomagam ćwiczyć strategie pod egzamin ósmoklasisty. Na lekcjach łączę cierpliwy feedback z praktyką krok po kroku. Uczniowie często mówią, że dzięki temu widzą wyraźny postęp z tygodnia na tydzień.
Doskonałe wypracowanie! Pisząc mit, który wyjaśniałby istnienie obyczaju podawania dłoni na powitanie, uczestnik podjął się ambitnego zadania i doskonale poradził sobie z tym wyzwaniem.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się