Recenzja książki Małgorzaty Musierowicz „Opium w rosole”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.07.2024 o 9:01

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.07.2024 o 8:06

I. Wstęp

Akcja „Opium w rosole” osadzona jest w roku 1983, w realiach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (PRL). To okres pełen trudności, ale także codziennych radości, które Musierowicz umiejętnie ukazuje. Miejsce akcji to malownicza dzielnica Jeżyce w Poznaniu. Moje osobiste doświadczenia związane z tym miastem sprawiają, że czytanie książki staje się jeszcze bardziej fascynującym przeżyciem. Poznań, z jego wyjątkową atmosferą, staje się niemalże bohaterem powieści i dodaje autentyczności całej historii.

II. Bohaterowie i fabuła

Jednak najbardziej intryguje postać małej dziewczynki – Genowefy. Genowefa, nazywana często „Małą” czy „Pampaliną”, to tajemnicze dziecko, które nagle pojawia się w życiu bohaterów. Jej umorusana buzia i beztroski charakter sprawiają, że staje się kluczową postacią wpływającą na rozwój fabuły. Genowefa, pojawiając się w kolejnych domach, budzi ciekawość i zmusza dorosłych do refleksji nad swoim życiem.

Początek fabuły wprowadza nas w świat Maćka i Kreski. Maciek, zafascynowany Matyldą, nie dostrzega uczuć Kreski, która z kolei staje się coraz bardziej przywiązana do Maćka. W tym momencie wkracza Genowefa – umorusane, ciekawskie dziecko, które wprowadza zamieszanie, ale i pewną świeżość do ich życia. Początkowe interakcje Maćka i Kreski z Genowefą są pełne niedowierzania i zaskoczenia, jednak szybko okazuje się, że mała dziewczynka wnosi do ich świata coś niezwykle cennego.

Rozwój akcji skupia się na relacjach bohaterów. Maciek, za sprawą Genowefy, zaczyna dostrzegać, że Matylda nie jest jedynym powodem do szczęścia. Genowefa odgrywa niezwykle ważną rolę w życiu bohaterów – jej obecność prowadzi do pogodzenia Maćka i Kreski, a także uspokaja napięcia w innych relacjach. Życie w Poznaniu lat 80-tych, z jego codziennymi troskami, jest tłem dla tych pełnych emocji przemian.

Kulminacja akcji przypada na moment, gdy główni bohaterowie muszą stawić czoła swoim prawdziwym uczuciom i zrozumieć, co jest dla nich najważniejsze. Zakończenie książki przynosi rozwiązanie głównych wątków fabularnych oraz ukazuje ostateczną rolę Genowefy w zjednoczeniu bohaterów. To dzięki niej odkrywają prawdziwe wartości, jakie niesie ze sobą miłość, przyjaźń i wzajemne zrozumienie.

III. Styl i język powieści

W porównaniu z innymi powieściami młodzieżowymi, język Małgorzaty Musierowicz jest unikatowy. Książka wyróżnia się na tle innych powieści z czasów PRL-u swoją prostotą, ale i głębokością emocjonalną. Wiele powieści młodzieżowych tamtego okresu skupiało się na trudach codziennego życia, często przy użyciu bardziej poważnego i formalnego języka. Musierowicz natomiast potrafiła uchwycić codzienne radości i smutki młodzieży w sposób, który trafia dokładnie w ich serca.

IV. Interpretacja postaci Genowefy

Niezwykłe cechy Genowefy, takie jak jej naturalna ciekawość i beztroska, sprawiają, że bohaterowie stają się szczęśliwsi i bardziej autentyczni. Mała dziewczynka, choć często sprawiająca kłopoty, staje się katalizatorem pozytywnych zmian. Tajemniczość jej postaci dodaje książce uroku. Kim właściwie jest Genowefa? Skąd się wzięła? Te pytania pozostają bez jednoznacznej odpowiedzi, co tylko potęguje jej magiczny wpływ.

Scena z dyrygentem, gdzie Genowefa swoim niespodziewanym zachowaniem rozluźnia poważną atmosferę, jest jednym z wielu zabawnych momentów związanych z nią. Dzięki takim incydentom bohaterowie odkrywają, że codzienne życie może być pełne niespodzianek i radości, jeśli tylko potrafimy patrzeć na nie oczami dziecka.

V. Znaczenie książki dla współczesnych młodych czytelników

Powieść oferuje młodym czytelnikom wsparcie emocjonalne. Bohaterowie, zmagający się z codziennymi trudnościami, stają się bliscy młodym czytelnikom. Dzięki książce mają oni poczucie zrozumienia i więzi z postaciami, co może pomóc im w ich własnych problemach.

Czytelnicy zyskują również wgląd w czasy PRL-u – okres dla wielu młodych ludzi kompletnie nieznany. Groteskowość i niezrozumiałość tamtych czasów, ukazana w sposób lekki i przystępny, pozwala zrozumieć, jak wyglądało życie ich rodziców czy dziadków. Książka staje się więc nie tylko fascynującą lekturą, ale i cenną lekcją historii.

VI. Podsumowanie

Osobiście, lektura „Opium w rosole” była dla mnie wyjątkowym doświadczeniem. Bohaterowie stali się dla mnie bliscy, a historia, pełna emocji i humoru, zapadła głęboko w pamięć. Cenię tę książkę za to, że jest ona odbiciem życia – z jego trudnościami, ale i pięknem.

Zachęcam wszystkich do przeczytania całej Jeżycjady, gdyż każda kolejna książka z tego cyklu wnosi coś nowego. „Opium w rosole” jest doskonałym przykładem uniwersalności książki i jej znaczenia w literaturze młodzieżowej. To dzieło, które, mimo upływu lat, wciąż potrafi poruszyć serca czytelników.