„Ludzie są jak góry: wielcy wydają się z bliska mniejsi, a mali – więksi” Aleksander Świętochowski - rozważania o wielkości człowieka

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 30.07.2024 o 10:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 29.07.2024 o 10:26

Cytat Aleksandra Świętochowskiego: "Ludzie są jak góry: wielcy wydają się z bliska mniejsi, a mali – więksi" to niezwykle trafna metafora, która ukazuje, jak odległość i perspektywa wpływają na postrzeganie wielkości człowieka. W literaturze oraz mitologii często znajdujemy przykłady postaci, których wielkość zmienia się w zależności od kontekstu, w jakim są oceniane. To właśnie ten aspekt chciałbym dzisiaj zgłębić i pokazać, iż wielkość człowieka jest zjawiskiem złudnym i wielowarstwowym.

W kontekście historyczno-kulturowym dążenie ludzi do ideału i władzy było zawsze częścią ludzkiej natury. Różne cywilizacje i społeczeństwa, od starożytnych Greków po współczesne narody, wykazywały tendencje do idealizacji postaci, które wydawały się niezwykle potężne czy mądre. Ma to swoje początki w mitologiach, gdzie bogowie i herosi byli wzorami doskonałości i nieskończonej siły. Religia również odgrywała kluczową rolę w kształtowaniu postrzegania ludzkiej wielkości. Święci i prorocy byli przedstawiani jako nadludzkie istoty, które potrafiły dokonywać cudów.

Nasza teza brzmi: wielkość człowieka jest często złudna i zależy od perspektywy oraz kontekstu, w jakim się go ocenia. Aby to udowodnić, przyjrzyjmy się kilku znanym przykładom z literatury i mitologii.

Jednym z ikonicznych przykładów pychy i dążenia do wielkości jest historia budowy wieży Babel z "Biblii". Opisuje ona próbę ludzi stworzenia wieży, która miała sięgać aż do nieba, jako symbol ich wielkości i mocy. Jednak ich działania spotkały się z Bożym gniewem. Bóg pomieszał im języki, co uniemożliwiło dalsze porozumiewanie się i kontynuowanie budowy. To wydarzenie interpretowane jest jako klasyczny przykład pychy i dążenia do samouwielbienia, które prowadzą do upadku. Pokazuje, że ludzie, próbując udowodnić swoją wyższość nad Bogiem, zapomnieli o własnej marności.

Historia ta ma swoje analogie we współczesnym świecie. Wprawdzie nie budujemy wież mających dosłownie sięgać nieba, lecz dążymy do stworzenia "raju na Ziemi" za pomocą pieniędzy, władzy i technologii. Zlekceważenie duchowych wartości, takich jak rodzina, ojczyzna i wiara, często prowadzi do moralnych upadków i skandali. Przykładem mogą być wielkie korporacje, które osiągnęły ogromny sukces finansowy, a później zbankrutowały z powodu oszustw i nadużyć. Podobnie jest z ludźmi sukcesu, którzy publicznie wydają się nieskazitelni, ale po zbadaniu ich działań okazują się moralnie słabi i zdeprawowani.

Mit o Dedalu i Ikarze jest kolejnym przykładem pokazującym, jak łatwo wielkość człowieka może przeobrazić się w porażkę z powodu brawury. Dedal, genialny wynalazca, stworzył skrzydła, które miały pomóc jemu i jego synowi Ikarowi uciec z Krety. Jednak na skutek lekkomyślności Ikara, który zignorował ostrzeżenia ojca i poleciał zbyt blisko słońca, miała miejsce tragedia. Ikar spadł i zginął. Dedal jest symbolem kreatywności i intelektualnego sukcesu, podczas gdy Ikar uosabia młodzieńczą brawurę i nierozważność. Ta historia pokazuje również, że mimo osiągania niemal mitycznej wielkości, człowiek jest wciąż podatny na błędy i niepowodzenia.

Współczesnymi analogiami mogą być wynalazcy, którzy po początkowym sukcesie ponoszą spektakularne porażki. Naukowcy często świętują swoje odkrycia, zanim jeszcze zostaną one w pełni zrozumiane i zaadoptowane. W efekcie, spotykają się z krytyką i trudnościami, które deprecjonują ich osiągnięcia.

Wielkość człowieka nie sprowadza się tylko do osiągnięć materialnych i intelektualnych. Akceptowanie świata stworzonego przez Boga i życie zgodne z Jego przykazaniami to inne wymiary ludzkiej wielkości. Dla wielu ludzi, zwłaszcza w kontekście religijnym, życie w miłości i pokoju jest najwyższą formą wielkości. Przykazanie miłości, z tego punktu widzenia, jest drogą do prawdziwej wielkości, która wykracza poza materialne dobro. Pokora i poświęcenie to klucze do osiągnięcia prawdziwej wielkości, której nie da się zmierzyć przez sukcesy biznesowe czy intelektualne.

Inne wartości, takie jak rodzina, ojczyzna i wspólnota, odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu prawdziwej wielkości człowieka. Te duchowe elementy są tym, co nadaje sens życiu i sprawiają, że staje się ono pełne i wartościowe. Tworzenie trwałych, wartościowych relacji z innymi ludźmi jest zdecydowanie bardziej istotne niż kolekcjonowanie materialnych dóbr czy osiąganie wielkich sukcesów.

W świetle tych rozważań można stwierdzić, że cytat Aleksandra Świętochowskiego trafnie oddaje istotę ludzkiej wielkości. Wielkość człowieka jest względna i często bywa złudna. Ludzie wielcy z bliska bywają tak samo mali, jak ci, którzy na pierwszy rzut oka wyglądają przeciętnie. W naszym dążeniu do osiągnięcia wielkości nie powinniśmy koncentrować się na pychy, brawurze czy egoizmie, ale raczej na miłości, pokorze i akceptacji swojego miejsca w świecie. To wartości duchowe i etyczne są tym, co nadaje człowiekowi prawdziwą wielkość. Prawdziwa wielkość polega na umiejętności życia w harmonii z otaczającym światem i innymi ludźmi oraz na dążeniu do duchowego spełnienia, które wykracza poza materializm i powierzchowne sukcesy.

Ostatecznie, właśnie te duchowe i etyczne wartości określają, jak wielkim człowiekiem ktoś jest. To one pokazują, że aby być naprawdę wielkim, trzeba na nowo zdefiniować, co to znaczy "wielkość" i jakie cechy i wartości powinna ona obejmować. W ten sposób możemy osiągnąć harmonię i pełnię człowieczeństwa, pozostając jednocześnie świadomymi, jak złudne bywają pozory wielkości. Aleksander Świętochowski swoim cytatem daje nam drogowskaz, który pokazuje, gdzie szukać prawdziwej wielkości: nie w zewnętrznych, lecz w wewnętrznych przymiotach człowieka.