To nie powinno się zdarzyć – opowiadanie z opisem przeżyć

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 12:21

To nie powinno się zdarzyć

Nigdy nie zapomnę tego poniedziałku. Wydawał się zwyczajny, jak każdy inny dzień w mojej szkole. Wstałem rano, zjadłem śniadanie i poszedłem na lekcje. Gdy tylko przekroczyłem próg szkoły, poczułem lekkie napięcie – dziś miałem pisać sprawdzian z matematyki, a to zawsze budziło we mnie stres. Jednak to, co się wydarzyło tego dnia, sprawiło, że zapomniałem o wszystkich drobnych zmartwieniach.

Wszystko zaczęło się na szkolnej przerwie. Stałem z moimi kolegami pod salą, śmialiśmy się z jakiegoś głupiego żartu Tomka. W pewnej chwili zobaczyliśmy, jak do naszej grupy podeszła Kasia – dziewczyna z innej klasy, która była bardzo spokojna i raczej nie odzywała się do innych. Dziwiłem się, ale zanim zdążyłem coś powiedzieć, Tomek rzucił w jej stronę jakieś niemiłe słowo. Później dołączył się do niego Kuba, który próbował być śmieszny, ale skończyło się na tym, że zaczęli wyśmiewać Kasię z powodu jej okularów i tego, że jest cicha.

Zamarłem. Moje serce zaczęło bić szybciej, w uszach usłyszałem szum. Kasia stała przed nami, patrzyła w ziemię, jej policzki były bardzo czerwone. Przez chwilę miałem ochotę odejść, jakby mnie tam w ogóle nie było. Jednak po chwili poczułem, że muszę coś zrobić. Chciałem powiedzieć coś w jej obronie, ale gardło miałem ściśnięte. Stałem tylko i patrzyłem, nie mogąc się ruszyć, jakbym był zahipnotyzowany tym, co się dzieje.

Jeszcze przez chwilę koledzy się wygłupiali, potem Kasia odwróciła się i szybko odeszła. Wtedy między nami zapadła dziwna cisza. Widziałem, że nawet Tomek spuścił wzrok. Próbowaliśmy żartować dalej, ale coś się zmieniło. Ta sytuacja zupełnie zepsuła mi humor.

Cały czas myślałem o Kasi. Przypominałem sobie jej twarz, jej załzawione oczy, jej ręce nerwowo zaciskające paski od plecaka. Czułem, że serce mi się ściska. Wiedziałem, że to, co się stało, nie powinno się zdarzyć. Przecież nikt nie powinien być wyśmiewany, zwłaszcza za coś, na co nie ma wpływu. Przypomniałem sobie, jak sam kiedyś byłem w podobnej sytuacji, kiedy niektórzy uczniowie śmiali się ze mnie, że mam piegi. Wtedy bardzo to przeżyłem, a dziś po prostu stałem i nie zareagowałem.

Po lekcjach długo siedziałem przy ławce i myślałem, co powinienem zrobić. Byłem na siebie zły – poczułem, że zawiodłem Kasię i siebie. Powtarzałem w głowie: "To nie powinno się zdarzyć! Gdybym tylko był odważniejszy, mógłbym coś powiedzieć..." Czułem smutek, poczucie winy, ale też złość na kolegów.

Wieczorem postanowiłem napisać do Kasi krótką wiadomość. Przeprosiłem ją za to, co się stało i za to, że nic nie powiedziałem. Wysłałem też wiadomość do Tomka i Kuby, pisząc, że bardzo mi się nie podobało ich zachowanie i że powinni przeprosić Kasię. Trochę się bałem, ale wiedziałem, że tak będzie najlepiej.

Długo nie mogłem zasnąć. Leżałem w łóżku i myślałem, jak ważne jest, żeby nie być obojętnym na krzywdę innych. Obiecałem sobie, że następnym razem nie będę milczał, nawet jeśli będzie mi trudno. Bo każdy zasługuje na szacunek i dobre traktowanie.

To, co się stało tego dnia, na pewno zostanie w mojej pamięci. Już nigdy nie przejdę obojętnie wobec niesprawiedliwości. To naprawdę nie powinno się zdarzyć.

---

W powyższym opowiadaniu zostały użyte opisy przeżyć wewnętrznych głównego bohatera: napięcie, stres, poczucie winy, smutek, odpowiedzialność i refleksja nad własnym zachowaniem. Całość bazuje na sytuacji znanej wielu uczniom, dzięki czemu tekst jest bliski rzeczywistości szóstoklasistów w polskiej szkole podstawowej.