Techniki i metody Johansena w pracy z dzieckiem o specjalnych potrzebach edukacyjnych

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.02.2026 o 14:19

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.01.2026 o 13:13

Praca z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych wymaga zastosowania różnorodnych technik oraz metod, które umożliwiają efektywną naukę i rozwój. Jedną z bardziej znanych metod jest metoda Johansena, której celem jest wspieranie dzieci w obszarze percepcji słuchowej. Techniki tej metody mają na celu poprawę zdolności przetwarzania i rozumienia mowy u dzieci z trudnościami w nauce.

Metoda Johansena (JIAS – Johansen Individualized Auditory Stimulation) została stworzona przez doktora Kjeld Johansena z Danii w latach 90-tych. Jest ona oparta na założeniu, że wiele problemów edukacyjnych może wynikać z zaburzeń przetwarzania słuchowego. To, jak dziecko słyszy i przetwarza dźwięki, ma ogromny wpływ na jego zdolność nabywania umiejętności językowych, które są kluczowe w procesie nauczania.

Podstawą metody Johansena jest indywidualna stymulacja słuchowa. Proces ten zaczyna się od dokładnej diagnozy percepcji słuchowej dziecka. Audiogram, będący podstawowym narzędziem diagnostycznym, pozwala na ocenę, jak dziecko słyszy różne częstotliwości dźwięków. Na tej podstawie specjalista tworzy indywidualny program stymulacji słuchowej, który może obejmować nagrania dostosowane do potrzeb dziecka.

Główną metodą pracy w terapii Johansena jest słuchanie indywidualnie przystosowanych nagrań dźwiękowych, które powtarzają się w określonych cyklach. Nagrania te są dostosowane do specyficznego profilu słuchowego dziecka, co ma na celu poprawę zdolności przetwarzania słuchowego. Dziecko słucha tych nagrań codziennie przez około 10-15 minut, zwykle przez kilka miesięcy. Dzięki regularnej stymulacji mózg dziecka uczy się lepiej przetwarzać dźwięki, co ma bezpośredni wpływ na poprawę umiejętności komunikacyjnych.

Skuteczność metody Johansena potwierdzają liczne badania naukowe, które dowodzą, że odpowiednia stymulacja słuchowa może przyczynić się do poprawy umiejętności czytania, pisania, a nawet matematyki. Poprawa w percepcji słuchowej przekłada się na lepsze rozumienie języka mówionego, co jest fundamentem nauki w szkole.

Kolejnym ważnym elementem metody Johansena jest ścisła współpraca z rodzicami i nauczycielami. Wiele technik i metod wymaga zaangażowania dorosłych, którzy mogą wspierać dziecko w codziennych ćwiczeniach. Regularne spotkania z terapeutą pozwalają na monitorowanie postępów i wprowadzanie ewentualnych modyfikacji w terapii.

Warto również zaznaczyć, że metoda Johansena nie jest izolowana od innych podejść terapeutycznych. Terapeuci często łączą ją z innymi metodami, aby uzyskać jak najlepsze wyniki. Na przykład, techniki Johansena mogą być uzupełniane o ćwiczenia logopedyczne, terapie integracji sensorycznej czy metody behawioralne, co pozwala na kompleksowe wsparcie dziecka.

Przykładem zastosowania metody Johansena może być praca z dzieckiem z dysleksją. Dyslektycy często mają trudności z przetwarzaniem słuchowym, co utrudnia im naukę czytania. Dziecko, które uczestniczy w terapii Johansena, może zauważyć poprawę w zakresie rozpoznawania dźwięków, co z kolei ułatwia naukę czytania i pisania. Badania nad tą metodą wykazały, że regularna stymulacja słuchowa może znacznie poprawić zdolności fonologiczne dzieci z dysleksją.

Innym przykładem jest praca z dziećmi autystycznymi. Dzieci na spektrum autyzmu często mają specyficzne trudności w przetwarzaniu dźwięków z otoczenia, co może prowadzić do problemów z komunikacją. Terapia Johansena może pomóc w zwiększeniu tolerancji na dźwięki, co z kolei może poprawić zdolność tych dzieci do funkcjonowania w środowisku społecznym.

Podsumowując, metoda Johansena jest efektywnym narzędziem wspierającym dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych w rozwoju percepcji słuchowej. Dzięki indywidualnie dobranym nagraniom i systematycznej stymulacji, dzieci mogą znacząco poprawić swoje zdolności przetwarzania dźwięków, co ma bezpośredni wpływ na ich sukcesy edukacyjne. Warunkiem skuteczności tej metody jest jednak ciągła analiza postępów i adaptacja programu do specyficznych potrzeb każdego dziecka, a także aktywna współpraca wszystkich uczestników procesu edukacyjnego – zarówno terapeutów, jak i rodziców oraz nauczycieli.