Teoria pielęgniarska według Dorothei Orem: Dlaczego się z nią identyfikuję

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.01.2025 o 4:48

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.01.2025 o 21:37

Dorothea Orem była amerykańską teoretyczką pielęgniarstwa, która jest autorką jednej z najbardziej wpływowych teorii w tej dziedzinie – teorii samoopieki. Jej koncepcja położyła mocny fundament pod nowoczesne podejście do pielęgniarstwa, które koncentruje się na samodzielności pacjenta oraz wspieraniu jego zdolności do samoopieki. Teoria ta nie tylko zrewolucjonizowała praktykę pielęgniarstwa, ale również dostarczyła narzędzi umożliwiających uwzględnienie indywidualnych potrzeb pacjentów. Dla wielu studentów pielęgniarstwa, w tym także dla mnie, ideały Orem stanowią kluczowy punkt odniesienia w zrozumieniu, czym powinien być zawód pielęgniarski i jak istotna jest rola pielęgniarki w procesie zdrowienia pacjenta.

Teoria Orem określa pielęgniarstwo jako celowe działanie zmierzające do ochrony i promocji zdrowia jednostki poprzez wsparcie w zakresie samoopieki. W modelu Orem kluczowym elementem jest pojęcie deficytu samoopieki, które określa sytuację, w której pacjent nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb zdrowotnych. To właśnie w tych momentach pielęgniarka wkracza do akcji, aby ocenić deficyt pacjenta i dostarczyć odpowiednie interwencje wspierające jego samoopiekę. Dzięki temu podejściu, teoria Orem nie tylko podkreśla znaczenie samodzielności pacjenta, ale również daje pielęgniarkom konkretne narzędzia do pracy, umożliwiając identyfikację i eliminację barier, które ograniczają pacjentów w codziennym funkcjonowaniu.

Z identyfikacją z teorią Orem wiąże się osobista refleksja nad podejściem do opieki zdrowotnej. W moim przekonaniu, jednym z najważniejszych aspektów opieki nad pacjentem jest szanowanie jego autonomii i zdolności do podejmowania decyzji odnośnie własnego zdrowia. Podejście Orem umożliwia mi realizację tego założenia poprzez działanie, które nie tylko polega na świadczeniu usług medycznych, ale także na edukacji i wspieraniu pacjenta w zrozumieniu oraz zarządzaniu własnym stanem zdrowia. Umożliwiając pacjentowi rozwinięcie umiejętności samoopieki, pielęgniarka nie tylko poprawia bieżącą jakość jego życia, ale też wspiera długoterminowe dążenia do zdrowego stylu życia.

Kolejnym aspektem, z którym się utożsamiam, jest podejście Orem skupione na holistycznym postrzeganiu pacjenta. Teoria samoopieki zakłada, że pacjenci są jednostkami o zróżnicowanych potrzebach, które wykraczają poza fizyczne dolegliwości. Uwzględnia czynniki społeczne, psychiczne, kulturowe i środowiskowe, co jest dla mnie niezwykle cenne i zgodne z aktualnymi trendami w opiece zdrowotnej, które promują całościowe podejście do pacjenta. Pozostaje to w zgodzie z moimi przekonaniami, że zdrowie i dobrostan człowieka są pochodną wielu złożonych i wzajemnie oddziałujących czynników, a skuteczna opieka zdrowotna powinna obejmować wszelkie aspekty życia pacjenta.

Istotnym problemem, na który Orem kładzie duży nacisk, jest edukacja pacjenta i jego rodziny. Teoria samoopieki promuje aktywne angażowanie pacjentów w proces leczenia przez dostarczanie im niezbędnej wiedzy i umiejętności. Jest to coś, co osobiście uważam za fundament opieki zdrowotnej w nowoczesnym świecie. Zdolność do przekazywania pacjentom wiedzy, która umożliwia im bardziej świadome podejmowanie decyzji dotyczących zdrowia, jest jedną z największych wartości, jaką można wnosić jako pielęgniarka. Wyposażenie pacjenta w narzędzia do samoopieki prowadzi nie tylko do poprawy jego stanu zdrowia, ale także wpływa pozytywnie na jego poczucie własnej wartości i samodzielności.

Warto także zauważyć, że teoria Orem promuje nie tylko interwencje na poziomie indywidualnym, ale również podkreśla rolę systemów opieki zdrowotnej w promowaniu samoopieki. Wspiera rozwój polityk zdrowotnych i społecznych, które mogą wpływać na poprawę warunków prowadzących do lepszej samoopieki. Podejście to koreluje z moją wizją pielęgniarstwa jako aktywnego elementu większego systemu, nie tylko reagującego na problemy, ale również kształtującego przyszłość opieki zdrowotnej poprzez pozytywne zmiany strukturalne.

Podsumowując, teoria pielęgniarska Dorothei Orem znajduje we mnie głęboką rezonancję. Jej humanistyczne podejście do opieki nad pacjentem, skoncentrowane na edukacji, samodzielności i holistycznym zrozumieniu człowieka, doskonale wpisuje się w wartości, które chcę propagować jako przyszły pracownik opieki zdrowotnej. Wierzę, że takie podejście nie tylko poprawia jakość życia pacjentów, ale też wpływa na większą efektywność i trwałość wyników zdrowotnych w dłuższej perspektywie.