Terapeutyczna bajka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.01.2025 o 16:12

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 23.01.2025 o 14:06

Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, w malowniczej, spokojnej wiosce mieszkał mały królik o imieniu Feliks. Feliks wyróżniał się na tle innych królików – był bardziej wrażliwy i zamknięty w sobie. Zamiast brać udział w radosnych harcach i skokach po soczystych łąkach pełnych kwiatów, Feliks często wybierał ciszę i odosobnienie. Spoczywał w cieniu wielkiego dębu, daleko od zgiełku, z rozmarzeniem w oczach, przyglądał się otaczającemu go światu.

Choć miał wiele marzeń i pragnień, które kryły się w jego sercu, codzienność przesłaniały mu lęki. Feliks obawiał się oceny ze strony innych, paraliżowało go myślenie o tym, co mogą o nim sądzić pozostałe króliki. Jego nieśmiałość sprawiała, że trzymał się na uboczu, nie potrafiąc odnaleźć się w grupie rówieśników.

Pewnego pogodnego popołudnia, gdy Feliks po raz kolejny zaszył się pod swym ulubionym drzewem, podszedł do niego stary, doświadczony żółw o imieniu Tobiasz. Tobiasz, znany w całej okolicy ze swojej mądrości i życzliwości, zauważył, że młody królik coś przeżywa. Bez wahania usiadł obok niego i z delikatnym zainteresowaniem zapytał Feliksa, co go trapi. Feliks, niepewny, czy powinien odsłonić swoją duszę przed obcym, w końcu zdobył się na odwagę i szepnął, że jego największym strachem jest to, jak postrzegają go inni.

Tobiasz, z dobrotliwym uśmiechem, rzekł do Feliksa: „Każdy z nas, maleńki przyjacielu, nosi w sercu lęki i wątpliwości. Ale to właśnie te wyzwania możemy przemienić w siłę, kiedy nauczymy się stawiać im czoła. Gdy byłem młodszy, zagubiłem się w głębokim lesie. Przerażenie odebrało mi mowę, lecz dzięki pomocy dobrych przyjaciół udało mi się pokonać strach i odnaleźć drogę do domu”.

Zainspirowany opowieścią Tobiasza, Feliks poczuł, że nie jest sam w swoich zmaganiach. Zanim jednak zadał kolejne pytanie, Tobiasz zaproponował mu niecodzienną wyprawę do serca lasu, gdzie, według starych legend, rósł magiczny kwiat odwagi. Feliks, choć pełen obaw, postanowił zaryzykować i zgodził się na tę podróż.

Droga przez las była niemałym wyzwaniem. Wśród gęstych zarośli musieli iść ostrożnie, a nad urwiskiem zachować zimną krew. Napotkali rwący potok, który trzeba było wspólnymi siłami przekroczyć. Za każdym razem, gdy Feliks zaczynał odczuwać lęk, Tobiasz spokojnie tłumaczył, jak przetrwać trudności, pokazując mu, że kluczem jest wiara w siebie i wzajemne zaufanie. Z każdym krokiem, z każdą przezwyciężoną przeszkodą, Feliks nabierał większej pewności siebie.

Minęło kilka dni, zanim wieczorem napotkali mądrą sowę o imieniu Lumina, znaną z niezwykłej życiowej mądrości. Lumina, dowiedziawszy się o ich wyprawie, rzekła: „Największą odwagę nosimy w sobie, choć czasem potrzeba kogoś, kto pomoże nam ją odkryć”. Sowa opowiedziała historię o tym, jak pomogła zagubionej łasicy odnaleźć swoje miejsce w lesie, ucząc ją samoakceptacji.

Słowa Luminy natchnęły Feliksa nową siłą. Zrozumiał, że prawdziwa odwaga to nie brak strachu, lecz działanie pomimo niego. Następnego ranka kontynuowali swoją wędrówkę. W końcu dotarli do polany otoczonej promieniami słońca, na której rósł magiczny kwiat odwagi. Jego płatki błyszczały w promieniach jak tęcza, bijąc niewyobrażalnym blaskiem.

Feliks zanurzył serce w tym widoku, wypełniając się ciepłem i zrozumieniem. Zdał sobie sprawę, że dzięki wsparciu przyjaciół nauczył się wiele o sobie. Magiczny kwiat symbolizował siłę, która pochodzi nie z zewnątrz, lecz z wnętrza samego siebie.

Powrócili do wioski, a Feliks czuł się jak zupełnie inny królik. Z nowo zdobytą pewnością dołączał do zabaw innych królików, odkrywając, jak wiele frajdy i satysfakcji daje bycie częścią grupy. Tobiasz i Lumina z radością obserwowali, jak Feliks rozkwitał, odczuwając dumę z małej roli, jaką odegrali w jego zmianie.

Ta terapeutyczna bajka przypomina nam, że niezależnie od sytuacji, w której się znajdziemy, zawsze istnieje możliwość odnalezienia w sobie odwagi i niezłomności. Przy wsparciu życzliwych przyjaciół możemy przekraczać własne ograniczenia, odkrywając nowe, pełniejsze życie. Przez dzielenie się doświadczeniami i wspólną pracę nad pokonywaniem trudności, tworzymy społeczność opartą na empatii i wsparciu, które pomagają każdemu w osobistej podróży ku samopoznaniu i samoakceptacji.