Motyw cierpienia w literaturze. Omów problem odwołując się do Biblii i wybranych utworów antycznych

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 12.04.2024 o 14:10

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Cierpienie towarzyszy ludziom od początku istnienia świata. Jest nieodłącznym elementem kondycji ludzkiej, uniwersalnym doświadczeniem, nadającym głębię i kontekst naszym przekonaniom, decyzjom i działaniom moralnym. W literaturze, od czasów antycznych po dzień dzisiejszy, motyw cierpienia nieustannie powraca, pozwalając na zgłębienie tajników ludzkiej duszy i poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o sens życiowych prób.

Analizując genezę cierpienia według Pisma Świętego, nie sposób pominąć opowieści o stworzeniu i upadku pierwszych ludzi. Adam i Ewa, poprzez popełnienie grzechu pierworodnego, sprowadzili na świat ból i trud. Wygnani z Raju, musieli zmierzyć się z klęskami natury, pracą w pocie czoła, chorobami i śmiercią. W Księdze Hioba przedstawiono historię cierpienia niewinnego człowieka, który, będąc ofiarą niewyobrażalnych klęsk, nie stracił wiary w Bożą sprawiedliwość. Hiob, apoteoza cierpiącego, staje się symbolem ludzkiego cierpienia wobec niewysłowionych tajemnic boskiego planu.

W Nowym Testamencie doświadczenie cierpienia zostaje podniesione do rangi odkupieńczej, poprzez historię życia i męki Jezusa Chrystusa. Męka Chrystusa ukazuje roli cierpienia w wyzwoleniu ludzkości od grzechu, podkreślając jego zbawczy aspekt. Cierpienie Maryi przy krzyżu stanowi obraz matczynej udręki, ukazując uniwersalny wymiar bólu po stracie dziecka.

W literaturze antycznej motyw cierpienia równie często pojawia się w kontekście fatum, nieodwracalnego losu, któremu podlegają bohaterowie mitów greckich. Tragiczne losy rodu Labdakidów, w tym Edypa i Antygony, są przesiąknięte cierpieniem wynikającym z klątwy. Opowieści o Niobe, Tantalu czy Syzyfie ukazują srogie konsekwencje działania boskiej sprawiedliwości i potęgi przeznaczenia. W eposach Homera – "Iliadzie" i "Odysei" – cierpienie bohaterów często jest wynikiem kapryśnej woli bogów, jak w przypadku Achillesa, a także obrazem nieuchronnych skutków wojny.

Tragedie greckie, takie jak "Antygona" Sofoklesa, wykorzystują cierpienie bohaterów do osiągnięcia katharsis – oczyszczenia widzów poprzez współodczuwanie bólu scenicznych postaci. Antygona, wybierając lojalność wobec niepisanych praw nad edykt króla, ponosi cierpienie wynikające z konfliktu wartości.

Zarówno w literaturze antycznej, jak i biblijnej, widoczne są wspólne cechy cierpienia – to element ludzkiego losu, rodzaj próby charakteru, oraz pierwiastek, który wpływa na wewnętrzną przemianę jednostki. Cierpienie często łączy się z samotnością, stając się osobistym doświadczeniem bohatera, jak również okazją do manifestowania wartości takich jak miłość, wierność i nadzieja.

W gadaniu sobie z cierpieniem widać różnorodne sposoby: od godnego przeżywania bólu, po poszukiwanie pocieszenia w wierze, jak przywołany Psalm 91, który oferuje ochronę i nadzieję tym, co ufają Bogu. Cierpienie staje się też okazją do wykazania się najgłębszymi wartościami, podejmowania trudnych wyborów i rozwijania duchowości.

Podsumowując, spojrzenie na cierpienie w literaturze pokazuje jego wielorakie oblicza i sposób, w jaki może wpłynąć na życie człowieka. Rozważania o cierpieniu w kontekście wybranych dzieł antycznych i biblijnych oferują bogaty materiał do refleksji nad własnym postrzeganiem tego nieuniknionego doświadczenia. Cierpienie, choć boli, może stać się nauczycielem, przewodnikiem w drodze do głębszego zrozumienia siebie, drugiego człowieka oraz świata wartości, w którym żyjemy.