Porównaj "Przedśpiew" Staffa z innymi wierszami tego poety.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 12.04.2024 o 14:18

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Leopold Staff, wybitny poeta polskiego modernizmu, poprzez swoją twórczość przedstawił nie tylko wyrafinowane obrazy i refleksje na temat ludzkiej egzystencji, ale również snuł przed czytelnikami ewolucję własnego światopoglądu i przeżyć wewnętrznych. Jego życie to podróż przez różne nurty filozoficzne i artystyczne, co znajduje odzwierciedlenie w szeregu jego dzieł, w tym w tak znaczących utworach jak "Kowal", "Deszcz jesienny" oraz "Przedśpiew".

Początkowy okres twórczości Staffa, reprezentowany między innymi przez utwór "Kowal" z 1901 roku, charakteryzuje się silnym wpływem filozofii Nietzschego. Poeta w sonetowym ujęciu przedstawia postać kowala, który staje się wyrazicielem idei nadczłowieka i woli mocy, dążącego do samodoskonałości poprzez walkę i kształtowanie własnego być. Nietzschianizm przebija się w podkreślaniu wartości siły, walki o własne "ja" oraz kreacji siebie. Zastosowanie trzynastozgłoskowca pomaga Staffowi zbudować rytmiczną i zapadającą w pamięć formę, która podkreśla determinację i konsekwencję w działaniu.

Niemal na przekór temu podejściu stoi "Deszcz jesienny" z 1903 roku, utwór będący wyrazem głębi dekadentyzmu i wpływów filozofii Schopenhauera. Pesymistyczny nastrój i motyw utraty dominują w pieśniowej strukturze z rytmami i refrenem pełnym melancholii. Staff eksploruje tutaj tematykę pustki, nieodwracalnego cierpienia oraz rozdarć wewnętrznych serca, przywołując obraz jesiennego deszczu symbolizującego smutek i melancholię.

Zupełnie inną perspektywę prezentuje "Przedśpiew" z 1908 roku. Tutaj na miejsce strachu i beznadziei wkracza optymizm i franciszkanizm. Zmiana tonu w "Przedśpiewie" jest diametralna i oznacza odejście od dekadentyzmu do stoickiego i epikurejskiego podejścia do życia. Bohater liryczny, będący w dużym stopniu alter ego samego poety, dostrzega piękno codzienności i cieszy się drobnymi radościami. Staff używa trzynastozgłoskowca w sposób, który akcentuje nowe przesłanie harmonii z życiem.

Analizując ewolucję nastrój, motywów i języka poetyckiego Staffa, widzimy bohatera transformującego się z nadczłowieka, poprzez utrapioną istotę dekadentyzmu, do pogodnego filozofa stoickiego. Staff, przez napięcie dążeń, dochodzi do zgody i akceptacji świata i samego siebie. Niezmienna zostaje jednak klasyka formy poetyckiej, w której poeta konsekwentnie wyraża swoje dążenia filozoficzne i wizję człowieka.

Podsumowując, Leopold Staff okazuje się być poetą nieustannie poszukującym, zarówno w kwestii formy artystycznej, jak i treści. Pozostając wierny klasyce poetyckiej, ewoluuje od mocnych sformułowań skrajnych do tych skupionych na dojrzałej refleksji i spostrzeżeniach życiowych. Przemiana ta jest nie tylko świadectwem osobistej drogi twórcy, ale również odzwierciedleniem zmian dokonujących się w literaturze i filozofii przełomu XIX i XX wieku. Staff, tworząc się na nowo przez swoją poezję, w znaczący sposób przyczynił się do kształtowania kanonu poezji polskiej modernistycznej. Jego twórczość do dziś pozostaje nieocenionym źródłem inspiracji oraz przedmiotem analizy i interpretacji zarówno na płaszczyźnie języka poetyckiego, jak i przemyślanej ewolucji światopoglądowej występującej w jego działalności twórczej.