Rozprawa Stanisława Wyspiańskiego z narodem w "Weselu".

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.03.2024 o 10:18

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

W dziele "Wesele", Stanisław Wyspiański dokonuje głębokiej i wielowymiarowej analizy polskiego społeczeństwa, rozprawiając się z narodem na wielu płaszczyznach. Analizując postawy reprezentantów różnych warstw społecznych, autor zwraca uwagę na ich wewnętrzne rozdarcia, wzajemne stosunki oraz postawy wobec ważnych dla narodu kwestii.

"Wesele", inspirowane autentycznymi wydarzeniami, odzwierciedla początek XX wieku, okres dynamicznych przemian, gdy Polska, będąca pod zaborami, zaczynała odradzać się jako naród. Wesela były momentem, gdzie zacierano klasowe granice, co Wyspiański umiejętnie wykorzystuje, by pokazać swoją wizję stanu narodowej społeczności.

Biografia autora i jego wpływ na polską literaturę jest znaczący. Wyspiański nie tylko był dramaturgiem ale również malarzem i poetą, który wykorzystując swoje różnorodne umiejętności, tworzył dzieła odzwierciedlające jego wizję narodu i jego przyszłości.

W dramacie autor wyraźnie pokazał konflikt pomiędzy chłopami a inteligencją. Chłopi reprezentują siłę i niezagospodarowany potencjał, którego nie umieją wykorzystać bez liderów i przywódców. Inteligencja zaś mimo wykształcenia i pozycji społecznej nie potrafi wypełnić próżni przywódczej i pozostaje niezdecydowana, skupiając się na pustym snobizmie i nieefektywnych dyskusjach.

Przedstawiciele inteligencji, takie jak Pan Młody wykazują zainteresowanie ludowością, jednak jest to zainteresowanie powierzchowne i bez dalszego zaangażowania. Dyskusje z takimi postaciami jak Dziennikarz czy Poeta pokazują ich obojętność i brak realnej wizji działania. Postać Nosa (Nosowskiego) wyraża pesymizm i dekadencję, co jest odzwierciedleniem zmęczenia i rozczarowania inteligencji rolą w budowaniu przyszłości narodu.

Chłopi, z drugiej strony, reprezentowani przez postaci takie jak Czepiec, Dziad czy Jasiek, również nie wnoszą konstruktywnego wkładu w zmiany społeczne. Chociaż mają w sobie siłę i żywotność, to jednak brak im wyraźnego kierunku czy celu, co niewątpliwie osłabia ich pozycję.

Narastające rozczarowanie narodowe i brak wspólnego celu, jakie przedstawia Wyspiański w "Weselu", to obraz państwa pozbawionego prawdziwych przywódców. Metafora czochra-baby symbolizująca chaos i brak konkretnej drogi jest kluczowa dla zrozumienia diagnozy stanu narodu wg autora.

Stosunki pomiędzy inteligencją a chłopami są pełne nieporozumień, gdzie inteligencja utrzymuje mityczny obraz chłopa, nie upatrując w nim realnego partnera do dialogu i działania. Chłopi, skoncentrowani na pragmatyzmie i codziennym przetrwaniu, nie czują determinacji do podejmowania zorganizowanych działań.

Temat zabawy i zapominania, jakie dominują na polskim weselu, stają się metaforą ogólnej tendencji do ucieczki od realnych problemów i odpowiedzialności. Pozorowane braterstwo i radosna atmosfera to tylko tymczasowe złagodzenie trudnej narodowej rzeczywistości.

Podsumowując, Wyspiański, przez pryzmat wesela, przedstawia obraz narodu rozbitego, którego różne warstwy społeczne nie potrafią znaleźć wspólnego języka ani działać razem w dążeniu do odzyskania niepodległości czy budowania silnej tożsamości narodowej. Diagnoza Wyspiańskiego, nawet w kontekście współczesności, w dalszym ciągu skłania do refleksji i zastanowienia nad polską duszą i tożsamością. "Wesele" pozostaje lustrzanym odbiciem polskiej społeczności i jej wewnętrznych dylematów, podkreślając trudność w zdefiniowaniu wspólnego kierunku dla narodu.