Budujące nadzieje czy niszczące rozczarowania? Analiza literacka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.03.2024 o 10:57

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 6.03.2024 o 21:57

Marzenia i cele odgrywają fundamentalną rolę w życiu każdego człowieka, motywują do działania, dają kierunek i pomagają przetrwać w trudnych chwilach. Ich obecność w literaturze często stawia pytanie o ich prawdziwą wartość — czy są one źródłem nadziei, czy też prowadzą do nieuchronnego rozczarowania? W świetle dwóch wybranych lektur obowiązkowych, "Lalki" Bolesława Prusa oraz "W pustyni i w puszczy" Henryka Sienkiewicza, postaram się ukazać, jak różnorodne mogą być odpowiedzi na to pytanie.

W "Lalce" główny bohater, Stanisław Wokulski, poświęca całe swoje życie, by zdobyć serce Izabeli Łęckiej, należącej do warszawskiej arystokracji. Wokulski, będąc człowiekiem z niższej warstwy społecznej, dochodzi do majątku dzięki własnemu wysiłkowi i przedsiębiorczości. Pomimo sukcesów zawodowych, jego marzenie o życiu u boku Izabeli wydaje się nieosiągalne. Dążenie do celu, jakim jest miłość Izabeli, wymaga od Wokulskiego nie tylko poświęceń materialnych, ale także emocjonalnych. Kolejne próby zbliżenia się do arystokratki i zdobycie jej uznania kończą się fiaskiem. Próba zamachu na życie, do którego dochodzi w klimacie epoki pozytywizmu, nie tyle jest aktem desperacji, co wyrazem głębokiego rozczarowania, które pochłania bohatera na skutek nieodwzajemnionej miłości. W tym przypadku, marzenie Wokulskiego, które wydawało się budujące i motywujące, przekształca się w siłę niszczącą, prowadząc do jego upadku.

Zupełnie odmienną perspektywę na marzenia i cele przedstawia Henryk Sienkiewicz w "W pustyni i w puszczy". Tutaj, młodzi bohaterowie – Staś Tarkowski i Nel Rawlison – mimo młodego wieku, stają przed wyzwaniem przetrwania w afrykańskiej dżungli i pustyni. Ich marzenie o powrocie do domu i najbliższych zdaje się być jedynym światłem w mroku niewoli. Pomimo licznych przeszkód i niebezpieczeństw, jakich doświadczają, nie tracą nadziei i odwagi do walki o swoje życie i przekonania. Marzenia te stają się dla nich siłą napędową do działania, ucząc ich odpowiedzialności, odwagi, a także wzajemnego wsparcia i solidarności. W efekcie, po długich miesiącach pełnych walki z przeciwnościami losu, bohaterowie osiągają swój cel, co jest wymownym potwierdzeniem tezy, że marzenia mogą być potężną siłą budującą nadzieję.

Obie te lektury prezentują skrajnie różne podejścia do marzeń i sposobów ich realizacji. W "Lalce" Prusa mamy do czynienia z rozczarowaniem wynikającym z nieosiągnięcia celu, który, mimo poświęcenia i wysiłków, okazuje się nierealny z powodu przestrzeni społecznych, które nie mogą zostać pokonane. W "W pustyni i w puszczy" Sienkiewicza marzenia, mimo że również są trudne do osiągnięcia, pełnią funkcję pozytywną, mobilizują do działania i ostatecznie prowadzą do sukcesu. Obie te historie dowodzą, że marzenia i cele mogą być zarówno źródłem nadziei, jak i przyczyną rozczarowań, a który z tych aspektów przeważy, zależy od wielu czynników, w tym od indywidualnego podejścia do życia i wyzwań, które ono stawia.