Charakterystyka człowieka epok renesansu i baroku

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 7.11.2023 o 16:09

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 5.11.2023 o 18:43

Okres renesansu i baroku to dwie różne epoki, które wpłynęły znacząco na rozwój sztuki, literatury i myśli filozoficznej. Oba okresy były okresem znaczących przemian, ale charakteryzują się różnym podejściem do człowieka.

Człowiek renesansu cechował się przede wszystkim wielostronnością zainteresowań i wszechstronnym rozwinięciem talentów. Był to człowiek o szerokich horyzontach, żywo interesujący się nie tylko nauką, ale także sztuką, literaturą, filozofią czy polityką. Był wszechstronnie wykształcony i niezależny w swoich przekonaniach. Zwracał uwagę na wartość indywidualności i dumę z własnych osiągnięć. Wierzył w potęgę ludzkiego umysłu i jego zdolność do odkrywania nowych idei i rozwiązywania problemów.

Z kolei człowiek baroku był bardziej skomplikowany. Charakteryzował się głębszym zainteresowaniem religią, uczuciami i wewnętrznym przeżyciem. Był to człowiek emocjonalny, nieraz nękany wątpliwościami, który szukał odniesienia w wierzeniach i wartościach duchowych. Był bardziej poddany wpływom społecznym, religijnym i politycznym, często pracując w służbie monarchów czy Kościoła. Szukał bogactwa i ozdobności w sztuce i architekturze, przerysowując często rzeczywistość i wprowadzając efekty dramatyczne.

Innym ważnym elementem charakterystycznym człowieka renesansu i baroku było podejście do natury i piękna. Człowiek renesansu czerpał zainspirowanie z natury, chcąc ją odkrywać, badać i poddawać badaniom naukowym. Uważał ją za doskonałe dzieło Stwórcy, dlatego starał się ją odtwarzać w swoich twórczościach artystycznych. Natomiast człowiek baroku często utożsamiał piękno z przyjemnością zmysłową i widocznymi efektami, stąd często zwracał większą uwagę na ozdobne detale, bogactwo barw i dekorację.

Obydwa okresy miały duży wpływ na rozwój nauki, sztuki i filozofii i miały pewne cechy wspólne w kwestii zainteresowania człowiekiem i jego miejscem w świecie. Zarówno renesans, jak i barok były tamami przemian, w których człowiek był kluczowym elementem. Oba okresy odzwierciedlają różne ujęcia tego, czym człowiek jest i jakie są jego aspiracje. Renesans kładł większy nacisk na rozwinięcie intelektualne i umysłowe jednostki, podczas gdy barok eksplorował głębsze aspekty emocjonalne człowieka.