Czas - nieprzejednany wróg człowieka na przykładzie wiersza Daniela Naborowskiego "Marność", "Krótkość żywota"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.11.2023 o 19:49

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 13.11.2023 o 11:59

Wiersze Daniela Naborowskiego, "Marność" oraz "Krótkość żywota", ukazują naturę czasu jako wiecznego i bezwzględnego przeciwnika człowieka. Autor podkreśla nieuchronny upływ czasu oraz krótkotrwałość ludzkiego życia, co prowadzi do refleksji nad nietrwałością, obejmującą czasowo zmienną rzeczywistość.

W wierszu "Marność" Naborowski ukazuje, jak czas nieodwracalnie niszczy wszystko, co istnieje na ziemi. Przedstawia to poprzez porównanie zjawisk przyrody, które są krótkotrwałe i przemijające. Autor wspomina trawę, która rośnie i zamiera, deszcz, który pada i znika, fale, które powstają i rozpadają się. To wszystko symbolizuje płynność i nietrwałość ludzkiego istnienia. Człowiek, tak samo jak przyroda, podlega nieuchronnemu upływowi czasu, który prowadzi do śmierci i zapomnienia. Naborowski nie skupia się tylko na przemijalności, ale też na bezsensowności codziennych działań, które wobec decydujących praw natury wydają się marnotrawstwem czasu. Wiersz zmusza nas do zastanowienia się nad sensem naszego życia i nad tym, jak często nie doceniamy tego, co posiadamy.

Podobne przesłanie jest obecne w wierszu "Krótkość żywota", gdzie autor uświadamia czytelnikom, jak mało czasu naprawdę posiadamy na osiągnięcie naszych celów i spełnienie marzeń. Naborowski porównuje życie do krótkiego momentu, do ulotnego mrugnięcia oka. Wiersz jest zadziwiająco pogodny, ale jednocześnie przerażający. W krótkim czasie wszystkie nasze plany, marzenia i ambicje są zagrożone. Czas nie jest wrażliwy na nasze pragnienia i nie wahający się zabrać to, co najważniejsze. Człowiek jest tylko ulotnym gościem na tym świecie, nie zdającym sobie sprawy, jak mało czasu tak naprawdę posiada. Naborowski, używając mocnych metafor, pokazuje nam, że właśnie brak czasu często jest barierą dla spełnienia naszych pragnień i że tak naprawdę powinniśmy doceniać każdą chwilę, jakby była ostatnia.

W obu wierszach możemy zauważyć, że czas jest odwiecznym wrogiem człowieka. To on decyduje o naszym życiu, pozbawiając nas niepostrzeżenie czasu i przemijając nieubłaganie. Oba utwory skłaniają do refleksji nad tym, w jaki sposób nieustannie płynący czas wpływa na nasze codzienne życie, plany, marzenia i relacje z innymi ludźmi. Czas jest jedynym, który nie czeka na nikogo i z nim trudno walczyć. Musimy nauczyć się cenić każdą chwilę, bo jak mówi Naborowski, "Życia krótki czas na długość stawia klamrę".