„Cyrograf” Marii Wójcikowskiej: recenzja sztuki teatralnej

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.04.2024 o 10:46

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 24.04.2024 o 6:30

W ostatnim czasie miałem okazję obejrzeć spektakl pt. „Cyrograf” w reżyserii Marii Wójcikowskiej, wystawiany na deskach Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Przedstawienie to zaintrygowało mnie swoim pomysłem na połączenie świętokrzyskich legend, co sprawiło, że z zainteresowaniem udałem się na seans.

Spektakl „Cyrograf” nie posiada centralnej postaci głównej, co jest dość nietypowe dla tradycyjnych sztuk teatralnych. Skupia się na przedstawieniu różnych legend, z których każda wnosi swoją unikalną historię. Jedną z najciekawszych postaci jest zbójnik Madej, w którego rolę wcielił się Paweł Kunięga. Aktor zaskarbił sobie uznanie publiczności świetnym przekazem emocjonalnym i fizyczną transpozycją postaci na scenę. Jego droga od zbójnickiego życia do nawrócenia była przedstawiona z dużym wyczuciem, co czyniło jego występ jednym z najmocniejszych punktów programu.

Z kolei Dawid Żłobiński, wcielający się w rolę księdza biskupa, także zasługuje na uznanie za swoją interpretację. Charakteryzował się przekonującym autorytetem i powagą, które idealnie komplementowały jego postać w kontekście narracji spektaklu.

Niestety, nie wszystkie aspekty przedstawienia spotkały się z pozytywnym przyjęciem. Beata Pszeniczna, grająca matkę Bożydara, nie do końca poradziła sobie z rolą, co niestety odbiło się na ogólnym wrażeniu. Jej występ wydawał się mniej przekonujący w porównaniu do energii, jaką wnosiły inne postacie.

Jeśli chodzi o aspekty techniczne, to scenografia Hanii Szymczak, mimo iż spójna, okazała się zbyt monotonna i mało dynamiczna. W świetle żywiołowej akcji, która charakteryzuje wiele legend, scenografia nie była wystarczająco zróżnicowana, aby wspierać różnorodność narracji. Podobnie rzecz miała się z kostiumami – chociaż adekwatnie odwzorowały epokę, brakowało im wyrazistości i specyfiki, która pomogłaby lepiej oddzielić poszczególne postacie i ich światy.

Wybór współczesnej polszczyzny do dialogów, mimo że zrozumiały, w niektórych momentach kłócił się z historycznym kontekstem przedstawionych opowieści. Tutaj pojawia się dylemat – czy bardziej wartościowe byłoby użycie archaicznych form językowych zwiększających autentyzm, czy też zachowanie przystępności dla współczesnego odbiorcy.

Patrząc szerzej, „Cyrograf” to spektakl o dużym potencjale edukacyjnym, szczególnie w kontekście przybliżania młodszej publiczności lokalnych legend. Jest to ważny element w kształtowaniu świadomości regionalnej. Niestety, spektakl ten może sprawiać wrażenie niewystarczająco przemyślanego w kwestii artystycznej realizacji, co może rozczarować bardziej wymagających widzów. Z tego względu, rekomenduję go przede wszystkim osobom zainteresowanym historią lokalną oraz edukatorom poszukującym ciekawych sposobów na przekazanie treści kulturowych.

Podsumowując, „Cyrograf” Marii Wójcikowskiej to ambitne przedsięwzięcie teatralne z wyraźnym kontekstem edukacyjnym, które niestety nie spełnia wszystkich oczekiwań jako dynamiczne dzieło sztuki teatralnej. Warto jednak docenić próbę zachowania i przekazania lokalnego dziedzictwa kulturowego w nowoczesnej formie teatralnej.