Niebezpieczeństwo idealizacji rzeczywistości w literaturze polskiej.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.04.2024 o 11:01

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 26.04.2024 o 12:18

Idealizowanie rzeczywistości to tendencja, która pojawia się w różnych dziedzinach życia człowieka, mająca swoje odzwierciedlenie również w literaturze. Utwory takie jak "Kordian" Juliusza Słowackiego, "Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego, "Lalka" Bolesława Prusa oraz "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego wskazują na niebezpieczeństwa, które niesie ze sobą idealizacja, obrazując rozczarowanie, które następuje po jej zderzeniu z rzeczywistością.

W dramacie "Kordian" Słowackiego główny bohater jest postacią, która idealizuje zarówno swoje możliwości, jak i idee narodowo-wyzwoleńcze. Kordian, przekonany o swojej misji zabicia cara, właściwie idealizuje swoją rolę jako zbawiciela narodu. Jego działania, motywowane naiwnym postrzeganiem rzeczywistości, kończą się jednak klęską. To, co w jego wyobrażeniach miało być heroiczne i pełne chwały, w rzeczywistym wykonaniu okazuje się niemożliwe do wykonania. Tragiczny finał Kordiana ukazuje, jak groźne może być oddanie się marzeniom o ideale bez zrozumienia prawdziwych warunków i możliwości.

Z kolei "Przedwiośnie" Żeromskiego przedstawia młodego Cezarego Barykę, który wchodzi w dorosłe życie z idealizowanym obrazem Polski i świata po odzyskaniu niepodległości. Po powrocie do kraju młody bohater szybko doświadcza rozczarowania, gdyż rzeczywistość okazuje się być daleka od tego, co idealizował. Konfrontacja ideałów z praktyką życia w niepodległej Polsce prowadzi do głębokiego kryzysu wartości. W obliczu korupcji, niesprawiedliwości i moralnego upadku, Cezary rozumie, że idealizm musi ustąpić miejsca pragmatycznej pracy na rzecz rzeczywistych zmian.

"Lalka" Prusa również porusza problem idealizacji, skoncentrowany w postaci Stanisława Wokulskiego. Wokulski, będąc postacią zakochaną zarówno w Izabeli Łęckiej jak i w idei postępu, wydaje fortunę i traci zdrowie, starając się osiągnąć swoje marzenia. Zderzenie jego idealistycznych wyobrażeń z zimną rzeczywistością prowadzi do tragizmu i poczucia bezsensu. Obraz Wokulskiego jest przestrogą przed nadmiernym idealizowaniem zarówno w relacjach międzyludzkich, jak i w biznesie czy nauce.

Na koniec, "Zbrodnia i kara" Dostojewskiego pokazuje Raskolnikowa, który idealizuje swoją zdolność do przekroczenia moralnych granic w imię większego dobra. Jego teoria o "ludziach nadzwyczajnych" i ich prawie do decydowania o życiu innych w imię postępu zostaje brutalnie zderzona z rzeczywistością. Wina i poczucie osamotnienia doprowadzają go do zrozumienia, że jego idealistyczna koncepcja była błędna i zniszczyła nie tylko jego życie, ale również życie innych ludzi wokół niego.

Wszystkie cztery utwory literackie wskazują na to, jak niebezpieczne i destrukcyjne może być idealizowanie rzeczywistości. Autorzy przestrzegają przed ślepym dążeniem do ideałów bez uwzględnienia ograniczeń, jakie narzuca rzeczywistość. Idealizowanie, choć może wydawać się pociągające, często prowadzi do rozczarowania, destrukcji i cierpienia zarówno na płaszczyźnie osobistej, jak i społecznej.