Charakterystyka postawy twórczej romantyków: „Jaka poezja? Jaki poeta?”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.05.2024 o 10:08

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.05.2024 o 7:05

Romantyzm to okres w literaturze, który zapoczątkował zupełnie nowe podejście do sztuki i roli poety w społeczeństwie. W Polsce, epoka ta nabrała szczególnie patriotycznego i moralnego wymiaru, zważywszy na trudną sytuację kraju znajdującego się pod zaborami po upadku Powstania Listopadowego.

Romantyzm charakteryzował się naciskiem na wyrażanie głębokich uczuć, emocji i indywidualizmu, co było odpowiedzią na racjonalizm i klasycystyczne ideały epoki Oświecenia. Poeci romantyczni nie tylko tworzyli literaturę; stawali się bohaterami narodowymi, orędownikami ducha narodu i jego moralnych dylematów.

W tej perspektywie, poezja stawała się głównym narzędziem w wyrażaniu aspiracji narodowych i moralnych. Bohater-poeta, taki jak przedstawiony przez Adama Mickiewicza w "Dziadach" czy "Konradzie Wallenrodzie", był zarówno twórcą, jak i bojownikiem o wolność, co obrazuje słynne zdanie z III części "Dziadów": "Niech się narodowie wżdy postrachają / Jak Francuz czy Rosjanin, kiedy słyszy krzyk przez Warszawę idący: Do broni!". Poezja ta stała się formą artystycznego zrywu, mającego na celu pobudzanie narodowej świadomości i mobilizację do walki.

Poezja tyrtejska tj. poezja nawołująca do walki i poświęcenia, miała kluczowe znaczenie w romantyzmie. Utwory takie jak "Reduta Ordona" Adama Mickiewicza czy wiersze "Do młodych" Juliusza Słowackiego, wyrażały gorące wezwania do broni i podkreślały wartość poświęcenia dla ojczyzny.

Analizując postawy twórcze wybranych romantyków, Adam Mickiewicz prezentuje się jako poeta dramatyczny i zarazem wieszczy. Jego "Konrad Wallenrod" to opowieść o bohaterze, który w imię wolności narodu podejmuje trudne i bolesne decyzje, ukazując dylematy moralne swojego czasu. Z kolei w "Dziadach" widzimy zmagania z rosyjską opresją i dialog z duchami przeszłości, co służy budowaniu świadomości narodowej.

Juliusz Słowacki, z kolei, w "Beniowskim" przedstawił poemat dygresyjny, który może być odczytywany jako manifest patriotyzmu związany z osobistymi przeżyciami poety. Aspekt filozoficzny jego twórczości, zwłaszcza w kontekście idei mesjanizmu, ukazuje głębokie przemyślenia na temat losów narodu i przyszłości świata.

Cyprian Kamil Norwid, mniej znany w swoich czasach, ale doceniony przez późniejsze pokolenia, w "Fortepianie Szopena" użył symbolu muzyki jako metafory polskiej historii i kultury, podkreślając przez to znaczenie sztuki dla identyfikowania narodowego.

Twórczość romantyczna nie była wolna od krytyki i autoanalizy. Doskonałym przykładem jest "Nie-Boska komedia" Zygmunta Krasińskiego, gdzie krytykowana jest zarówno pozycja arystokracji, jak i chaos rewolucyjnego entuzjazmu, co ukazuje złożoność i ambiwalencję romantycznych dążeń.

Podsumowując, romantyzm przyniósł głębokie zrozumienie roli poety jako medium wyrazu narodowych i indywidualnych przemyśleń, wierzeń oraz dążeń, stając się fundamentem dla późniejszych nurtów literackich i artystycznych. Utwory romantyków, choć osadzone głęboko w swojej epoce, nadal rezonują z współczesnymi czytelnikami, oferując inspirację i refleksję nad nieustającymi pytaniami o wolność, tożsamość i wartości moralne.