Ludzka solidarność w obliczu zagrożenia

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.05.2024 o 10:53

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.05.2024 o 16:43

W literaturze światowej motyw ludzkiej solidarności w obliczu zagrożenia pojawia się niezwykle często, obnażając zarówno najlepsze, jak i najgorsze cechy ludzkiej natury. Albert Camus w swojej powieści „Dżuma” oraz William Golding w „Władcy much” ukazują różne aspekty tej problematyki, co pozwala zrozumieć złożoność ludzkich zachowań w ekstremalnych sytuacjach.

„Dżuma” Camusa to opowieść o mieście Oran, które zostaje odcięte od świata z powodu zarazy. Przez zwiększającą się liczbę ofiar, miasto staje się wielkim więzieniem dla jego mieszkańców. Ludzie są zmuszeni do współpracy i solidarności, aby przetrwać i pokonać chorobę. Camus pokazuje różne postawy, których przykładem są doktor Rieux, Tarrou czy ksiądz Paneloux. Rieux jest symbolem racjonalizmu i humanizmu, konsekwentnie walcząc z zarazą i pomagając chorym, nie kierując się strachem czy nadzieją na nagrodę niebiańską. Rieux wierzy, że działanie w imię dobra wspólnego jest jedynym moralnym wyborem. Tarrou, z kolei, dostrzega w dżumie metaforę zła w każdym człowieku i postanawia walczyć z tym złem poprzez akty bezinteresownej pomocy. Ksiądz Paneloux, który początkowo głosi, że dżuma jest karą bożą, stopniowo zmienia swoje poglądy, uznając cierpienie jako element ludzkiego losu, który można przezwyciężyć tylko przez wspólną walkę i wierność etycznym zasadom.

Z kolei w „Władcach much” Goldinga, grupa chłopców, którzy znajdują się na bezludnej wyspie po katastrofie lotniczej, także staje przed wymogiem zorganizowania życia. Ich doświadczenie, w przeciwieństwie do mieszkańców Oran, stopniowo prowadzi do rozpadu cywilizacyjnych norm i zasad. Początkowa próba stworzenia zsynchronizowanego społeczeństwa oparta na wzajemnej pomocy i umowach szybko ustępuje miejsca dzikiej rywalizacji i walki o władzę, zaognionej przez strach i brak dorosłego nadzoru. Golding pokazuje, że strukturę społeczeństwa można łatwo zniszczyć, odsłaniając ciemniejsze strony ludzkiej psychiki.

Obie powieści, choć różnią się kontekstem i konkluzją, poruszają istotne kwestie związane z ludzkim zachowaniem w sytuacjach kryzysowych. W „Dżumie” przeważa ostateczne przesłanie o potrzebie solidarności i odpowiedzialności za innych, co jest kluczowe dla przetrwania i zachowania ludzkich wartości. W „Władcy much” mamy przykład, jak łatwo można te wartości stracić w braku społecznej kontroli i ograniczeń.

Porównanie tych dwóch dzieł pozwala zastanowić się nad różnymi aspektami ludzkiej natury oraz wagą instytucji społecznych w utrzymaniu porządku i norm moralnych. Literatura, ukazując te dwie skrajne możliwości, zmusza nas do refleksji nad własnym życiem i wyborami, które każdy z nas robi, znajdując się w sytuacji zagrożenia. Solidarność, jak pokazują autorzy, jest kluczem do przetrwania grupy, ale jej podtrzymanie wymaga ciągłego wysiłku i wzajemnego zaufania.