Recenzja spektaklu teatralnego: „Kartoteka” Tadeusza Różewicza w reżyserii Krzysztofa Galosa.

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.05.2024 o 7:57

Dnia 10 listopada bieżącego roku miałem okazję zobaczyć spektakl teatralny „Kartoteka” Tadeusza Różewicza w reżyserii Krzysztofa Galosa, wystawiony w bydgoskim teatrze. Ten współczesny dramat otwarty, którego pierwsza wersja powstała około czterdzieści lat temu, jest jednym z kluczowych utworów Różewicza, laureata prestiżowej nagrody literackiej "Nike" oraz nagrody od Fundacji Kultury. Urodzony w 2001 roku, jest uznawany za jednego z czołowych przedstawicieli literatury współczesnej, którego twórczość odzwierciedla traumatyczne doświadczenia wojenne oraz późniejszą rzeczywistość totalitarną.

„Kartoteka” to dramat otwarty, co oznacza, że jego treść i struktura nie są jednoznacznie zamknięte i mogą podlegać aktualizacjom. Pierwsza premiera utworu odbyła się około czterdzieści lat temu i od tamtej pory dramat ten jest ciągle inscenizowany, nieustannie dostosowywany do nowych realiów i oczekiwań widzów. Sztuka opowiada o człowieku, którego życie jest przedstawione jak kartoteka pełna dokumentów, wspomnień i niespełnionych marzeń.

Pierwsze wystawienie „Kartoteki” w Bydgoszczy było nie lada wyzwaniem zarówno dla reżysera, jak i dla zespołu aktorskiego. Krzysztof Galos w swojej adaptacji postawił na jeszcze głębszą analizę duchowości bohatera, co wymagało znacznej precyzji oraz wnikliwości w zrozumieniu twórczości Różewicza. Spektakl trwał niespełna dziewięćdziesiąt minut, co stanowiło odpowiedni czas na oddanie wszystkich niuansów i złożoności wewnętrznego świata protagonistów. Reżyser skoncentrował się na rozliczeniu relacji bohatera z przeszłością, a także na rozszerzeniu jego biografii duchowej, co pozwoliło na głębsze zrozumienie tej postaci.

Główną rolę w spektaklu zagrał Marek Urbański, który wcielił się w postać Bezimiennego Bohatera. Jego kreacja była przepełniona emocjami – od zagubienia, przez zdezorientowanie aż po kruchość psychiczną. Urbański stworzył postać, która stała się swego rodzaju alegorią typowego Polaka z czasów wojny i totalitaryzmu – człowieka zmagającego się z przeszłością oraz niespójnością rzeczywistości. Rolę sekretarki zagrała Anna Bonna, której postać wprowadzała elementy codziennej, biurowej rutyny w chaos życia wewnętrznego bohatera. Waldemar Czyszak jako wujek i parlamentarzysta nadał dramatowi politycznego kolorytu, a Alicja Mozga jako matka bohatera wprowadziła elementy rodzinnej nostalgii i skomplikowanych relacji międzyludzkich. Ważne role drugoplanowe zagrali także Piotr Siciński jako dziennikarz, Małgorzata Witkowska jako Olga oraz reszta zespołu aktorskiego: Mieczysław Franaszek, Paweł Gilewski, Wojciech Kalwat, Karolina Liminowicz, Adam Łoniewski, Małgorzata Trofimiuk.

Krzysztof Galos wprowadził do sztuki Różewicza nowe elementy, które wzbogaciły jej pierwotną wersję. Analiza duchowości bohatera oraz rozwój postaci były kluczowymi aspektami adaptacji. Reżyser postanowił także przemieszczać i przestawiać sceny, co otworzyło nowe możliwości interpretacyjne. Te zmiany w strukturze dramatu dały wrażenie bardziej kalejdoskopowego, a zarazem spójnego przedstawienia wewnętrznego życia bohatera.

Spektakl w reżyserii Krzysztofa Galosa jest godnym rozwinięciem oryginalnego dramatu Tadeusza Różewicza. Wartości intelektualne płynące z „Kartoteki” wciągają widza w rozważania o życiu człowieka pełnym niejasności i nieskończonych zagadek. Spektakl Galosa poszerza spektrum interpretacyjne, oferując widzom nowe spojrzenie na dzieło Różewicza. Jego interpretacja jest nie tylko znakomitą lekturą, ale również przeżyciem intelektualnym i artystycznym, które z pewnością zostanie w pamięci na dłużej.

Zachęcam wszystkich do obejrzenia „Kartoteki” w bydgoskim teatrze. Spektakl ten nie tylko dostarcza głębokich refleksji, ale również umożliwia pełniejsze zrozumienie złożoności ludzkiej psychiki, co jest niezbędnym doświadczeniem dla każdego szukającego w teatrze czegoś więcej niż tylko rozrywki. Krzysztof Galos oraz zespół aktorski pokazali, że można wnieść świeże spojrzenie na klasyczne dzieło, tworząc spektakl, który zapada w pamięć i skłania do refleksji długo po opuszczeniu teatru.

Reżyseria Krzysztofa Galosa okazała się udanym rozwinięciem dramatu, a silny wpływ przemyślanej kreacji aktorskiej znacznie wzbogacił odbiór sztuki. Obcowanie z literackim pierwowzorem „Kartoteki” oraz jego sceniczną adaptacją jest nie tylko wartościowym, ale także nieodłącznie intelektualnym doświadczeniem.