Ustosunkuj się do słów ks. Józefa Sadzika: „Cierpienie i zło jednych oddalało od Boga, a innych przynaglało do wpadnięcia w Jego ramiona”. Odwołaj się do swoich doświadczeń czytelniczych

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.05.2024 o 8:24

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 25.05.2024 o 8:01

Cierpienie towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów, będąc nieodłączną częścią naszej egzystencji. Od narodzin do śmierci, każdy z nas doświadcza różnorodnych form bólu, zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Jest to temat uniwersalny, który przewija się przez literaturę, filozofię i religię. Ks. Józef Sadzik zauważył, że "Cierpienie i zło jednych oddalało od Boga, a innych przynaglało do wpadnięcia w Jego ramiona". Jego słowa trafnie oddają złożoność ludzkich reakcji na nieszczęścia i tragiczne wydarzenia. W mojej pracy postaram się ukazać różnorodne postawy wobec cierpienia na przykładzie bohaterów literackich, które wpłynęły na ich relacje z Bogiem.

Hiob to postać, która w wyjątkowy sposób ilustruje szerokie spektrum reakcji na cierpienie. Opisany w Księdze Hioba jako człowiek prawy, bojący się Boga i stroniący od zła, doświadcza serii nieszczęść spowodowanych zakładem między Bogiem a Szatanem. Hiob traci niemal wszystko - trawi go choroba skóry, umiera jego rodzina, a jego majątek ginie. Mimo tych ekstremalnych doświadczeń, Hiob okazuje pokorę i niezachwianą wiarę. "Azali tylko dobre będziemy przyjmować od Boga, a złego nie będziemy?" - pyta w swoim bólu. Hiob nie oddala się od Boga, lecz wręcz przeciwnie, kurczowo trzyma się swojej wiary, akceptując wszystko, co go spotyka jako boski plan. Takie podejście pokazuje, że cierpienie może prowadzić do wzmocnienia więzi z Bogiem, nawet w najtrudniejszych chwilach.

Zupełnie innym przykładem reakcji na cierpienie jest Jan Kochanowski, który po śmierci swojej ukochanej córki Urszulki doświadczył duchowego i emocjonalnego kryzysu. W "Trenach", cyklu utworów poświęconych żałobie, poeta przechodzi przez fazy od rozpaczy i szaleństwa do próby odnalezienia sensu w boskim planie. Na początku, ogarnięty bólem, kwestionuje on swoje poprzednie przekonania i wiarę w Boga. Jednak z czasem, poprzez refleksje i sny o matce oraz Urszulce, odnajduje ukojenie i powraca do Boga. Jego ostateczna akceptacja woli boskiej, wyrażona słowami matki w jednym z ostatnich trenów: "Tego się, synu, trzymaj, a ludzkie przygody / Ludzkie noś! Jeden jest Pan smutku i nagrody," pokazuje, że cierpienie może prowadzić do głębszego zrozumienia i akceptacji bożego planu, nawet po chwilach zwątpienia.

Konrad z "Dziadów cz. III" Adama Mickiewicza prezentuje jeszcze inną postawę wobec cierpienia. Bohater buntuje się przeciwko Bogu w obliczu niesprawiedliwości cierpienia, jakiego doznaje jego naród. Jego "Wielka Improwizacja" to moment skrajnego buntu, w którym Konrad, żądając od Boga zmiany porządku świata, krzyczy w swym gniewie i bluźni. Przekonany o własnej wyjątkowości, porównuje się do Stwórcy. W kulminacyjnym momencie, jego bluźniercze słowa przerywa Szatan, ratując go przed całkowitym moralnym upadkiem. Historia ta pokazuje, że cierpienie i niesprawiedliwość mogą prowadzić do buntu wobec Boga, ale także do wewnętrznej walki, której wynik może być różny. Konrad nie odnajduje ukojenia ani pełnego pojednania z Bogiem, pozostając postacią złożoną i pełną sprzeczności.

W literaturze XX wieku, postawę heroiczną wobec cierpienia przedstawia Lebrosso, bohater opowiadania "Wieża" Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. Dotknięty trądem, pozostaje zamknięty w wieży wraz z chorą siostrą. Samotność po jej śmierci staje się niemal nie do zniesienia. Mimo to, Lebrosso znajduje pocieszenie w słowach siostry i w Biblii. Akceptuje swoje cierpienie, zachowując niezachwianą wiarę. Jego postawa charakteryzuje się niesamowitą cierpliwością i chrześcijańską akceptacją losu, stanowiąc inspirujący przykład, jak można znaleźć duchową siłę w obliczu najgłębszych kłopotów.

Podsumowując, relacja między cierpieniem a wiarą jest zależna od indywidualnych reakcji i osobistych doświadczeń. Hiob, Jan Kochanowski, Konrad i Lebrosso to postacie literackie, które ukazują, jak różnorodne mogą być te reakcje. Cierpienie może prowadzić do wzmocnienia wiary, jak w przypadku Hioba, czy Lebrosso, może też wywołać zwątpienie i kryzys, jak u Kochanowskiego, lub wręcz bunt i bluźnierstwo, jak u Konrada. Przykłady te pokazują, że cierpienie jest nie tylko próbą wiary, ale także charakteru i siły ducha. Wobec tej wszechobecności cierpienia, warto czerpać z literackich doświadczeń bohaterów, którzy w różnorodny sposób radzili sobie z bólem i niesprawiedliwością, szukając ukojenia i wsparcia w Bogu.