W jaki sposÓb ukazuje polakÓw i polskĘ wyspiaŃski w „weselu”?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 31.05.2024 o 20:29

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 31.05.2024 o 20:10

Stanisław Wyspiański, tworząc „Wesele”, skomponował wyjątkowy portret polskiego społeczeństwa przełomu XIX i XX wieku. Dramat ten powstał w 1900 roku w Bronowicach pod Krakowem i jest oparty na rzeczywistym wydarzeniu - weselu poety Lucjana Rydla z chłopką Jadwigą Mikołajczykówną. Wyspiański wykorzystał tę historyczną okazję, aby przedstawić wielowarstwowy obraz Polski, ukazujący zarówno podziały społeczne, jak i możliwości zjednoczenia różnych warstw społecznych.

Główne tematy "Wesela" koncentrują się na analizie społecznych podziałów między inteligencją a chłopstwem oraz refleksji nad przyszłością Polski. Ślub i wesele, jako motyw przewodni, stają się pretekstem do głębokiej analizy polskiego społeczeństwa, jego atutów i wad, a także przeszkód stojących na drodze do zjednoczenia narodu.

Realistyczne postacie w "Weselu" oddają różnorodność polskiego społeczeństwa. Pan Młody, będący przedstawicielem inteligencji, i Panna Młoda, jako symbol wsi i naturalności, obrazują próbę zbliżenia tych dwóch światów. Niemniej, ich związek zostaje ukazany jako niepełne zjednoczenie, pełne napięć i niezrozumienia. Postaci takie jak Gospodarz (Włodzimierz Tetmajer), który próbuje zjednoczyć inteligencję i chłopów, oraz Gospodyni, dbająca o porządek i zjednoczenie gości, reprezentują ideały i marzenia o integracji społecznej.

Główne realistyczne postacie obejmują również dekadenckiego Poetę (Kazimierza Przerwy-Tetmajera) oraz lojalnego Dziennikarza, symbolem bierności polskiej inteligencji. Przedstawiciele chłopstwa, tacy jak Czepiec, Radczyni, Klimina i Jasiek, ukazują różne aspekty życia wiejskiego i ich relacje z inteligencją. W Akcie I Wyspiański realistycznie oddaje obraz chłopów, zainteresowanych polityką i historią (czego przykład stanowi dialog Czepca i Dziennikarza), ale również traktowanych przez inteligencję jako egzotyczny, lecz niegroźny element kultury. Konflikt między tymi dwoma warstwami społecznymi jest wyraźny i dominuje pierwszą część dramatu.

W Akcie II dramat nabiera symbolicznych i fantastycznych cech. Postaci symboliczne takie jak Widmo, Stańczyk, Czarny Rycerz, Hetman Branicki, Upiór Jakuba Szeli i Wernyhora wprowadzają do utworu metaforyczne znaczenia i poszerzają znaczenia realistycznych scen. Widmo Marysi jest symbolem tęsknoty za przeszłością, Stańczyk krytykuje bierność polskiej inteligencji, a Czarny Rycerz uosabia młodopolskie marzenia o wewnętrznej potędze. Hetman Branicki i Upiór Jakuba Szeli przypominają o narodowej zdradzie i odwiecznych konfliktach społecznych, a Wernyhora jest prorokiem i symbolem narodowego wyzwolenia, który wręcza Gospodarzowi misję organizacji narodowego powstania.

Kulminacja dramatu następuje w Akcie III, gdzie dramat realistyczny i symboliczny łączą się w jedno. Gospodarz nie wykonuje misji Wernyhory, a symboliczne zgubienie złotego rogu przez Jaśka kończy się symbolicznym tańcem chocholim, który jest wyrazem niedojrzałości i bierności społeczeństwa polskiego. W ten sposób Wyspiański ukazuje krytykę zarówno polskiej inteligencji, jak i chłopstwa, podkreślając ich brak zdolności do współdziałania i przywództwa.

Podsumowanie wizji Wyspiańskiego jest pesymistyczne – podziały społeczne i brak zrozumienia między warstwami społecznymi uniemożliwiają wspólną walkę o wolność Polski. Symboliczny taniec chocholi na końcu dramatu podsumowuje bierność i uśpienie narodu, stanowiąc ostrzeżenie przed dalszym trwaniem w tej pasywności.

„Wesele” Stanisława Wyspiańskiego jest dziełem, które nie tylko diagnozuje problemy ówczesnej Polski, ale staje się ponadczasowym komentarzem społecznym. Dzieło to skłania do refleksji nad własnym postępowaniem i odpowiedzialnością za przyszłość narodu. „Wesele” pozostaje inspiracją do przemyśleń nad kondycją społeczną i zachętą do podejmowania działań na rzecz wspólnego dobra.