Kto według Ciebie miał rację, Kreon czy Antygona?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.06.2024 o 11:16

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.06.2024 o 11:05

W tragedii "Antygona" Sofoklesa mamy do czynienia z głęboko tragicznym konfliktem, który rozgrywa się między dwiema głównymi postaciami: Antygoną i Kreonem. Jest to klasyczny przykład tragedii, która jest oparta na micie tebańskim, dotyczącym rodu Labdakidów. Sofokles mistrzowsko przedstawia starcie dwóch sprzecznych wartości — prawa boskich i prawa państwowego — co prowokuje do refleksji nad tym, kto w tym konflikcie miał rację.

Po śmierci Edypa, jego synowie Polinejkes i Eteokles zaczynają walczyć o władzę nad Tebami. Mimo wcześniejszego uzgodnienia, że będą rządzić państwem na przemian co rok, Eteokles łamie umowę i nie chce oddać władzy bratu. W wyniku tego, Polinejkes atakuje Teby z pomocą zewnętrznych sojuszników, co prowadzi do śmierci obu braci. Kreon, wuj rodzeństwa, przejmuje władzę i wydaje zakaz pochówku Polinejkesa, uznając go za zdrajcę. Ta decyzja stanowi punkt wyjścia do tragicznych wydarzeń całej tragedii.

Antygona, córka Edypa i siostra Polinejkesa i Eteoklesa, jest postacią głęboko wierzącą w prawa boskie. Jej główną motywacją jest przekonanie, że prawa te przewyższają prawa stanowione przez człowieka, nawet jeśli ten człowiek jest królem. Antygona kieruje się miłością do brata oraz pragnieniem zapewnienia mu spokoju wiecznego poprzez godny pochówek. Jest to wartość, która wywodzi się z tradycji i przekonań religijnych, mających na celu szacunek dla zmarłych. W jej działaniach dominuje emocjonalność, sumienie i głęboka odpowiedzialność wobec rodziny, a także silne przekonania moralne.

Z drugiej strony mamy Kreona, który, przejmując władze, staje się twardym i racjonalnym władcą Teb. Jego główną motywacją jest ochrona autorytetu państwowego i utrzymanie porządku w mieście. Kreon jest przekonany o wyższości prawa państwowego nad prawami boskimi. Zakazując pochówku Polinejkesa, chce również uczcić tych, którzy bronili Teb i zademonstrować, że zdrada nie będzie akceptowana ani wybaczana. Kreon obawia się, że jakiekolwiek ustępstwo mogłoby podważyć jego autorytet i zaszkodzić państwu.

Kluczową sceną w tragedii jest moment konfrontacji między Antygoną a Kreonem. Antygona zostaje schwytana podczas ceremonii pogrzebowej dla Polinejkesa i z godnością przyznaje się do swojego czynu. To moment, w którym zderzają się dwa światopoglądy: prawo boskie, które jest nienaruszalne dla Antygony, i prawo państwowe, które Kreon uważa za absolutne. Kreon pokazuje się tutaj jako władca nieustępliwy, a Antygona jako osoba nieustępliwa w swoim oddaniu rodzinie i moralnym obowiązkom.

Dialogi między Kreonem a jego synem Hajmonem dodatkowo eskalują konflikt. Hajmon, narzeczony Antygony, namawia ojca do zmiany decyzji, wskazując na niesprawiedliwość jego działań i przewidując wyniszczający wpływ takiej postawy na rodzinę i państwo. Kreon jednak pozostaje nieugięty, co prowadzi do kolejnych tragedii, w tym śmierci Hajmona i jego matki, Eurydyki.

Proroctwo Tejrezjasza również daje Kreonowi ostrzeżenie o nadchodzącej tragedii, co nieco zmienia jego postawę, lecz niestety jest już za późno, by odwrócić bieg wydarzeń. Kreon traci całą swoją rodzinę, co jest dla niego największą tragedią i potwierdzeniem, że jego upór i duma doprowadziły do zguby zarówno jego, jak i jego bliskich.

Antygona zostaje skazana na śmierć i popełnia samobójstwo. Jej działania prowadzą do jej własnej tragedii, ale pozostaje wierna swoim wartościom, wierną zakonowi boskiemu, nawet jeśli oznacza to jej koniec.

Kreon, pozostając żywym, traci wszystko co dla niego ważne — jego syna, żonę i autorytet w społeczności. Dopiero po tym cierpieniu zdaje sobie sprawę ze swojego błędu, pokazując, że jego decyzje były podyktowane nie tylko dobrem państwa, ale również jego własnym ego. To pokazuje, że chociaż był on władcą dbającym o swoje miasto, brak elastyczności i empatii doprowadziły do tragedii, której mógł być uniknąć.

W mojej ocenie, racja była po stronie Antygony. Jej motywacje wynikały z miłości i moralnego obowiązku wobec zmarłego brata. Pokazuje to, że kierując się wyższymi wartościami niż tylko przestrzeganie prawa stanowionego przez człowieka, miała na uwadze szerszy, uniwersalny porządek moralny. Antygona to postać, która ukazuje humanistyczną postawę i troskę o duszę bliskiego zmarłego, coś, co prawo stanowione czasami może pomijać.

Tragedia "Antygona" jest uniwersalną lekcją o konflikcie między prawem stanowionym a prawem moralnym. Dylemat ten jest ponadczasowy, i do dziś skłania do refleksji nad znaczeniem miłości, sumienia i wartości moralnych w kontekście prawa i władzy. Antygona, mimo tragicznego końca, reprezentuje wartości, które są nadrzędne wobec surowych i często nieludzkich przepisów, co czyni jej postawę bardziej przekonującą i godną naśladowania.